About Bort Hartog

Bort Hartog (1977) is in het dagelijks leven gezins- en relatietherapeut. Hij doet dit werk vanuit de systeemtheorie en is erg geïnteresseerd in de onderlinge wisselwerking tussen mensen in een sociale groep. Hij vindt het wielerpeloton een fascinerende sociale gemeenschap en is daarom trots dat hij als kleine voetnoot voorkomt in het boek dat Maarten Ducrot hierover geschreven heeft (Wie de trui past, trekke hem aan). Opgegroeid in een goed gereformeerd gezin, keek hij op zondag nooit televisie. Hij heeft daardoor lang niet geweten dat Greg Lemond de Tour van 1989 gewonnen had. Hij heeft recentelijk - op zondag - de Mortirolo, Gavia en Stelvio bedwongen en bevindt zich daardoor nog steeds in hogere sferen.

Op de racefiets met banjo en gitaar

Ride, eat, play music, sleep, repeat. Dat is het ritme waarop muzikant Ben Weaver de komende week door Nederland zal touren. De Amerikaanse artiest doet dat niet per tourbus maar op zijn Salsa Vaya racefiets. Op water, brood en soms een sigaret. Met een gitaar aan de ene kant van zijn lichtgewicht bagagedrager en aan de andere zijde z'n banjo, fietst hij vanuit Zeeland

Bommen Bauke!

Verspilde verf vloerde Mollema, toonbeeld van zuinig rijden. Een klodder verf die —als God’s Great Banana Skin— een renner keihard op zijn plaats zet die wars is van hoogmoed. Dat vloekt als een Gronings godverdomme in een koolzaadveld! Het zal de Tour een worst wezen. Echt. De Tour de France is een monster, dat spuugt op rechtvaardigheid. Slechts het recht van

Le Grand Départ

De Tour is nog 79 dagen ver, als wij boven de koolzaadvelden het rotseiland met de majestueuze abdij steeds dichterbij zien komen. Het uitbundige geel van het koolzaad is gelijk de sterkste verwijzing naar de Tour de France. Als we even later door het toeristendorp slenteren zien we nog wel een postertje met schapen in een gele, groene of bolletjesvacht,

De Cannondale Slate: een avontuurlijke alleseter

Wit papier. Zo’n A-4tje, dat door een hotelier in Gaiole gebruikt wordt om de rekening voor zijn gasten op te krabbelen. Terwijl het in Lannilis als tekenpapier dient, waarop de eerste contouren van een affiche geschetst worden. Of van een wielerronde. Ongestreken wit papier waarop Curzio Malaparte in 1949 het antwoord van Gino Bartali tikte op de vraag of zijn

Chefke van Kruijswijk

‘Niet normaal wat Stevie hier doet. Als ie zo doorrijdt hebben we een heel speciaal feestje binnenkort. Maar ik durf niet al te veel te hopen. Veel te bang dat ’t ongeluk brengt’. Jesper Boom zit met goed bier en slechte wifi in de lobby van het rennershotel, 15 kilometer vanaf finishplaats Andalo. Hij draagt een zwart poloshirt van team LottoNL-Jumbo. Op

Pieter Weening: een echte Fjoerfretter!

“Ik kreeg zo’n adrenaline stoot, jong!” Eddy Weening haalt herinneringen op. Het is 8 juli 2005. Eddy bevindt zich aan de voet van de col de la Schlucht. Vlakbij finishplaats Gérardmer. Hij tuurt met een stel vrienden door de openstaande keukenramen naar een beeldscherm waarop zijn anderhalf jaar jongere broer, Pieter, de sprint van Andreas Klöden wint. Twee millimeter is het

Getest: Sportful Fiandre Light Norain SS

Die donderdagochtend bij de Mont-Saint-Michel en de zaterdagmorgen in Lannilis hadden in elk geval één overeenkomst: de zon scheen, maar regen en wind werd voorspeld. Zoals je in Normandië en Bretagne natuurlijk verwachten kunt. Ik greep daarom resoluut het Sportful Fiandre Light NoRain Jacket uit m'n koffer en trok die als extra laag over m'n koersshirt aan. Stiekem hoopte ik op een magische uitwerking van