About Sjaak van Haaster

Sjaak van Haaster (1984) is freelance tekstschrijver en redacteur. Studeerde geschiedenis in Nijmegen. Volgt de Tour al sinds zijn tiende. Vindt tegenwoordig vrijwel iedere koers leuker dan de Tour de France. Houdt van pure klimmers, zoals Marco Pantani en José Maria Jiménez. Houdt zelf ook van klimmen. Zijn favoriete klim is de Kandel in het Zwarte Woud. Vindt een triple niet voor mietjes, maar heeft zelf wel een compact. Rijdt op een Wilier die afgemonteerd is met Shimano. Heeft lak aan heersende conventies. Heeft ook een hekel aan doping. Gebruikt het zelf dan ook nooit.

Koud water, kippenvel en een leeg hoofd

Bijna altijd is tegen een berg opfietsen een strijd. Een strijd tegen je benen, tegen de wind, tegen de stijging van het asfalt of tegen de hitte (en dan vergeet ik vast nog een paar elementen). Hoe anders was het toen ik tijdens mijn fietsvakantie in Frankrijk met vrienden de Col du Glandon vanaf de noordkant aanviel. Tijdens andere lange

Hoofdbrekens in de Provence

Voor mijn werk moest ik naar Vaison-la-Romaine in Zuid-Frankrijk. Wellicht kent u het, ik kende het niet. Toen ik richting het oude centrum liep en een stenen bruggetje overstak, keek ik plots tegen een paar wegwijzers aan. Op een ervan stond: ‘Mt Ventoux’ linksaf. Ik draaide mijn hoofd naar links en keek recht tegen de fameuze berg aan. Shit, dacht

Arme, lieve Fedor

Vandaag is het vijf jaar geleden dat de meest fascinerende Nederlandse renner ooit overleed. 12 februari 2011. Fedor den Hertog. Hij werd 64 jaar oud.

Ik heb hem nooit live zien koersen, daar ben ik te jong voor. Wel zag ik Den Hertog een jaar of zes geleden in Holland Sport waar hij een gesprek had met Wilfried de Jong. Hij

De mooiste koers van dit jaar

natte kasseienAl mijmerend staar ik uit het raam. De regen wordt met korte tussenpozen door de stormachtige wind tegen het dubbelglas geslagen. Het suizen van de wind trekt aan om vervolgens weer af te zwakken. De boom waar ik vanuit mijn woonkamer op uitkijk, zwaait als een twijgje heen en weer.

Waarom ik geen profwielrenner zou kunnen zijn

Aangeslagen lig ik op straat. Mijn linkerschoen zit nog vast in het pedaal. Het achterwiel draait langzaam rond en maakt een zacht tikkend geluid. Mijn ogen heb ik dicht. Als ik ze open, zie ik een strakblauwe lucht. Ik til mijn arm op en houd hem voor mijn gezicht. Een bebloede hand met een loshangend stuk huid ter grootte van

Op de Champs-Élysées in 1998

Veertien was ik en gek van wielrennen. Mijn grote held was Marco Pantani, de Italiaan met de flaporen, het kale hoofd en de bandana. Het was 1998. Ik liep met mijn vader door de straten van Parijs. Het WK voetbal in Frankrijk was afgelopen en gewonnen door het gastland. Op elk trottoir lagen t-shirts uitgespreid met de beeltenis van Zinedine