Afgelopen Zaterdag. WK Veldrijden voor Beloften. Het is de laatste ronde als een Belgische jongeman met de naam Wietse Bosmans de laatste zandstrook ingaat. Door een slimme manoeuvre was hij zijn twee Nederlandse concurrenten voorbijgestoken en reed hij zo goed als zeker af op de wereldtitel. De zandstrook word de ‘Herygers-heuvel’ genoemd, vernoemd naar de co-commentator van dienst. Herygers zijn microfoon ontploft, want hij weet dat Bosmans al de hele wedstrijd het beste door het zand fietst en als hij met 10, 8 of zelfs 7 seconden voorsprong uit het zand fietst de gouden medaille voor Bosmans zal zijn. Dat zou sensationeel zijn, want er is maar één favoriet op het parcours in de duinen van Kokszijde, en dat is Lars van der Haar.
Category Archives: Veldrijden
Tien ideeën om van het veldrijden opnieuw een wielerdiscipline met toekomst te maken
Laatst lanceerde Adri van der Poel nog een oproep om over de toekomst van het veldrijden na te denken, en dan vooral over de moordende wurggreep van het succes van de sport onder de Vlaamse kerktoren. ‘Maar blijkbaar is de veldritwereld niet rijp voor vernieuwing’, liet ‘VDP’ optekenen in de Gazet van Antwerpen. Dat was nog voor het totale failliet, die zondag in Koksijde, toen de volledige Belgische equipe de plaatsen één tot en met zeven bezette op het wereldkampioenschap. Misschien zijn, na Koksijde, de (Vlaamse) bobo’s nu wel bereid hun beslijkte gummilaarzen uit te trekken en hun eigen belangen samen met hun stinkkousen in de wasmachine te gooien. Daarom: tien ideeën om van het veldrijden opnieuw een wielerdiscipline te maken die een toekomst heeft, wég van de Vlaamse kerktoren.
WK is het nieuwe BK
Gezocht: buitenlanders die hard met een fiets door modder kunnen rijden. Dat moet zowat de samenvatting van het WK veldrijden zijn.
Moeten we als Belgen nu blij zijn en een polonaise inzetten omdat we met zeven renners binnen de eerste zeven eindigden? Of moeten we dat succes wat relativeren en het jammer vinden dat de sport waarin we excelleren bijna dood is? Zondag werd alvast gekozen om een polonaise in te zetten. Al hoeft dat niet te verbazen: wie veldrijden zegt, zegt pensenkermis. En wie pensenkermis zegt, zegt polonaise.
Raad het plaatje: de oplossing
Reza Hormes-Ravenstijn is de veldritrijdster in kwestie. Bijna 45 jaar en nog steeds actief in het veld. Bij de NK werd ze begin deze maand nog zevende. De nationale titel bij de dames behaalde ze in 1995, inmiddels dus zeventien jaar geleden.
Pas op 23-jarige leeftijd begon Hormes-Ravenstijn met wielrennen. Al snel gaf ze de voorkeur voor het veld boven de weg. Tienmaal stond ze aan de start van een veldrit-WK, in 2002 deed ze het met een zevende plaats het beste.
Bang voor Boom
Het is zondagmiddag 18 december 2011 en het hoofdzakelijk Vlaamse veldritcircus is de taalgrens overgestoken en neergestreken in Namen, Wallonië. Vanmiddag staat hier de Citadelcross op het programma en dat is vrij bijzonder. Veldrijden is namelijk vooral een Vlaamse, bijna folkloristische bezigheid. In Wallonië hebben ze er weinig tot niets mee. Wel met Flip Gilbert; geboren en getogen aan de voet van La Redoute. De renner waar geen maat op stond afgelopen seizoen. Het weer is rampzalig: te warm voor de tijd van het jaar, veel wind en heel veel regen. Drie seizoenen geleden stond de Citadelcross voor het eerst op het programma en het door voormalig modderkampioen Roland Liboton ontworpen parcours wordt door veel coureurs gezien als het zwaarste parcours ooit.