About Eric Mijnster

Eric Mijnster schrijft via Gespleten asfalt over de avonturen met zijn trouwe tweewieler. Deze reislustige renner beschrijft de gedachte achter afzien, kraken en karakter tonen, maar vindt de andere kant van de medaille minstens zo fascinerend. Fietsen is adembenemend, in beide betekenissen van het woord. Ga.

18+

Eigenlijk is het van de zotte dat profkoersen voor 19.00u op televisie te zien zijn. De zenders nemen de moeite niet eens om kijkwijzericoontjes weer te geven. Niet dat ik daar rouwig om ben, overigens. De voorjaarsklassiekers zijn wielerporno in z’n hardste vorm en ik lig er wekelijks languit voor in de woonkamer. Was ik een vrouw, dan zou ik

Op de radio

“Het is die jonge Nederlander, die jongen uit Tilburg, die hier met niets dan twee wielen, trappers en een ketting – op de illustere plattelandswegen rond zijn woonplaats – een open sollicitatie doet voor elk sloopbedrijf in de omgeving. Mijnster splijt het asfalt in tweeën alsof zijn benen drilboren zijn. Bij deze doe ik een oproep aan eenieder die de

Paspoppen bloot kijken

Met het koersseizoen voor de deur beginnen de benen weer te jeuken. Uitslag is er niet, maar uitslagen zijn wel de oorzaak. Ik vertrouw volledig op mijn winterse discipline en heb in flash-forwards al tientallen keren podium gereden. De ambities zijn hoog, net zoals het moraal. En als de zon nou ook nog eens zou gaan schijnen, dan kunnen de

Bocht 7

Als het vreedzame bergdorp Huez grachten had gehad, zouden nu alle woonboten onder water staan. Afgelopen donderdag kwam de Tourkaravaan tweemaal over de Alpe d’Huez. Het Nederlandse volk had zich bocht 7 toegeëigend en stond te hossen alsof het in geen jaren carnaval had gevierd. Toen ik de pimpelende menigte naderde viel mijn mond wagenwijd open. Bier was daar niet

Sprookjesachtig

Foto: John Spooner (via Flickr, cc) Er was slechts één koers nodig om me duidelijk te maken dat de werkelijkheid niet overeenkomt met mijn sprookjesachtige fantasie. Bij aankomst op mijn wielerclub TWC Pijnenburg voor de eerste wedstrijd van de Zomeravondcompetitie bespeurde ik geen soigneurs, podium, champagne en rondemissen. Ook had ik na 60 kilometer koers geen eremetaal in

In het hoofd van Tom Boonen

Op het moment ligt Tom Boonen in bed, te malen. Hij is geen schim van de renner die vorig jaar elke straatsteen van de voorjaarsklassiekers kapot reed en realiseert zich dat zelf als geen ander. Tom Boonen in 2013 is niet de Tom Boonen van 2012. Na een subliem seizoen het afgelopen jaar staat Tom Boonen dit seizoen overal te

Le pédaleur de charme

Hij fietst als de zonsondergang. Als ik naar hem kijk verandert de wielerbaan in een hagelwit zandstrand omringd door palmbomen en brandende fakkels. De lucht kleurt tientallen tinten rood terwijl de zon in de zee verdwijnt. De romantiek is voelbaar. Het is een magisch moment waarbij ik me in niemandsland waan en er een tinteling aan mijn huidoppervlak opdoemt. Ik

Koersen

Sinds mijn dagen als gastheer tijdens de Zesdaagse van Amsterdam speelt er zich een film af in mijn hoofd. Hij staat op auto-repeat. Continu zie ik renners met verbeten gezichtsuitdrukking eindeloos rondtollen op een baan. Ze bijten hun tanden op elkaar en knijpen hun ogen. Aan de glazige blikken is te zien welke kant het vizier op staat: op oneindig.