About Harmen Malderik

Harmen Malderik is juridisch vertaler/tolk. In zijn gedichten, (reis)verhalen en romans laat hij zich vooral inspireren door zijn eigen sportieve ervaringen. Hij fietste door heel Europa, liep marathons hard, zwierf wekenlang met een rugzak door Noorwegen, maakte lange schaatstochten in Zweden, reed de Elfstedentocht, enz.

Thuisfietser

het waait maar hij voelt geen wind het regent maar hij wordt niet nat hij heeft de natuur opgesloten in een kast zijn benen voelen zwaar maar draaien gestaag in het perpetuum mobile van de stilstaande beweging hij schakelt verlichting de helling is digitaal tien procent en tweedimensionaal het zonlicht treft het zonlicht hij stapt af en doet de gordijnen

De laatste ronde

Door de voordeur vlucht een renner in zwart geel rood het café binnen – de menigte splijt uiteen. Door de achterdeur stormen jagers in clubkleuren naar buiten – de menigte sluit zich. Nog een uur te gaan. Weer worden de glazen gevuld, zweven de bladen door de staminee, grijpen handen in de nevellucht en laven zich de habitués. Op weg

Madonna del Ghisallo

Als ik de bladeren zie vallen, denk ik aan Lombardije, aan een peloton dat zich langzaam opwaarts richt in een langgerekt gedicht, op weg naar de kapel van Madonna del Ghisallo waar klokken juichend beieren, hoog uittorenend boven het meer van Como. En iedere keer verzucht ik dan : was het wielrennen maar écht een katholieke sport gebleven, dan zou

Held van de dag

Fotograaf: Joris Knapen Het stille lijden van de vluchter kruipt kronkelend door dromerige dorpen, strekt zich druipend uit over natte weiden en gluiperig asfalt naar de valse einder. De weg vangt de lange adem van de renner die tweehonderd kilometer lang mag wennen aan zijn onvermijdelijke nederlaag – het in zijn hoogmoed zelf gegraven graf. Want daar verschijnt

Op weg naar de hel

Renners in een peloton vol kleuren hun hoofden verscholen onder futuristische helmen rijden zwijgend voort door velden vol van voorjaarsgeuren en dorpen waar gelovigen dolen in het zwart voor een kerkportaal langs mannen in zondagse pakken of in pyjama’s onder kamerjassen de vrouwen met krulspelden in het haar Ze zingen de lof van het peloton dat hun lied niet beantwoordt,

Te land, ter zee en in de lucht met Mathieu van der Poel

Zondag 1 februari naar een aflevering van Te land, ter zee en in de lucht gekeken. Rechtstreeks vanuit Tabor dit keer. Was dit voorheen vooral een spelletje voor jongbejaarden, tegenwoordig zijn het zelfs overjarige pubers die dit spel domineren. Met Mathieu van der Poel als de winnaar. Wereldkampioen. Het was trouwens helemaal een mooi erepodium. Twee Ollanders (nou ja, anderhalve)

Wielergoden

Ik wil ze niet zien, de kleine mannen op het leer, de groten van weleer, die als adelaars vlogen boven de ravijnen van de Aubisque, die op weg naar San Remo de Poggio niet voelden, die als Noerejev dansten over de Oude Kwaremont, die als een locomotief door de woedende polderwind stoomden en nooit last hadden van pijn of beesten