About Mark de Bruijn

Mark de Bruijn (1971) weet nog altijd niet of hij schrijver of wielrenner wil worden. Voelt de druk. Zocht het jarenlang in de tv-actualiteit, maar begrijpt nog steeds niet waarom mensen wereldomvattend leed belangrijker vinden dan wielrennen. Overwoog daarop te promoveren of er een boek aan te wijden. Het stichten van een jong gezin stak daar een stokje voor - om de wereld dát weer te besparen.

Stijns pijn

Trauma's verwerken op de fiets? Probeer het nationale kampioenschap eens. Maar door de wederopstanding van Johnny zouden we bijna die van Stijn vergeten. Iedereen was Stijn vergeten tenslotte. Als ze die in het prikkeldraad gereden hadden dan lag hij er waarschijnlijk nog steeds. Bij Vacansoleil waren ze hem al vergeten toen hij er nog reed. De afgelopen jaren was Stijn

Het wielrennersdictaat

Wanneer ben je een wielrenner? Mag ik mezelf zo noemen? Een mens kan zichzelf krankzinnig piekeren om minder. Journalist ja, dat is een vrije titel, maar wielrenner toch niet. Ook al was zijn status nog nooit minder waard. Geen betere plek om je eigen wielerleven eens te evalueren dan op de flanken van de Ventoux. Daar is geen tijd voor

Het Tom-Jelte Gevoel

Ja, laten we eens overdrijven. Nederlander wint Pro-Tour wedstrijd. Laten we na die Tour Down Under de jaren van lamlendigheid vergeten, er was ook iets met doping naar het schijnt. Maar wij blikken vooruit. Naar tussenstations als de Waalse Pijl en een Giro-etappe. Weg met al die talenten, we hebben weer een winnaar. Een paar jaar terug zag ik Tom-Jelte

Rendez-vous met de demonen

Laten we het eens niet hebben over wat er niét gezegd is. Of over geloofwaardigheid. Tegenwoordig net zo'n holle frase als respect. Maar stop vooral de pleidooien tegen het terugblikken. Sorry voor zoveel dubbele ontkenning: zó 2012. Maar blijf maar eens scherp met die gebroken nachten. Ook niet meer doen alsjeblieft: analyses van lichaamstaal, herhalingen van de biecht in slow

Lance en Oprah: kroniek van een aangekondigde anticlimax

Wat gaat hij zeggen? Voor wie het geduld niet heeft om te wachten, hier alvast het voorlopige script van de Lance meets Oprah-show. Er zijn pakweg drie scenario's: Een ruimhartige bekentenis. Op z'n Amerikaans door het stof gaan, vol vals sentiment. Doel: de geesten rijp maken voor de herrijzenis van Lance Armstrong, deel 2. Het inzetten van een ongekende tegenaanval,

Kroniek van een aangekondigde bekentenis

De cliffhanger van Michael Boogerd: hij verschuift 'm nog even naar de taalkundige toverformule die we ook wel toekomstige tijd noemen. Maar het script van zijn aangekondigde bekentenis is klaar. De krijtstreeppakken van de bank kunnen weer naar het hockey, die zijn nergens meer verantwoordelijk voor. Andere ex-Rabo-vedetten waren altijd al zo spraakzaam als een grafzerk met gewetensnood. En dus

Weg met de teloorgangsporno

De media maken ruim baan voor aan lager wal geraakte wetenschappers, voetballers, advocaten en kickboksers. Wielrenners aller landen, blijf niet achter. De ontspoorde ziel en z'n boetedoening verkópen. Al is van echte boetedoening geen sprake. En is het de ontvanger alleen om leedvermaak te doen. Pure teloorgangsporno is het. Ja, ook ik laat mij als lezer momenteel meevoeren. 'De wielermaffia'

De biecht van Steven de Jongh

Weer een bekentenis. Nog een vallend herfstblad, tamelijk geruisloos de drek in. Ook Steven de Jongh dus. Eindelijk eens een Nederlandse renner die biecht na de affaire Armstrong. Niet heel verrassend gezien de strenge regels van zijn inmiddels ex-werkgever Sky. Toch is zijn biecht pas in tweede instantie interessant. Sommige renners volg je altijd een beetje extra, zonder echt te