About Vincent de Lijser

Vincent de Lijser (1980). Wielergek sinds het NK in 1988 op en rond de Posbank in Rheden/De Steeg werd gehouden. Op nog geen 100 meter afstand van zijn ouderlijk huis. Volgt bijna elke koers, leest en schrijft er over. En gebruikt dat dan als excuus om zelf niet eens wat vaker op de fiets te stappen.

De kortstondige comeback van Mario Cipollini

Twee blauwe ogen kijken recht in de zijne. Langzaam glijden ze naar beneden en slaan goedkeurend een gespierde torso gade. De blik beweegt zich terug omhoog en zoekt opnieuw oogcontact. Een brede glimlach ontbloot een stel witte tanden. Precies zo’n zelfde grijns antwoordt. In spiegelbeeld. De Leeuwenkoning staat zichzelf nog maar eens te bewonderen voor de spiegel. Veertig jaar is

Het petje van Kappes

‘Hé, menneke! Vang!’, roept een stem met overduidelijk Vlaams accent naar me. In een reflex die nog het meeste lijkt op die van iemand die ternauwernood een schommelend glas bier op een wiebelende kroegtafel weet recht te houden, doe ik wat me opgedragen wordt. Als ik in de richting van de stem kijk, zie ik nog net hoe een wat

In afwachting van de (auto)biografie van Jacques Hanegraaf

“Als ik zou opschrijven wat Thomas me allemaal nog meer heeft verteld, krijg je een nieuw boek waar de honden geen brood van lusten”. Die woorden tekende BN DeStem een week geleden op uit de mond van Jacques Hanegraaf. De voormalig manager van Thomas Dekker moet het flink ontgelden in de biografie Mijn Gevecht, die Thijs Zonneveld schreef over Dekker.

De reflex waarmee Guido Winterberg zijn leven redde

“Ik had al ergens daarboven kunnen zijn!” Met zijn linker duim wijst Guido Winterberg omhoog. Naar de lucht. Richting hemel. Hij spreekt de woorden uit met trillende stem. De cameraman van de Schweizer Fernsehen filmt weliswaar van de zijkant, waardoor de ogen van de Zwitserse renner niet goed zichtbaar zijn, het neemt niet weg dat de schrik duidelijk is af

Tour de Trump: een Tour vol schandalen

Bevriend zijn met je opponenten. In het heetst van de strijd iemand proberen te verslaan, maar elkaar na afloop gewoon vriendelijk de hand schudden. Een klap op de schouder. Kletspraatje misschien. Samen een drankje op een terras. Lachen. Met iemand die een concurrent van je is? Het idee alleen al, zeg! Gaan deze mensen, die dadelijk op hun racefietsen stappen

De moeizame start van de Eneco Tour

Met een doffe klap raakt de linkerschouder van George Hincapie het asfalt. Enkele tientallen meters was de Amerikaan zo-even nog verwijderd van de eindoverwinning in de tweede editie van de Eneco Tour. Ineens ligt hij op de grond. Terwijl hij hoopt dat zijn sprintende collega’s in staat zijn hem te ontwijken, probeert Hincapie te bevatten wat hem is overkomen. Hij

De zwanenzang van Miguel Indurain

Een kort handgebaar. Meer niet. Bijna ongemerkt geeft hij met zijn rechterhand aan dat hij naar de kant van de weg wil sturen. Precies lang genoeg om aan de renners achter hem duidelijk te maken dat er een onverwachte manoeuvre aan komt. Een korte blik over zijn rechterschouder nog. Om zeker te zijn dat er niet nog een onoplettende collega

Het record van Adam Hansen (en misschien van Alejandro Valverde)

Wie aan het begin van dit jaar een voorschot wilde nemen op de startlijst van de Vuelta, kon één naam op voorhand opschrijven. Niet met potlood. Met dikke viltstift. Net als op de deelnemerslijsten van de Giro en de Tour. Adam Hansen. IJs en weder dienende, natuurlijk. Blessure, valpartij of ander malheur voorbehouden. Er is hem dit seizoen gelukkig niets