About Dieter Desmet

Dieter Desmet (1982) woont in Meulebeke (B). Droeg een wereldkampioenentrui toen hij 6 was, speelde met knikkers fictieve wedstrijden op het tapijt, waarbij het nodige wielercommentaar niet ontbrak. Heeft de wielermicrobe met de paplepel meekregen. Overtuigd believer in het wielrennen: kampioenen worden nu éénmaal niet enkel gevormd door dopingtalent, maar ook door fysiek en mentaal talent aangevuld met het nodige doorzettingsvermogen. Droomt ervan wielercolumnist te worden en zo eventueel het pad te effenen om de knikkers langs de kant te schuiven... Vindt de omerta binnen de wielerjournalistiek veel onaangenamer dan de omerta binnen het peloton. Twitter: @dietdes

Het beloofde land

Gianni Meersman moet stoppen met koersen. Een donderslag bij heldere hemel.  Voor Gianni zelf. Voor zijn gezin. Voor zijn ouders. Voor ‘de bende’. Voor zijn familie en supporters.  Voor allen die ik vergeten ben. Het hakte er ongetwijfeld stevig in.  Waar het bij de dichte kern hakt, snijdt het bij de liefhebbers van de koers. De koers wacht op niemand.

De vervooruit-bookmaker

Waar het ruikt naar witting (gedroogde wijting voor de niet-Westvlamingen), hamburger en braadworst, waar ‘Rodania’ tot vervelenstoe in onze oren weergalmt. Daar vind je ze. De mannen (en vrouwen) op hun houten stoeltje. Krijt als balpen, sigarendoos als kassa, een uiterst eenvoudige tafel als schildersezel, een met krijtverf geschilderd houten plank als schilderdoek. De ‘boekmoakers’. Vlaamser kan niet, speeksel en

King Küng

Het is 3 juli 2004.  De Tour start in Luik. Op het menu: een proloog van 6.1 kilometer. 700 kilometer verder zit kleine Stefan, met enige trots, in de zetel genesteld. Stefan is tien en is voor de eerste keer ‘home alone’.  Huize Küng voelt aan als koninkrijk Küng. Tienjarige Stefan zapt heen en weer, Stefan heeft geen zin in

De lightversie

In de hedendaagse consumptiemaatschappij worden we overspoeld met allerhande producten. Van een blikje cola tot een kilo kaas, alle zichzelf respecterende merken hebben de afgelopen jaren een lightversie van hun producten op de markt gebracht. Lightproducten worden kortweg omschreven als goed en gezond, iets minder smaakvol, maar toch de ‘echte’ versie zo dicht mogelijk benaderend. Kinderen verlangen niet naar een

Jonge honden: Hoor, wie klopt daar?

Tientallen jonge honden dwaalden de voorbije wintermaanden met één hoofdgedachte door het kille rennersbos.  Zichzelf afmattend doorheen het middengebergte, onder de Spaanse zon of als bondgenoot (of is het net andersom?) van druilerige regendruppels. Allen fantaserend over die ultieme droom. Ondertussen omvatte de ontbijtmand niet alleen een pot confituur, enkele sneetjes brood en wat zoete honing, maar ook bladen gevuld

Mijn naam is Klaas

Veldrijden versus World Tour. Sven, Klaas en Jan versus Joaquin, Taylor en Bradley. Ruddervoorde, Gavere , Middelkerke versus Tour Down Under , Championnats du Monde, Il Lombardia. Veldrijden is Vlaanderen, Vlaanderen is veldrijden.  Een matrimonium tussen sport en landsgedeelte. Wat schaatsen is voor Nederlanders, is veldrijden voor Vlamingen.  Olympisch versus folklore. Een wereld vol publicplacement: bochten gevuld met in elkaar

De kinderdroom

Kinderen hebben dromen, gelukkig maar. De één droomt ervan piloot te worden, de ander wil ‘boeven pakken’, weer een ander wil dokter worden, velen willen voetballer worden en anderen willen dan weer ‘coureur’ worden. Stuk voor stuk ambitieuze dromen. Zelden denkt een kind om ‘standaard’ te zijn. Er moet avontuur, aanzien of pit inzitten. Ook ik werd op jonge leeftijd

Lance Edward Gunderson

Bij ons thuis op de kast prijkt een foto van mijn pa met Lance Armstrong. Het is zowat het enige waar ik jaloers op ben. Ook nu, na de vele verhalen, de verloren titels, de blamages in de pers wou ik dat ikzelf voor altijd op de foto vereeuwigd werd. Ja, Lance is een bedrieger.  Ja, Lance nam doping. Ja,