About Tom Rustebiel

Is onvoorwaardelijk verliefd op fietsen en de koers. Rustebiel won ooit een etappewedstrijd in het Drentse Noordenveld en het Groningse Westerkwartier, maar tegenwoordig draagt hij nog maar zelden een rugnummer. Op plaatsnaambordjes sprinten doet hij echter met verve. Rustebiel is business developer bij AOG School of Management en schrijft freelance voor onder meer Fiets, FietsActief, de GPD-kranten en Grinta. Zijn favoriete renner? Michele Bartoli!

En dan nu de Muur!

Geur van massageolie. Het zicht op blinkend materiaal. En het geluid van oeverloos geleuter over versnellingen, koers en bandenspanning. Wie zich op een mooie zondagochtend in Oudenaarde begeeft, bekruipt het gevoel dat er een topkoers op punt van beginnen staat. Langzaam vult de ruimte zich, met de geur van vers gebrande koffie en het geroezemoes van tientallen stemmen. Er wordt

Wie wil veranderen, begint bij de cultuur

Dé belangrijkste kritische succesfactor bij een verandering is bedrijfscultuur. Dit element bepaalt volgens wetenschappelijk onderzoek het welslagen van een verandering méér dan structuur, processen en financiën bij elkaar. En wat dat betreft legde Leo van Vliet de vinger vandaag precies op de zere Rabobank-plek. Naast mijn freelance activiteiten voor wielerbladen werk ik als marketeer bij AOG School of Management, waar

Alto de Jaizkibel: vlees noch vis?

Voor veel liefhebbers kan de Alto de Jaizkibel bezwaarlijk een monument genoemd worden. Ondanks de schitterende naam verbleekt de Baskische puist in het rijtje Poggio, Muur, Redoute, Cauberg en Madonna del Ghisallo. Logisch ook, want de Clásica San Sebastián wordt evenmin tot de wielermonumenten gerekend. Samen met de voortdurend van naam veranderende koers in Hamburg valt de Clásica een beetje

The battle of Box Hill

‘Op dit kampioenschap komen de klassiekermannen naar voren.’ ‘Een parkoers voor de pure klimmers.’ ‘Hier gaan ze de sprinters niet losrijden.’ Nooit spreken de kenners elkaar méér tegen dan voorafgaand aan een kampioenschap. Zelfs nadat coureurs de omloop zijn wezen verkennen, kramen ze tegenstrijdige taal uit. Schitterend, natuurlijk. Ik kan me erg op het onbekende verheugen. Anderen gruwen ervan. Redoute,

De ijzeren wet van het bergverzet

Tik-tik-tik-tik-tik. Op een koffiemolentje peddelde Juan José Cobo de meer dan 20% steile flanken van de Angliru omhoog. De concurrentie zwoegde. Zwalkte. Laveerde. Moest bijna afstappen. Maar Cobo viel niet stil. Hij trapte door, alsof hij op een andere berg reed. Toegegeven, het verleden van Cobo is niet onomstreden. Reed bij Piepoli en Riccó in het team, toen Saunier Duval

De 10 momenten waarop Andy de Tour verloor

Toegegeven, achteraf is het makkelijk praten. En de beste stuurlui staan aan wal. Maar toch was het verloop van de afgelopen Tour voer voor psychologen. Daarom deze arbitraire analyse. Rechtstreeks van de koude grond. EEN - 5 maart 2010 – voorwerk voor de nieuwe ploeg Gazzetta dello Sport kopt vandaag groot wielernieuws. Volgens de Italiaanse sportkrant kan tweevoudig Tourwinnaar Alberto

Alpe d’Huez: Hoezo Nederlandse berg?

Vraag eens ’n willekeurige Nederlander naar de meest bekende Tourcol. Wedden dat je als antwoord l’Alpe d'Huez krijgt? Je zou hierdoor het idee kunnen krijgen dat deze berg legendarisch, loodzwaar, enorm hoog of wonderschoon is. Maar niets is minder waar. Tweeduizend meter. Dat is ongeveer de grens, die de cols van de colletjes onderscheidt. Boven die grens hebben we in

Télégraphe en Galibier | Noblesse oblige!

Al kan de Galibier van twee kanten beklommen worden, in de Tour gebeurt dat bijna altijd vanuit Valloire. Een klein gehucht tussen het Massif des Ecrins, de Grand Galibier en in het noorden de Aiguilles d’Arves en de Mont Thabor. In beschouwingen over de Galibier moet eigenlijk ook de Télégraphe meegenomen worden. Deze Siamese tweeling wordt doorgaans samen opgenomen in