Déjà vu

By |dinsdag 9 juni 2015|

‘Ik weet dat ik zelf, mijn ploegmaats en veel andere jongens in het peloton niet de meest vreselijke renners zijn – we hebben gegeten, getraind en deze koers 100% voorbereid; we hadden de beste vorm die je menselijk gezien kunt bereiken. En toen kwamen we renners tegen die ons simpelweg in de zeik namen.’

Soms kom je uitspraken tegen die je al eens eerder hebt gehoord. Bovenstaande pikante quote van The Secret Pro  over buitenaardse prestaties in de Giro is er zo een. Tijd om het bandje terug te draaien.

We schrijven december 2012. De voltallige Raboploeg is op Fuerteventura neergestreken om de metamorfose tot Blanco officieel bekend te maken. Ook de doelen voor seizoen 2013 komen aan bod. En waar doelen gesteld worden, moet uiteraard ook worden teruggeblikt op resultaten uit het verleden. Dat doe ik namens Wieler Revue met Nico Verhoeven. Onder een aangenaam zonnetje vertelt hij uitgebreid over de ontwikkeling van zijn renners. Over de met zijn rug sukkelende Bobridge en de eindeloze capaciteiten van Vanmarcke bijvoorbeeld.

Het gesprek verandert van toon als de prestaties in het voorjaar aan bod komen. Ik hoef er niet eens naar te vragen, de woorden lijken hem gewoon te ontvallen. ,,We zijn een paar keer gigantisch naar huis gereden terwijl we dachten dat we goed waren. Dat was in Parijs-Nice en de Tirreno. En daar waren we niet de enige ploeg mee. Dat vond ik shocking.” Er valt een stilte. Zijn opvallende uitspraak verrast me compleet. ,,Uhm, het lag dus niet aan jullie voorbereiding?”, probeer ik mezelf te herpakken.
,,Onze ploeg had best een hoog niveau, maar we deden dus niet mee. Later zie je iets opvallends: onze beste periodes kenden we net ná topevenementen. Na de klassiekers wonnen we in Turkije en Romandië. En ook na de Tour, in de Eneco Tour. Toen waren we dus als ploeg ineens wel heel goed. En dan vraag jij vast, waar ligt dat aan?”
,,Precies. Want wat insinueer je hiermee?”
,,Ik insinueer helemaal niets, het is gewoon een constatering.”

Ammehoela, denk ik. Ik herken een insinuatie als ik er een hoor. Maar gek genoeg ontbreekt het me aan de scherpte om te vragen ‘denk je dat de toprenners de boel bedrogen?’. In plaats daarvan vervolg ik met het voorzichtige ‘verkeerd gepiekt misschien?’.
,,Tsja, wij hadden verkeerd gepiekt. Stom hè?!”, kaatst hij direct terug, met een grijs van hier tot Tokio.

Die grijns zal ik nooit vergeten. Het is een gezichtsuitdrukking die medelijden verraadt. Medelijden met zichzelf, met zijn renners, maar vooral met mij. De vragende journalist die nooit de antwoorden krijgt waar hij naar zoekt. Antwoorden als ´Nee sukkel, natuurlijk hebben we niet verkeerd gepiekt! We werden keihard gelost omdat de hele top-twintig aan de dope zat en wij niet!”  Maar de strakke blik in zijn ogen schreeuwt uit wat zijn mond stil moet houden. Ik moet het doen met behoedzame uitspraken en zorgvuldig gekozen woorden. Met de beste wil van de wereld kun je het nog geen beschuldiging noemen. Verhoeven weet als geen ander dat je bij de meest voorzichtige poging al een afspraak met je advocaat kunt inplannen. Vraag Greg Henderson maar.

Door zijn dubbelzinnige, bijna betuttelende reactie voel ik me op mijn plek gezet. ,,Sorry hoor”, ga ik licht geërgerd verder. ,,Maar wat is er in Parijs-Nice en de Tirreno volgens jou dan wél gebeurd?”
,,Dat weet ik niet. Ik weet alleen dat wij er niet meededen. Je kunt zeggen dat de motivatie in Parijs-Nice wat minder was omdat het klassement al op dag twee om zeep was. Voor die waaieretappe hadden we de renners niet. Maar ook bergop deden we niet mee. In de Tirreno hadden we het idee dat we goed waren en werden we ook weggereden.” En daar is het boek voor mijn gevoel dicht.

Frustrerend
Parijs-Nice 2012, Tirreno-Adriatico 2012, Giro d’Italia 2015. Drie topwedstrijden waarin renners zonder aanwijsbare reden tot wielertoeristen werden gedegradeerd. The Secret Pro noemt de prestaties van zijn ‘buitenaardse concurrenten’ zelfs ‘beledigend’. Natuurlijk ben ik na de uitspraken van Verhoeven op onderzoek uitgegaan. Zo spreek ik Steven Kruijswijk, die in de bewuste Tirreno top-tien wilde rijden maar teleurstellend 21ste werd, op 4:40 van winnaar Nibali. ,,Terwijl ik dezelfde waardes reed als een jaar eerder in Zwitserland, waar ik een rit won. Je denkt dus goed te gaan presteren maar komt niet aan de bak. Dat is frustrerend. Je kunt aan jezelf gaan twijfelen of aan de rest, maar zo ver als dat laatste wil ik niet gaan.” Ik begrijp zijn tact, maar hoop een uitleg te horen dat er naast topvorm ‘andere factoren’ zijn die over je uitslag beslissen. ,,Ik werk er hard voor en rijd schoon”, reageert hij. ,,Maar misschien zijn er renners die wegen bewandelen die niet altijd de juiste zijn. Ook ik hoorde in het voorjaar van 2012 de geruchten over Aicar. Dat is verboden maar kan niet opgespoord worden. Tja, dan kun je net zo hard blijven trainen…”

Plots krijg ik opnieuw een déjà vu. 1996! De Rabobank-ploegleiding stimuleerde dopinggebruik omdat renners in het voorjaar, jawel, ‘vernederd’ werden. Aan Kruijswijk de vraag of hij die gelijkenis ook ziet. Voelen slechte prestaties als een vernedering? ,,Dat gebeurt nu in mindere mate dan in het eerste jaar Rabo. Kijk wat ik als honderd procent schone renner al bereikt heb. Top-tien in een grote ronde, een rit in Zwitserland. (…) Tien jaar geleden was het zó extreem dat klimmers er bergop werden afgereden door sprinters. Dat is mij niet overkomen. En in mijn ogen zijn er ook geen renners die onvoorstelbaar hard bergop rijden.”

Ook van Laurens ten Dam krijg ik een nette reactie. Zijn tegenvallende 43ste plek in Parijs-Nice wijt hij aan ‘vrij goede, maar geen topvorm’ en het missen van de slag in de waaieretappe. ,,Uitzoeken of er andere oorzaken zijn, laat ik aan journalisten over.”

Het volledige interview met Nico Verhoeven, Steven Kruijswijk en Laurens ten Dam verscheen in de Wieler Revue Seizoengids 2013.

Sander Slager

Schrijft als freelance journalist o.a. voor Wieler Revue en Wielersport (KNWU). Houdt van fietsen en reizen, en het liefst een combinatie van beide.

Latest posts by Sander Slager (see all)

Related Post

6 Comments

  1. sander 09/06/2015 at 13:05 - Reply

    Mooi stuk. Ik blijf alleen met een vraag zitten: het opvallende presteren van kruiswijk. Juist in deze giro waar zovelen vraagtekens bij plaatsen… Hoe verklaren we dat dan?

  2. sander 09/06/2015 at 14:26 - Reply

    Mooi stuk. Alleen: hoe zit dat dan met Kruiswijk? Hij presteert bizar goed, juist in deze ‘betwijfelde’ Giro?

  3. Rudy Cauwels 09/06/2015 at 16:43 - Reply

    Mensen toch, begin weer niet te vroeg met te insinueren: motortjes, dope, etc. Astana heeft stuk voor stuk goede renners die zomaar niet uit het niets komen. Kruiswijk was eerder ook al zeer goed. Contador zakt bijna door het ijs op de laatste dag van de Giro. Wiggins doet er op een uur 2 km bij. Tom Boonen wint weer sprints. Een 39jarige wint Gent-Wevelgem, waar zovelen van de fiets werden geblazen, etc. Voor de start van de Tour zullen er nog verhalen tevoorschijn getoverd worden..
    Er zijn meer en betere controles. Bennet, opzijget in de Giro uit voorzorg, maar naderhand toch ok voor de dienst. Klacht tegen Kreuzinger ingetrokken. Aru wil een proces voor valse beschuldigingen.
    Er wordt gewoon anders getraind, gepiekt. Er is een anders wetenschappelijke benadering van de renners. Grote ploegen staan idd verder. Vooral eenlingen zullen het nooit leren en op eigen houtje toch nog proberen. Dat zal altijd zo blijven.
    Of zijn we weer begonnen over grote complotten, massalge gebruikers, massamanipulatie… zoals ten tijde Armstrong?
    Als je van de koers houd, geef deze generatie met uitgesproken meningen, kansen.

  4. Wouter 09/06/2015 at 20:24 - Reply

    Ik hou van de koers. Draag met trots het “hetiskoers” wielershirt als ik mijn wekelijkse rondjes rijd. Toch denk ik dat 75% van de coureurs gewoon nog pakt. Na 10 jaar de uitslagen van 2015 nog maar eens bekijken om te zien wie schoon gekoerst heeft!

    • conzaat 12/06/2015 at 10:15 - Reply

      Ik denk niet dat 75% pakt, in de Giro slecht een man of 20, één volledige ploeg en wat eenlingen. Een procentje of tien dus. Omdat het echter om de ‘mini=dosis’ gaat is er slechts een paar procent extra vermogen. De verschillen zijn minder opvallend en de schone renners kunnen beter bijblijven. Het blijft echter wel competitievervalsend werken.

      Het is echter wel triest dat een Panamese toerist vol epo zelfs niet mee kan komen met een grotendeels clean peloton.

  5. conzaat 12/06/2015 at 10:17 - Reply

    ik heb overigens wel genoten van een paar prachtige etappes. En geërgerd aan de ‘eerloze’ rijstijl van wat mannen in blauw.

Geef een reactie