About Sven Spoormakers

Sven Spoormakers (1977) was er ooit van overtuigd dat journalisten over hem zouden schrijven, maar schrijft in de plaats daarvan nu over wielrenners. Bekijkt wielrennen met kennersogen en daarom met argwaan en mededogen. Begon met veel goesting opnieuw met wielrennen, tot hij in het Belgische kampioenschap voor wielertoeristen tegen een boom smakte. Sindsdien vergaart het carbon monster in de garage enkel nog stof. Heeft twee zonen en een dochter die (voorlopig) niet wielrennen, en dat is (ook al voorlopig) een opluchting en een teleurstelling.

De wereldkampioen die in zijn broek plaste

'What am I? I am a champion' staat er in witte letters op de zwarte carbonfiets die tegen het nadarhek leunt. Bewonderende blikken van de omstaanders op het middenplein spatten er vanaf. Het is de pistefiets van Gijs Van Hoecke (21). De voorbije week reed hij zijn eerste zesdaagse, in Gent – toch het mekka van de zesdaagsewereld. “De slogan

Alles voor de kopman

Leeswaarschuwing: dit verhaal is niet geschikt voor jeugdige lezers van hetiskoers.nl. Ook als u aanstoot neemt aan expliciete taal, klikt u best weg. Dit verhaal is waargebeurd. Om de identiteit van de betrokkenen te beschermen, zijn er enkele details gewijzigd. Dit is het verhaal van een renner die altijd wou winnen. Het maakt niet uit hoe hij heet. Zoek niet

Tien ideeën om van het veldrijden opnieuw een wielerdiscipline met toekomst te maken

Laatst lanceerde Adri van der Poel nog een oproep om over de toekomst van het veldrijden na te denken, en dan vooral over de moordende wurggreep van het succes van de sport onder de Vlaamse kerktoren. 'Maar blijkbaar is de veldritwereld niet rijp voor vernieuwing', liet 'VDP' optekenen in de Gazet van Antwerpen. Dat was nog voor het totale failliet,

Een herinnering

Nog één bocht. Een linkse. De dijk op en dan nog vijftig meter vlak. Daar lag de finish. Ik zag van ver mijn grootvader staan. Hij deed altijd hetzelfde als ik eraan kwam: hij trok zijn broek een beetje op, schudde ermee zodat de plooi goed zat, zakte door zijn knieën, zocht zijn evenwicht en gaf dan met zijn vingers