Koersen is oorlog: Benjo Maso – ‘Van Milaan naar Amsterdam. De Giro buiten de Italiaanse grenzen’

Van Milaan naar Amsterdam. De Giro buiten de Italiaanse grenzenVoetbal de belangrijkste bijzaak in het leven? Onzin: voetbal is oorlog. Voetbal is serious business. Ja, voetbal is politiek. Voorbeelden genoeg. Neem de beladen wedstrijden tussen Noord- en Zuid-Korea, Irak en Iran, en Oost- en West-Duitsland. Neem de veldslagen tussen ‘fans’ van Dynamo Zagreb en Rode Ster Belgrado in 1992. Of neem onze eigen Haagse pluchetijgers die deze zomer – heldhaftig! – de Oekraïne zullen mijden.

Voetbal en politiek zijn onlosmakelijk met elkaar verweven.

En dat geeft me altijd een zeer unheimisch gevoel.

Het wielerevangelie volgens De Muur 36

De Muur 36Je hoort het overal: nuance, dat is wat we nodig hebben. Als we alles niet zo zwart-wit bekijken, dan wordt het allemaal veel leuker. Zo simpel is dat. Dat geldt voor een gezelligere samenleving, maar des te meer voor de wielersport. Toch ook een soort mini-maatschappij.

Het grootste blok aan het been van die wielerwereld is het dopingprobleem. Iedereen heeft daar wel een mening over. Als je het jezelf makkelijk wil maken zeg je gewoon: ze pakken allemaal, die wielrenners. Die gedachte, waar of niet, wordt ook steeds gevoed door nieuwe dopinggevallen. Vorige week nog door Denis Galimzjanov.

Het Grote Wielerklassiekerboek: lekker om in de stemming te komen

Het Grote WielerklassiekerboekStrijd op de Poggio, een ontketende Cancellara en een Australiër die demonstreert hoe je andermans bordje leegeet. Tel daar zon, een glinsterende zee, een fris en felgekleurd peloton en Italiaanse chaos bij op en je weet: het klassiekerseizoen 2012 is geopend. Milaan-Sanremo deed als altijd de aftrap en straks, in het laatste weekend van september, trekt de Ronde van Lombardije de deur van dit wielerseizoen weer achter zich dicht. Want hoewel de grote bazen van de UCI dit jaar Il Lombardia naar voren hebben gehaald en de renners daarna nog even naar China sturen, weten wij wielerminnaars en -minnaressen wel beter: na de koers van de vallende bladeren vangt onze winterslaap aan en pas in maart 2013 steken wij ons hoofd weer boven het donzen dekbed uit. En daar doet geen UCI-kalender iets aan.

Weg held, weg droom, weg jeugdsentiment

Het is 1982. De zomer waarin Bernard Hinault z’n vierde Tour wint. De zomer waarin Peter Winnen opnieuw zegeviert in de bergen, in Morzine deze keer. En de zomer waarin drie (!) Nederlanders in de top-4 van de Tour eindigen.

Ik ben bijna acht en zeg tegen mijn ouders dat ik maar eens een racefiets ga kopen.

De onderhandelingen monden uit in een compromis: tot mijn tiende verjaardag leg ik wekelijks mijn zuurverdiende zakgeld opzij. Het bedrag dat ik zo in twee jaar bij elkaar spaar, zal door mijn ouders worden aangevuld tot de prijs van een heuse wielrenfiets. Met krom stuur dus. En nog belangrijker: zonder spatborden, bellen, lampen en andere gewone-fietsen-onzin.