About Ricco van Nierop

Ricco van Nierop (1971): freelance journalist/cultuurrecensent, raakte besmet met een milde vorm van tourkoorts dankzij zijn broer. Voelt zich ondertussen bedrogen, niet door die broer, maar door de hele wielrennerij. Om de dope wielrenners, de oogdichtknijpende bobo’s en de niet-doorvragende wielerjournalisten een lesje te leren, kijkt hij daarom dit jaar zo weinig mogelijk koersen. Dat zal ze leren!

De straf, de test en de pelpinda’s (over mijn poging geen Tour meer te kijken)

Na de dopingwinter nam ik mij voor geen koersen meer te kijken. Nu was ik nooit iemand die de wielerkalender uit mijn hoofd kende. Ik miste meestal wel eens een voorjaarsklassieker of twee. En dan baalde ik als dat een mooie strijd met een terechte winnaar was geweest. Als ik wel keek, zorgde ik dat ik pas ging zitten als

45 Toeren: 1985

Vakken vullen, prijzen (de streepjescode was nog niet in elke winkel doorgevoerd), meerijden en sjouwen met de bezorger, folderen in de wijk en meubeltjes in elkaar zetten voor de showroom. Met een doehetzelf- en meubelzaak in de familie had ik de bijbaantjes voor het uitzoeken. Daarnaast waste ik ook auto’s in de straat, bracht middagkranten rond na schooltijd en plukte

Tour de Spar: 1980-1985

Alpe d’Huez, Bordeaux, Champs Elysées. Dit waren slechts terzijdes in de zomers aan het begin van de jaren ’80 van de vorige eeuw. Want de Tour de France vond tegelijkertijd plaats met een veel belangrijkere ronde: de Tour de Spar. Ook dit was een etappekoers die een week of drie duurde. Wel waren er onverwachte rustdagen, simpelweg omdat er die

Broer de France: begin jaren ‘80

‘Morgen is er vast weer wielrennen,’ zei mijn moeder en draaide de knop om, waarna mijn gefrustreerde broer het ‘here-zegen-deze-spijzen-amen’ als startsein gebruikte om in razende vaart zijn aardappels naar binnen te werken. Vervolgens moest hij nog geïrriteerder wachten tot de achterhoede ook eindelijk het vlees had weggekauwd. De renners waren misschien al wel gefinisht toen ik de yoghurtfles ondersteboven