In het geheugen gegrift: een carbonwiel als kreukelzone

‘Ik vind het ongelofelijk dat mensen langs het parkoers van een Touretappe hun hond los laten lopen. Niemand zit te wachten op een dode hond. Maar er zit ook niemand te wachten op een dode renner.’

- Maarten Tjallingii in het Algemeen Dagblad, 2011-

Een van de meest wonderlijke botsingen tussen renner en hond vindt plaats op 17 juli 2007 en staat sindsdien in het geheugen gegrift. Het is tijdens de negende Touretappe, een Alpenrit van Val d’Isère naar Briançon. Op een kilometer of honderd van de finish ontdekt de cameraman op de motor plots een hond tussen de renners. Het dier wordt meteen gevangen in het beeld van de televisiekijker en niet meer losgelaten.
Loslopende dieren op het parcours, spektakel in aantocht!

De goeroe van een generatie rockers

Zien rijden heb ik ‘m niet. Oké, onlangs op internetfilmpjes waar hij schokschouderend en met een brede grijns een of andere col beklimt.  Maar lange tijd wist ik weinig te vertellen over de coureur die zestig jaar gelden van zich deed spreken. Toch denk ik Stan Ockers al zo’n twintig jaar te kennen. Dankzij Hugo Matthysen.

Vlaming Matthysen is schrijver, filosoof, radiomaker en nog veel meer. In zijn hoedanigheid als zanger maakte hij van Stan Ockers een mythische figuur. Voor mij althans. Ergens in 1993 kocht ik Dankuwel!, een cd van Matthysen die vol staat met grappige en vaak absurde liedjes. Matthysen dicht mooi, vind ik. Over badplaats Blankenberge bijvoorbeeld.

In het geheugen gegrift: De etappezege van de familie Merckx

Het was geen slechte gok om de zondagse rit naar Prato aan te stippen in het rondeboek. De langste – meer dan 255 km – met een paar flinke beklimmingen en een technische afdaling op ’t eind. Echt iets voor Axel. Was het een bewuste keuze van Michel Wuyts en z’n crew om Eddy Merckx (24 ritzeges in de Giro) juist voor díe etappe in te vliegen als co-commentator voor één dag? Het leverde in elk geval mooie televisie op.

VIDEOLINK: http://video.canvas.be/belga-sport-extra-axel-en-eddy-merckx

Top 5 van veldrit-WK’s

Oké, de vroegste WK’s (gehouden vanaf 1950) heb ik niet meegemaakt. Aan drama geen gebrek, waarschijnlijk. Genoeg klasbakken ook. André Dufraisse bijvoorbeeld en natuurlijk Eric de Vlaeminck. Dan is er nog zo iemand als Roland Liboton, in mijn geheugen altijd strijdend tegen Hennie Stamsnijder. Maar dé vijf WK’s komen uit een recenter crossverleden.

Raad het plaatje: de oplossing

Op de fotokaart uit 1995 rijdt Juan Llaneras Rossello in de bergen, en in ONCE-shirt. De 26-jarige Spanjaard is  vijf jaar prof en heeft enkele zeges op zijn erelijst staan, waaronder de Ronde van Mallorca en een rit in de Ruta de Sol.  Maar zijn moments of fame moeten nog komen. Op de baan. Llaneras wordt Olympisch kampioen puntenkoers in 2000 en herhaalt dat huzarenstukje acht jaar later, als hij al 39 jaar is. Tussen 1996 en 2007 behaalt hij ook nog eens zeven wereldtitels, in de punten- en de koppelkoers.