About Theo Neyenhuis

Zat in een ver verleden met veel ambitie op een racefiets, maar verder dan een derde plek in de Ronde van Bemmel kwam hij nooit. Tegenwoordig fietst hij met minder ambitie, maar zeker niet minder plezier. Of het nu op de MTB door de Veluwse modder is, of op zijn stalen Fausto Coppi over de kasseien rond Brussel.

Nog één keer

By |dinsdag 11 april 2017|

Er wordt op de deur van zijn hotelkamer geklopt. ‘Ben je zo ver?’ De stem is bekend. Al duizend keer eerder klopte zijn verzorger op zijn kamer om aan te geven dat de ploegbus zo ging vertrekken richting de start van de koers. Hij schrikt op uit zijn gedachten. Op zijn knieën ligt zijn koersshirt gedrapeerd. In zijn handen het

Koerskijken

By |donderdag 28 april 2016|

Nadat ik voor de tweede keer mijn achternaam had gespeld, gaf de vriendelijke dame bij de VIP-desk mij een plastic tasje. Zij noemde het een ‘hospitality bag’, want ‘plastic tasje’ klinkt zo goedkoop natuurlijk. In het tasje zaten een paar brochures van de belangrijkste sponsoren, een balpen met vanzelfsprekend een sponsornaam erop, een usb-stick vermomd als auto en een kopietje

Dromen van De Omloop

By |zaterdag 27 februari 2016|

Om carnaval had hij nooit veel gegeven. De lol van verkleed door de straten hossen op de maat van infantiele hoempapamuziek ontging hem. Wat vreemd was, want ieder jaar stortte de rest van zijn familie zich vol overgave in het feestgedruis. Zijn zus had jarenlang bij de dansmariekes meegedaan. Zijn vader was een in het dorp beroemde ‘tonprater’ en zijn

De eerste overwinning

By |donderdag 12 november 2015|

Hijgend staat hij stil. Eén voet nog in vast in het pedaal, de andere op de grond. Zijn longen lijken te branden en hij kan zijn harstlag voelen bonken in z’n hoofd. Bloedsmaak in de mond. Met zijn armen gekruist hangt hij over het stuur van zijn blauwe racefiets. De bomen hebben het meeste blad al verloren. Een natte pap

Sterke koffie

By |dinsdag 13 oktober 2015|

Duidelijk is te horen hoe de ketting hard tegen het stalen raceframe slaat en ongenadig de witte lak van zijn kader afschraapt. Zittend op het bruine lederen zadel, het dunne stuur, omwikkeld met een bruin lederen stuurlint, stevig in zijn handen geklemd. Bruine, stoffige, pezige armen steken uit de zwarte wollen koerstrui. Over de zijn kolenschoppen van handen staat strak