Een onmogelijke liefde

By |maandag 5 november 2018|

Toen hij haar voor het eerst in de verte zag, kon hij niet vermoeden wat zij voor hem zou gaan betekenen. Het was een koude voorjaarsdag in 2007. De Ronde van Vlaanderen voor Wielertoeristen. Hij had geen idee wat hem te wachten stond.

Na dertig vlakke kilometers over het Vlaamse platteland draait de weg plotseling naar rechts en gaat het steil omhoog. De Molenberg, kasseien. Stampen, hobbelen, duwen, het juiste spoor zoeken in de drukte en hij is boven. Dat stelde weinig voor. Hij vervolgt zijn weg, over de Wolvenberg, de Kluisberg en de Knokteberg. Niets aan de hand.

Na zestig kilometer verschijnt de Oude Kwaremont voor zijn wielen. Dat blijkt een vervelend kreng. De kasseien liggen schots en scheef. Staan, zitten, klapperende polsen, schuddende bovenarmen, trillende kuiten. De Oude Kwaremont doet hem pijn. Dan is hij boven en draait naar links, de asfaltweg op. Even later weer links en nog een keer links. Hard naar beneden over een smalle onoverzichtelijke weg, niet zijn favoriete bezigheid. Hij wordt niet alleen links maar ook rechts ingehaald. Idioten.

In de verte ziet hij dat de weg naar rechts gaat. Een trage stroom van bontgekleurde fietsers glijdt omhoog door het groene Vlaamse land. Dan komt hij zelf bij de voet van de klim en slaat rechtsaf. Hij kijkt naar boven. De roepende renners, de dansende ruggen, de stuiterende fietsen, de geluiden en beelden daarvan vervagen en hij aanschouwt haar in heel haar woeste naaktheid. In stilte streelt hij haar huid, kust haar in de nek, ruikt aan haar lijf, en rijdt, en rijdt. Schokkend. Hijgend.

Als hij boven komt en linksaf slaat hoort hij weer de roepende en lachende fietsers om zich heen. Sommigen zijn gestopt, om even uit te rusten of te wachten op achterblijvers. Hij niet, hij schakelt op en rijdt door. Wel kijkt hij even om, naar links, naar beneden. Ze verdwijnt uit het zicht.

In een vreemde roes rijdt hij door. De resterende hellingen voelt hij niet.

Die avond kan hij niet in slaap komen. Hij heeft vermoeide benen, een vastzittende nek en pijnlijke polsen, maar dat is niet wat hem wakker houdt. Hij denkt terug aan de Paterberg. Vol verlangen.

Een paar maanden later rijdt hij opnieuw een toertocht door het Vlaamse heuvelland. Ook die voert over de Paterberg. Opnieuw de extase. De lichtbruingrijze kasseien in het groene land. Het getril over de stenen, hobbelend, slingerend, slippend, stampend, hijgend omhoog, op de kleinste versnelling. De bevrediging van het boven komen. Even omkijken en dan doorrijden.

Haar zusjes Oude Kwaremont en Koppenberg zijn hem te hard, te venijnig, te gemeen. Zij is zachtaardiger, net als hij. En dan haar schoonheid. Haar onverbiddelijke schoonheid.

In de maanden die volgen is hij onrustig. De herfst is nat, de winter donker en lang. Hij verlangt naar de lente. Hij heeft zich voorgenomen één keer per jaar, in het voorjaar, met de Paterberg de liefde te bedrijven. Maar na de Ronde van Vlaanderen in dat nieuwe voorjaar weet hij ook: niet op deze manier. Die verschrikkelijke drukte. Hij wil haar helemaal voor zichzelf.

Mei 2009. Het is maandag, zijn vrije dag. Hij stapt om negen uur in zijn auto, wielerkleren aan, racefiets achterin. Om half twaalf parkeert hij de auto in Oudenaarde, pakt zijn fiets, zet de wielen erin, doet zijn wielerschoenen aan, zet zijn helm op en fietst weg. Een beetje warmdraaien over het jaagpad langs de Schelde, en dan ‘klassiek’ via de Oude Kwaremont naar de Paterberg. Er is niemand. Stilletjes fietst hij omhoog, zachtjes hijgend, even uit het zadel op het steilste stukje. Het genot is groot maar van korte duur. Boven slaat hij linksaf, en dan is het voorbij. Het extra lusje over de Koppenberg gaat vervolgens gedachteloos. Als hij terugrijdt over de A14 tussen Gent en Antwerpen beseft hij wat hij aan het doen is. Het is idioot. Het is belachelijk.

Maar toch wil hij terug, telkens weer. Elk jaar dat volgt heeft zijn willekeurige maandag in april of mei. Althans, willekeurig, hij plant die maandagen zorgvuldig, rekening houdend met zijn situatie thuis en met de weersverwachting. Het moet wel droog zijn, en het liefst zonnig. Het zijn geheime tochten, niemand weet ervan, niemand merkt er iets van, want hij is ruim voor de avond weer thuis. Strava blijft uit.

De jaren verstrijken, zijn voorjaarstochtje begint routine te worden. Tweeëneenhalf uur heen in de auto, anderhalf uur fietsen, waarvan anderhalf à twee minuten genot, en dan weer tweeëneenhalf uur terug. Is het dat allemaal waard? Die vraag stelt hij zichzelf telkens en steeds harder op de terugweg.

Op zo’n maandag in 2015, op de terugweg, neemt hij een besluit: het is de laatste keer geweest. Geen stiekeme voorjaarstochten meer naar Vlaanderen. Mocht hij haar nog weer eens zien, dan zal dat ongepland zijn, ongericht, ja zelfs onbedoeld. Een min of meer toevallige ontmoeting.

Een vrijdag in het voorjaar van 2018. Met een vriend rijdt hij een kleine Ronde van Vlaanderen, vanuit Geraardsbergen, eindigend op de Muur. De dag verloopt ontspannen. Vanaf Oudenaarde, halverwege, volgen ze de blauwe bordjes, langs de Schelde en via de Oude Kwaremont naar de Paterberg. Onderaan zijn geliefde klim stopt hij. Dat deed hij nog nooit. Hij pakt zijn mobiele telefoon uit zijn achterzak en maakt een paar foto’s.

Hij stapt weer op en rijdt in volle aandacht naar boven, zo hard mogelijk. Het is heerlijk. O, wat is het heerlijk. Net als die eerste keer.

Maar dit was de laatste keer, hij weet het zeker. Het is klaar. Het is goed zo. Geen tranen, maar een glimlach. Linksaf, nog één keer omkijken. “Dag lieverd”, fluistert hij, “het was fijn.”

Hij zet aan en stort zich onverschrokken in de afdaling.

 

Frank van Dam

Frank van Dam

Frank van Dam (1960) fietst af en toe, en blogt daar dan weer over. Leidt dus een zinloos bestaan. Kan niet klimmen, kan niet dalen. Hopeloos geval. Is liever lui dan moe. Wetenschapper. Publiceert dus veel, maar wordt nauwelijks gelezen. Heeft daar vrede mee. Heeft een voorliefde voor Italiaanse renners die koersen in België winnen. Vindt Luik-Bastenaken-Luik het mooist.


Favoriete boeken:


Frank van Dam

Latest posts by Frank van Dam (see all)

Geef een reactie