About Vincent de Lijser

Vincent de Lijser (1980). Wielergek sinds het NK in 1988 op en rond de Posbank in Rheden/De Steeg werd gehouden. Op nog geen 100 meter afstand van zijn ouderlijk huis. Volgt bijna elke koers, leest en schrijft er over. En gebruikt dat dan als excuus om zelf niet eens wat vaker op de fiets te stappen.

De ‘Italiaanse vloek’ van de Amstel Gold Race

Terwijl Herman Krott ‘volgauto 1’ onder het doek van de laatste kilometer door stuurt giert de adrenaline door zijn lijf. Een mengeling van voorpret en spanning heeft zich meester gemaakt van het lichaam van de koersdirecteur. Zijn hartslag is minstens net zo hoog als die van de renners die hij volgt. Twee koplopers, die binnen een enkele minuut zullen gaan

De kortstondige comeback van Mario Cipollini

Twee blauwe ogen kijken recht in de zijne. Langzaam glijden ze naar beneden en slaan goedkeurend een gespierde torso gade. De blik beweegt zich terug omhoog en zoekt opnieuw oogcontact. Een brede glimlach ontbloot een stel witte tanden. Precies zo’n zelfde grijns antwoordt. In spiegelbeeld. De Leeuwenkoning staat zichzelf nog maar eens te bewonderen voor de spiegel. Veertig jaar is

Het petje van Kappes

‘Hé, menneke! Vang!’, roept een stem met overduidelijk Vlaams accent naar me. In een reflex die nog het meeste lijkt op die van iemand die ternauwernood een schommelend glas bier op een wiebelende kroegtafel weet recht te houden, doe ik wat me opgedragen wordt. Als ik in de richting van de stem kijk, zie ik nog net hoe een wat

De reflex waarmee Guido Winterberg zijn leven redde

“Ik had al ergens daarboven kunnen zijn!” Met zijn linker duim wijst Guido Winterberg omhoog. Naar de lucht. Richting hemel. Hij spreekt de woorden uit met trillende stem. De cameraman van de Schweizer Fernsehen filmt weliswaar van de zijkant, waardoor de ogen van de Zwitserse renner niet goed zichtbaar zijn, het neemt niet weg dat de schrik duidelijk is af

Tour de Trump: een Tour vol schandalen

Bevriend zijn met je opponenten. In het heetst van de strijd iemand proberen te verslaan, maar elkaar na afloop gewoon vriendelijk de hand schudden. Een klap op de schouder. Kletspraatje misschien. Samen een drankje op een terras. Lachen. Met iemand die een concurrent van je is? Het idee alleen al, zeg! Gaan deze mensen, die dadelijk op hun racefietsen stappen

De moeizame start van de Eneco Tour

Met een doffe klap raakt de linkerschouder van George Hincapie het asfalt. Enkele tientallen meters was de Amerikaan zo-even nog verwijderd van de eindoverwinning in de tweede editie van de Eneco Tour. Ineens ligt hij op de grond. Terwijl hij hoopt dat zijn sprintende collega’s in staat zijn hem te ontwijken, probeert Hincapie te bevatten wat hem is overkomen. Hij

Load More Posts