About Barend Pelgrim

Barend Pelgrim (1969) is bestuurswoordvoerder van de Technische Universiteit Eindhoven. Polste als verslaggever van de PZC in 2001 Tourdirecteur Jean-Marie Leblanc al naar de mogelijkheid van een Zeeuwse etappe. Laatbloeier. Neemt pas sinds voorjaar 2015 zijn koersfiets (een echte Reus uit Zwanenburg) serieus. Liefhebber van het type underdog als Edwig van Hooydonk en stilisten als Filippo Pozzato. Kan lyrisch worden over Gilbert Duclos Lasalle (die sprint met Ballerini!) en Jeff Bernard. Droomt ervan de Ronde eens te rijden. Is echter beter achter het fornuis.

Het is maar een spelletje

Een jaarlijks terugkerend fenomeen in de laatste week van juni. Een ritueel dat maar niet leuker wordt. Nee, dan vul ik liever eindejaarslijstjes in met de beste albums en de beste concerten (met stip op 1 van 2016: Israël Nash op Best Kept Secret, dat u dat weet). Van muziek weet je namelijk dat het arbitrair is. Andermans' smaak mag

Bekentenissen en verschoningen (en meer)

‘Die neiging zit in de haarvaten van het systeem. Beter toezicht? Verwacht daar niet te veel van. Wat voor regels je ook bedenkt, ze zullen altijd manieren vinden om ze te ontwijken.’ Om met de deur in huis te vallen: guilty as charged. Ik ben het. In 1999 viel ik als een blok voor Lance. Ik hield van de verrassing

Hier geldt de Omerta

Ik heb als kind van expats een paar jaar in het buitenland vertoefd. Terugkijkend is het een verrijking van mijn wereldbeeld. Als scholier leerde ik ook een andere les. De harde regels die kennelijk gelden voor een outcast in een kleine gemeenschap. De nare herinneringen aan de bekrompenheid, het erbuiten vallen, aan de heimelijke pesterijen of somstijds zelfs onverholen brandmerkerij

Regenboog met rafeltjes

Komende zondag wordt in het Amerikaanse Richmond het 88e wereldkampioenschap voor eliterenners verreden. Leuk om bespiegelingen op los te laten natuurlijk. Wie is er goed, welk type coureur kan goed uit de voeten op dit parcours, welke landenploeg is scherp, heeft genoeg geduld en een juiste tactiek? Vooruitblikken naar zo’n wedstrijd biedt echter ook de gelegenheid om nog eens wat

Une montée violente

  Ik kan, na mijn eerste ritje op Franse bodem, nog net naar de zwembaddouche wankelen. Met mijn fietskleding aan koel ik af onder de koude straal, terwijl de overige campinggasten me meewarig aankijken. Rare vent. Met deze temperatuur fietsen. Ik ben volkomen naar de gallemiezen gedraaid. Combinatie van zon, woedende mistralwind en twee slopende klimmetjes. Arnaud zoekt me even

Ingelijst

Ik vind het iets moois hebben. Lijstjes. Zo nam ik eerder vandaag met veel plezier de ranglijst door van wat volgens muziekjournalist Neil McCormick van de Telegraph de honderd beste pop- en rocksongs ooit zijn. Lekker arbitrair, want het gaat om smaak. Je hoeft het er ook niet mee eens te zijn. Nog fijner is de opsteller van een dergelijk overzicht

Schaamtecultuur

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik voel me een outsider. Ik draag tien jaar oude schoenen van de Decathlon. Tot negen maanden geleden toerde ik rond op een antieke Giant met ‘vitessen aan de baar’. Die fiets heb ik ooit bij de Bredase Kringloopwinkel op de kop getikt. Voor € 50. Ik ben er nog steeds stiekem

VIP op de Champs Élysees

Mijn grootmoeder zaliger woonde in Parijs. Dat deed ze tot een paar jaar voor haar overlijden, toen de dementie de regie overnam en ze naar een verzorgingstehuis verplaatst werd, terug naar haar geboortegrond in het afzichtelijke Noord-Frankrijk. Het betekende dat wij in mijn kindertijd als gezin met regelmaat voor een weekendje via de Autoroute langs Lille afzakten naar onze mémée,