About Mariska Tjoelker

Mariska Tjoelker (1970) kreeg de liefde voor de koers met de paplepel ingegoten. Mooie zomerherinnering: 30 graden in de schaduw, televisie in de tuin, parasol erboven, haar vader in een klapstoel, zij ernaast, ook in een klapstoel, kijkend naar hoe de wapperende manen van Gert-Jan Theunisse de Alpe d’Huez bestormen. Is ieder jaar weer een week van slag als het laatste rondje over de Champs-Elysées gereden is. Fietst zelf ook en juicht in stilte als ze zo af en toe eens een vent voorbij weet te rijden. In het voorjaar van 2016 debuteert ze bij uitgeverij Thomas Rap met haar boek over wielerkampioene Mien van Bree. Dat er straks een boek van haar in de winkels ligt, vindt ze overigens nog altijd ongelooflijk - en dat is dan voorzichtig uitgedrukt.

Favoriete wielerboeken:

Het pontje van Amerongen

Afgelopen zaterdag drong voor het eerst ten volle tot me door wat Tim Krabbé bedoelde met zijn befaamde openingszinnen*, en dat dit gebeurde terwijl ik op mijn fiets zat, zal weinigen verbazen. De zon brandde mijn armen rood, de wind waaide onbarmhartig. Tegen natuurlijk, zelfs in het bos. Ik was op weg naar Amerongen waar ik het pontje wilde pakken

Kampioenenzweet, kampioenenoren

Vanuit de hotellobby beneden klinkt geroezemoes, maar de yogaleraar weet zich er schijnbaar moeiteloos voor af te sluiten. Feel your spine, zegt hij. Stretch your left leg Your right leg Point your fingers to the ceiling, en hij gaat op zijn tenen staan, zijn handen hoog boven het hoofd, de vingers reikend naar het systeemplafond. Feel your back Your arms

Een rondje met Joop

Op het moment dat Joop de kantine van zijn oude wielerclub Swift binnenloopt, zie ik ineens mijn vader, heel even. Het is de oogopslag, met die twinkeling die lijkt te zeggen dat we het vooral niet al te serieus moeten nemen. Terwijl de Tourwinnaar van 1980 door de voorzitter richting de bestuurskamer wordt gedirigeerd, drentel ik wat heen en weer tussen

De droom van Juan Pablo Villegas

Dromen zijn mooi, ze stuwen ons voort en houden de wereld gaande. Zonder dromen geen streven, zonder dromen geen mooie verhalen over de dunne scheidslijn tussen net wel en net niet, geen schitterende avonturen in oorden waar niemand je kent. Dromen van het onvoorstelbare, dat deed Juan Pablo Villegas ook. Met een nog snel dichtgeritst truitje en de armen omhoog

Ongelooflijk! Ongelooflijk?

Vorige week keek ik met steeds groter wordende ogen naar de etappe die eindigde op de Muur van Huy. Of nee, ik moet dat anders zeggen: mijn ogen werden tijdens de laatste paar meters van dat klimmetje groot. Heel groot. Het was een akelige etappe geweest, met Tom Dumoulin die letterlijk de Tour uit schoof en Cancellara die uiteindelijk als

Ramon

In het vroege voorjaar van 2011 stapte ik ’s morgens in mijn auto en tikte in de TomTom een adres in Wormer in. Nerveus was ik: klamme handen, een iets te hoge hartslag. Al toen ik klein was, zat ik ’s zomers naast mijn vader naar de Tour te kijken en nu, nu ging ik voor het eerst echt met

De Rabo faalt

De Tour start in Utrecht. De Tour. In Utrecht. Mensen, mensen, komt dat zien! Er is bier, er is muziek, er zijn schrijvers, er is nog meer bier. Nog meer schrijvers. Theater. Lampionnen, toeters, bellen! Oh, en er komen ook wielrenners. Ja, hele echte. Met van die iele armpjes en gladgeschoren benen. Strakke koppies, zonnebrillen, helmen. En onder een aantal

Dat ze m’n kloten kussen: ‘Jean’ van Bart Jungmann

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: toen ik Jean uit had, was ik in tranen. Die waren zo rond pagina 215 verschenen en op pagina 230 - da's dus de laatste pagina - liepen ze nog altijd over m’n wangen. Niet iets wat je verwacht als je een biografie gaat lezen, nee. En een biografie is