Aan wie ooit nog eens in Fiuggi (omgeving Frosinone, midden-Italië) rondhangt, een slaapplaats zoekt en wat te besteden heeft, beveel ik graag het Silva Splendid Hotel aan.

Ik zeg er meteen bij: het is wel een spa, het soort hotel dus waar je onmiddellijk bij aankomst in een oogverblindend witte en fris ruikende badjas gestoken wordt, met twee slippers met een logo van het hotel aan je voeten. Verder draag je niets, of zo weinig mogelijk.

In die uitdossing banjer je vervolgens je hele verblijf door de gangen, als je tenminste niet op een luxe ligbed ligt en een internationale krant uit het hotelkioskje leest (wel eerst even de reinigende komkommerschijfjes van je ogen verwijderen!), of gebruik maakt van een van die talloze faciliteiten dat zo’n hotel meestal biedt.

Je in een sauna ongans zweten kan altijd wel, gemasseerd worden tot je wervels verkeerd om in je kolom staan, door Thaise meisjes, ...[Lees verder!].]]> Tweet

Franco Vona (20 augustus 1964)

Aan wie ooit nog eens in Fiuggi (omgeving Frosinone, midden-Italië) rondhangt, een slaapplaats zoekt en wat te besteden heeft, beveel ik graag het Silva Splendid Hotel aan.

Ik zeg er meteen bij: het is wel een spa, het soort hotel dus waar je onmiddellijk bij aankomst in een oogverblindend witte en fris ruikende badjas gestoken wordt, met twee slippers met een logo van het hotel aan je voeten. Verder draag je niets, of zo weinig mogelijk.

In die uitdossing banjer je vervolgens je hele verblijf door de gangen, als je tenminste niet op een luxe ligbed ligt en een internationale krant uit het hotelkioskje leest (wel eerst even de reinigende komkommerschijfjes van je ogen verwijderen!), of gebruik maakt van een van die talloze faciliteiten dat zo’n hotel meestal biedt.

Je in een sauna ongans zweten kan altijd wel, gemasseerd worden tot je wervels verkeerd om in je kolom staan, door Thaise meisjes, potige dames of gespierde jongens (al naar gelang) ook.

Afhankelijk van de mate van luxe die de Spa in kwestie nastreeft, kun je nog gebruikmaken van een fitnessruimte mét personal trainer, een assortiment stoombaden uit ieder denkbaar deel van de wereld, een vergaderruimte, een diëtiste en een restaurant waar je je overdag verloren calorieën ’s avonds uitbundig kan aanvullen, zodat je de volgende ochtend weer een reden hebt om de hartslagmeter om te gespen en een martelwerktuig in de ruim geoutilleerde fitnessruimte te beklimmen.

In het Silva Splendid Hotel in Fiuggi hebben ze nóg een faciliteit, een hele bijzondere, speciaal voor mensen die nog wat energie over hebben, alsmede een racefiets. Belangstellenden kunnen er een soort mini-wielercursus volgen, onder leiding van de “pride and joy” van het hotel, Franco Vona

Franco Vona, Franco Vona… Wat was er ook alweer met Franco Vona?
Dat zochten we op.

In 1988 won hij als jonge knaap een etappe in de Giro. Na drie weken koersen was hij bovendien tweede in het jongerenklassement. Het hield een belofte in die hij niet waar kon maken. In de drie jaren die volgden verdween hij volledig van de radar. Zijn etappezege in Innsbruck leek een moment van zeldzame gratie te zijn geweest.

Tot 1992. Opeens was hij er weer, Franco Vona. Na een tussentijds vertrek bij de kleine Jolly-ploeg werd hij opgehengeld door Giancarlo Ferretti, die met GB-MG een ploeg had opgebouwd die het peloton kon beheersen. Opeens was Franco ploegmaat van Museeuw, Tchmil, Cipollini en Ballerini en had hij toegang tot de beste trainers en de beste ‘trainingsprogramma’s’, opgesteld door slimme, vrijdenkende artsen.

Zesde werd hij in de Giro (waar-ie ook een etappe won) en nauwelijks twee maanden later ook nog elfde in de Tour. In die Tour eindigde hij in de zwaarste bergetappes (twee dagen na elkaar) op de tweede plek. Winnen deed hij niet, al kon hij in het najaar wel een belangrijk steentje bijdragen aan de wereldtitel van Gianni Bugno in Benidorm.

Het jaar 1992, het jaar waarin de mosterd in Italië gehaald werd en nog niet iedereen daarvan op de hoogte was, zou Franco Vona’s absolute hoogtepunt blijken. Hij won nog wel eens wat, maar de klimmer met de chemische vleugels was overvleugeld door collega’s die nu ook wisten wat hen te doen stond.

In 1996 gaf hij er de brui aan.

Weer verdween hij enkele jaren van de radar. Mensen dachten voorgoed, zijn naam werd opgeborgen in het dossier ‘Niet geheel onverdachte zeges’ en dat was dat.

Enkele jaren geleden stelde hij zich nog kandidaat als regionale vertegenwoordiger van de Italiaanse Wielerunie. Het is het laatste wielergerelateerde nieuws wat er op het Internet over hem te vinden is.

Het Silva Splendid Hotel is trots op Vona. Volgens de site van het hotel zal hij voor deelnemers aan de cursus ‘alle geheimen over het profwielrennen ontsluieren’.

Dat alleen is al een reden om een midweekje te boeken. Dát, en die witte badjas.

In België hebben ze ook zo hun problemen. Daar gooit de politiek geen roet in het eten, maar is het uiteraard De Koers. De groep mensen die wordt benadeeld, is ook een andere: huisvrouwen in plaats van kinderen. Om precies te zijn: de huisvrouwen die werkdagelijks het wel en wee van Toadfish Rebecchi en anderen willen volgen in de Australische soap Neighbours, die de Vlamingen, trots als ze zijn ...[Lees verder!].]]> Tweet

In Nederland moet Pino soms wijken voor politiek. Dat vind ik altijd een gotspe. Zelfs volwassenen steken meer op van Meneer Aart, die gekke blauwe vogel en de allesbehalve homoseksuele Bert & Ernie dan van de cliché uitbrakende politici bij een spoeddebatje over de zoveelste crisis. Voor kinderen moet het helemaal een ramp zijn. In plaats van Tommie in beeld, schallen er schimmige metaforen over een bedrijfspoedel door de huiskamer, begeleid door dat zinnetje bovenin in beeld: ‘Sesamstraat komt te vervallen’. Tranen met tuiten, denk ik.

16 mei. Ferrari steekt zijn hand in de lucht. Hij wint de etappe. De huisvrouwen (e.a) worden getrakteerd op een minder leuk bericht.

In België hebben ze ook zo hun problemen. Daar gooit de politiek geen roet in het eten, maar is het uiteraard De Koers. De groep mensen die wordt benadeeld, is ook een andere: huisvrouwen in plaats van kinderen. Om precies te zijn: de huisvrouwen die werkdagelijks het wel en wee van Toadfish Rebecchi en anderen willen volgen in de Australische soap Neighbours, die de Vlamingen, trots als ze zijn op de Nederlandse taal, Buren noemen.

Tijdens grote rondes of op een woensdag in het voorjaar moeten ze altijd vrezen. Rijden de wielrenners door of is het zo’n dag dat die twee woorden weer in beeld verschijnen rond half zes. ‘Buren vervalt’. Soms staat er ook: ‘De aflevering van Buren schuift door naar morgen’, maar gedurende een grote ronde weten de dames inmiddels dat de kans groot is dat morgen precies dezelfde tekst in beeld verschijnt.

Meer nog dan de wielrenners smachten de Vlaamse huisvrouwen naar de rustdag in een grote ronde. Dan is het na een week koers eindelijk echt morgen.

Je zou mededogen kunnen voelen bij de gedachte aan de Vlaamse huisvrouwen die het eventjes zonder de belevenissen van Toadfish Rebecchi moeten stellen. Bij mij zit het anders. Iedere wieleruitzending op Sporza zit ik hartstochtelijk te hopen op die paar woorden. Vooral omdat ze niet alleen in beeld verschijnen als de renners nog een kopgroep achtervolgen of de laatste loodzware col van de dag beklimmen, maar ook als de winnaar van die dag allang een pluchen paard, overhandigd door een Italiaanse middenstander, omhoog staat te houden met twee wulpse dames naast zich.

Nog mooier: een onbekende Italiaanse dwerg die niet ondertiteld zijn verhaal van de dag doet in 5000-toeren-Italiaans, terwijl z’n gezicht door een iets te dikke soigneur wordt schoongemaakt met een washandje. En dan die tekst bovenin beeld. Op dat moment zie ik ze op de bank zitten vloeken, de Vlaamse huisvrouwen. Heerlijk. Daar kan geen heroïsche beklimming van de Stelvio of Mortirolo tegenop.

Aan de andere kant, een week zonder Toadfish Rebecchi, dat moet voor ons, wielerliefhebbers, zoiets zijn als een jaar zonder klassiekers, Giro, Tour en Vuelta, veronderstel ik. Dat gun je eigenlijk niemand.

Buongiorno.

Nu is er één ding dat u moet weten: ik heb het niet zo op Italië en het Italiaanse wielrennen. Milaan-San Remo vind ik stomvervelend, ik houd niet van massasprints, en de Giro? Ik word niet warm of koud van de al minstens drie decennia durende strijd tussen Cunego, Scarponi, Di Luca en Basso. Stuk voor stuk renners die op de hogeschool van het fietsen – in de Tour – zonder pardon uit het wiel worden gekletst.

Geneuzel in de marge. B-categorie, maximaal. Een hoop kabaal om niks. Typisch Italiaans.

Maar goed, deze keer won mijn nieuwsgierigheid het van de weerzin. ...[Lees verder!].]]> Tweet

Afgelopen zondag probeerde ik het weer eens. Geen bambini in de buurt, Vitesse-NEC was finito, en ik kon de deur niet uit omdat vrouwlief alle (!) huissleutels had meegenomen naar het verre Twente. En dus was daar het moment: tv aan, op Eurosport. Hopseflops, helikoptergeronk. Daar zijn we, live, met de 8^e etappe van de Giro.

Buongiorno.

Nu is er één ding dat u moet weten: ik heb het niet zo op Italië en het Italiaanse wielrennen. Milaan-San Remo vind ik stomvervelend, ik houd niet van massasprints, en de Giro? Ik word niet warm of koud van de al minstens drie decennia durende strijd tussen Cunego, Scarponi, Di Luca en Basso. Stuk voor stuk renners die op de hogeschool van het fietsen – in de Tour – zonder pardon uit het wiel worden gekletst.

Geneuzel in de marge. B-categorie, maximaal. Een hoop kabaal om niks.
Typisch Italiaans.

Maar goed, deze keer won mijn nieuwsgierigheid het van de weerzin. En bovendien, ik kon toch geen kant op. Nou ja, in de tuin scheen de zon. Best aanlokkelijk. Maar die zon zou later die middag ook nog schijnen. Eerst maar eens kijken wat de renners ervan bakten. Een mooie rit vandaag op het programma, als ik de vooruitblik op sporza.be mocht geloven. Op en af. Nooit een meter vlak. Veel smalle straatjes, in pittoreske bergdorpjes. Dat soort werk.

Ik luisterde naar het nasale stemgeluid van Danny Nelissen en de stevig-Brabantse tongval van de co-commentator. Na tien minuten piekeren – ondertussen niks gemist natuurlijk – begreep ik dat het om Johan van der Velde ging. Hij had het over paarse truien, Colombiaanse ploegmaats, Vincente Belda, de Giro (uitgesproken als in ‘giroblauw houdt van jou’) en ik voelde het gebeuren. Ik droomde weg. De afstand – mentaal – tussen mij aan de ene kant van het televisieschermpje en Danny en Johan daar in Italië, groeide razendsnel.

Ik haakte af, moest lossen.
Toen begon de laatste klim. Een spektakelstuk, zei Danny.

Halverwege, iemand van een Italiaans ploegje sprong weg. Wildbedrukt shirt. Eens kijken, type vedergewicht. Calimerohelm. Kinderfietsje, framemaat 50. Juist, Domenico Pozzovivo. Demarrage. Trip, trap, trip. Niemand kon volgen. De smurf pakte z’n twenty minutes of fame en won de etappe. Zoals hij er ieder jaar een of twee wint, in de bergen natuurlijk. De enige overwinningen in het seizoen.

Domenico Pozzovivo. Ik wist genoeg. De zon lonkte. Ik gaf op.
Abandon: Peters, Sander.

Ik ga een paar daagjes naar Sevilla. Ciao.

Je wilt niet de tweede Joop Zoetemelk worden. Dat zei je in een interview, bijna een jaar geleden alweer. Je wilt geen zes keer tweede worden voordat je de Tour eens wint.

Ik moet sindsdien telkens aan die uitspraak denken als jouw naam valt, of die van Zoetemelk. Je zei het tijdens de Tour, misschien vlak erna, ik weet niet meer precies wanneer. Was het in een euforische vlaag van verstandsverbijstering? Op de rand van een inzinking, in de vrees dat het echt nooit zou lukken? Of zei je het gewoon met droge ogen na een kermiskoers?

In welke toestand je ook verkeerde, je bedoelde hetzelfde: je wilt geen eeuwige tweede worden. Dat begrijpen we best. Ook wij Hollanders, en we nemen het je zeker niet kwalijk dat je geen eeuwige tweede wilt worden. En dat je dat uitspreekt. Ook de wat neerbuigende bijklank van je uitgesproken angstbeeld zij je vergeven, je bedoelde het vast niet zo.

Want net ...[Lees verder!].]]> Tweet

Beste Andy,

Je wilt niet de tweede Joop Zoetemelk worden. Dat zei je in een interview, bijna een jaar geleden alweer. Je wilt geen zes keer tweede worden voordat je de Tour eens wint.

Ik moet sindsdien telkens aan die uitspraak denken als jouw naam valt, of die van Zoetemelk. Je zei het tijdens de Tour, misschien vlak erna, ik weet niet meer precies wanneer. Was het in een euforische vlaag van verstandsverbijstering? Op de rand van een inzinking, in de vrees dat het echt nooit zou lukken? Of zei je het gewoon met droge ogen na een kermiskoers?

In welke toestand je ook verkeerde, je bedoelde hetzelfde: je wilt geen eeuwige tweede worden. Dat begrijpen we best. Ook wij Hollanders, en we nemen het je zeker niet kwalijk dat je geen eeuwige tweede wilt worden. En dat je dat uitspreekt. Ook de wat neerbuigende bijklank van je uitgesproken angstbeeld zij je vergeven, je bedoelde het vast niet zo.

Want net als Joop Zoetemelk worden, dat weet jij, is zo verkeerd nog niet. Die man heeft zoveel gewonnen. Jij wilde alleen maar zeggen dat je gewoon niet net als hij heel vaak tweede wilt worden voordat je de Tour eens wint.

En daar komen we tot de kern van de zaak. Tot de reden dat ik je schrijf. Namelijk dat je zelf gelooft de Tour echt een keer te kunnen winnen. Vaker dan eens, zelfs.

Natuurlijk, de Tour van twee jaar terug staat officieel op jouw naam. Officieel kun je geen tweede Zoetemelk meer worden. Maar je gaf meteen aan jezelf niet als echte winnaar van die editie te zien. Dat meende je. Natuurlijk meende je dat. Op het asfalt, daar moet het gebeuren. Daar moet je Contador verslaan. Nu is het nog Contador.

Andy, laat ik je gerust stellen: je wordt geen tweede Joop Zoetemelk.

Maar je wordt wel een eeuwige tweede.

Ik – slechts een liefhebber, geen kenner, houd je daar aan vast – denk namelijk dat je de Tour nooit zult winnen. Er zal altijd een betere zijn. Alleen als die betere uitvalt, rijd jij in het geel Parijs binnen. Dat kan een keer gebeuren, en daar is niets mis mee, Zoetemelk heeft ‘m in 1980 ook zo gewonnen. Daar raken we hier in Nederland nog steeds opgewonden van. Over de opgave van Hinault hoor je bijna niemand. Dat hoeft ook niet, begrijp ik (toen nog niet geboren) van kenners; Zoetemelk had sowieso wel gewonnen, mede vanwege de sterke ploeg waarin hij reed. Die eer komt hem ook toe. Je kunt tenslotte niet winnen van mensen die niet meedoen.

Opgeven hoort bij de koers. Zoals met terugwerkende kracht een koers winnen er nu eigenlijk ook bij hoort, laten we eerlijk zijn. In die zin heb jij evenveel recht op erkenning als jouw voorgangers. Maar goed, zo het voelt het natuurlijk niet.

Komend jaar had de kans kunnen zijn om, bij afwezigheid van Contador, op eigen kracht de Tour te winnen. Maar met twee individuele tijdritten, slechts twee aankomsten bergop in een echte bergetappe en veel finishes na een afdaling, geef ik je weinig kans. Waar ga jij het verschil maken op, bijvoorbeeld, Evans?

En volgend jaar is Contador weer terug.
Het jaar erop weer. Als het goed is. Anders staat er wel een nieuwe topper klaar. Of het parcours is weer niet ideaal.
Zo zal er elk jaar iets zijn.
En toch zal jij er elk jaar in geloven, er vol voor gaan. Gelukkig maar.

Maar, hoezeer ik het je ook gun, ik geloof er niet in.

De nieuwe Joop Zoetemelk worden, is voor jou het hoogst haalbare. Het zou je doel moeten zijn, niet je angstbeeld.

Ja, je doel. Want vergeet niet: Zoetemelk heeft ‘m tenminste nog een keer gewonnen.

Garates erelijst bij de profs telt, vanaf 2000, overigens maar acht zeges. Maar de meeste eerste plaatsen mogen er meer dan zijn: ritten in Tour, Giro, Vuelta en Zwitserland en het Spaanse wegkampioenschap in 2005. En bij de acht dus ook het gewonnen bergklassement in de Giro.

Italiaanse sport was toen ook nog iets mythisch. De avonturen van Gullit, Van Basten en Rijkaard bereikten ons in een slotje op tv op zondagavond. Van de Giro zag je vaak bijna niets, slechts een snippertje van een etappe in de Dolomieten. Daarom was de overwinning van Breukink op de Gavia in 1988 ook zo heroïsch.

De Gazzetta kende ik van horen zeggen. Ondanks dat ik geen woord Italiaans sprak kocht ik hem (of haar?) bijna dagelijks op vakantie. ...[Lees verder!].]]> Tweet

In 1994 was Italië nog veel meer buitenland dan nu. Voor geld moest je in de rij bij het postkantoor staan. Mijn ouders bestelden een caffė Americano in een bar in Firenze. De blik in de ogen van de Barista, verbaasd over zulk een barbaarse bestelling, zou mijn leven veranderen. Een vriendin van mij twitterde gisteren dat ze maar ‘gewoon’ een cappuccino bestelde, want al die ingewikkelde zaken van Starbucks waren maar niks. ‘o tempora, o mores’ zei Cicero al.

Italiaanse sport was toen ook nog iets mythisch. De avonturen van Gullit, Van Basten en Rijkaard bereikten ons in een slotje op tv op zondagavond. Van de Giro zag je vaak bijna niets, slechts een snippertje van een etappe in de Dolomieten. Daarom was de overwinning van Breukink op de Gavia in 1988 ook zo heroïsch.

De Gazzetta kende ik van horen zeggen. Ondanks dat ik geen woord Italiaans sprak kocht ik hem (of haar?) bijna dagelijks op vakantie. Langzaam werd er steeds meer duidelijk. Het was de tijd van de loting van de Champions League. Met de Italianen op het Piazza di Spagna vertaalden we de kansen die de Roze Krant toedichtte aan Ajax (Italiaanse bijnaam i lancieri, de lanciers) voor het kampioenenbal in 1994-95. Ajax won. Ik griste twee dagen later naast de Gazzetta, die toen hier nog een dag later verscheen.

De krant was niet altijd roze.Toen zij in 1896 ontstond uit een fusie tussen twee wielerbladen was hij nog geel. De aanleiding voor de fusie waren de Olympische Spelen in Athene. Zij verscheen een keer per twee weken. In 1899 werd hij roze. Vanaf 1908 verscheen hij drie keer per week. Om voldoende nieuws daarvoor te genereren werd in 1909 gestart met de Giro. In 1931 werd tot woede van Mussolini de leiderstrui roze, als verwijzing naar de krant. Zo trad het roze binnen in ons wielerhart.

Ik ging vaker naar Italië en het roze werd definitief deel van ons ‘vita quotidiana’ toen we in Rimini, zo vlak bij zijn latere graf, Pantani de Tour zagen winnen. Toen werd ons duidelijk dat er maar twee dingen zeker zijn in het leven van de Italiaan. Je zal ooit sterven, en één keer in je leven komt de Giro voorbij. En deze brengt nieuwe asfalt. Later zagen we in het pannenkoekententje van zijn vader de beruchte overwinning op de Mont Ventoux.

Voor voetbal bleek de Gazzetta trouwens niet altijd even geschikt. Je moet soms goed tussen de regels kunnen lezen om door de geruchten heen te kunnen kijken (waar vooral Nederlandse kranten die berichten overnemen soms heel slecht in zijn). Ook is Italië een land van regio’s. Toen ik 1997 met Fiorentina – AS Roma mijn eerste Serie A-wedstrijd bezocht bleek de locale il Mattino veel meer couleur locale te brengen, met een wekelijks rapport over de wedstrijd tussen de diverse ‘curve’. Toen ik later in Rome woonde bleek il Corriere dello Sport het Romeinse alternatief voor de Milanese Gazzetta.

Voor ‘il ciclismo’ bleef de Gazzetta een rots in de branding. Ondanks druk van bijvoorbeeld de Motorsport, blijft zij de belangrijkste bron van mijn soort wielerinfo. Niet alleen voor de Giro, maar het bedrijf achter de Gazzetta organiseert ook de Ronde van Lombardije, Milaan-Sanremo, de Tirreno-Adriatico, de GranPiemonte (naar Coppi’s geboorteplaats) en sinds kort de geweldige Strade Bianche bij Siena.

Maar ergens heeft zij wel haar mystiek verloren. Zij is inmiddels nu zo dichtbij. Nu maak ik thuis mijn cappuccino en lees de Gazzetta dagelijks op mijn iPad. Toch blijf ik haar trouw. En ik werd beloond. In 2009 eindige de Giro op de plek waar ik had gestudeerd (Rome). Zij vertrok vervolgens in mijn geboorteplaats (Amsterdam) en ging vervolgens naar mijn huidige woonplaats (Utrecht). Dat kan toch geen toeval zijn?

Fons De Wolf (22 juni 1956) werd prof in het jaar nadat de Allergrootste ermee was gestopt. En Fons had een groot probleem: hij was goed. Erger nog, hij was een stilist. Zijn gazellenbeentjes trapten in boter van de meest malse soort. Handen bovenop het stuur. Nooit een veeg snot aan de neus.

De Wolf won in een paar maanden tijd de Ronde van Lombardije, de Trofeo Baracchi, en Milaan-Sanremo. En zo werd hij de allereerste ‘nieuwe Merckx’. Na hem zouden er nog volgen: Daniël Willems, Eric Vanderaerden, Frank Vandenbroucke…

Maar het verval kwam er sneller dan verwacht. Ging hij gebukt onder zijn frêle gestel of de te grote verwachtingen? Eén sublieme stuiptrekking kwam er nog. De 14de etappe in de Tour van 1984. Die dag stond ik langs een route ...[Lees verder!].]]> Tweet

Op elke Belg die zijn brood wil verdienen met de fiets, rust een vloek. Van bij de eerste pedaalslag, de eerste kassei, de eerste heuvel.

Fons De Wolf (22 juni 1956) werd prof in het jaar nadat de Allergrootste ermee was gestopt. En Fons had een groot probleem: hij was goed. Erger nog, hij was een stilist. Zijn gazellenbeentjes trapten in boter van de meest malse soort. Handen bovenop het stuur. Nooit een veeg snot aan de neus.

De Wolf won in een paar maanden tijd de Ronde van Lombardije, de Trofeo Baracchi, en Milaan-Sanremo. En zo werd hij de allereerste ‘nieuwe Merckx’. Na hem zouden er nog volgen: Daniël Willems, Eric Vanderaerden, Frank Vandenbroucke…

Maar het verval kwam er sneller dan verwacht. Ging hij gebukt onder zijn frêle gestel of de te grote verwachtingen? Eén sublieme stuiptrekking kwam er nog. De 14de etappe in de Tour van 1984. Die dag stond ik langs een route départementale, ergens tussen Rodez en Domaine du Rouret. Het was ouderwets heet; de tubes kleefden aan het tarmac. De fles Evian die ik De Wolf wilde aanreiken, was tegen zijn passage al lang op. Maar geen klachten gehoord van brave Fons. Het peloton hield een vroege rustdag en vóór De Wolf het doorhad, kwam hij over de meet met ruim een kwartier voorsprong. Fignon was die dag 2e, Hinault 3e. Zo’n podium staat best mooi in het plakboek van je carrière.

In het algemeen klassement stond De Wolf pardoes 4e. Zou hij dan toch…? De dag nadien liet hij zich royaal uitzakken, en kreeg hij zelf ruim 20 minuten aan de broek gesmeerd. Anders kon ik me nooit meer ongestraft in een nieuwe ontsnapping storten, klonk het laconiek.

Fons werd later nog eens de risée van het peloton toen hij buiten tijd aankwam op een proloog (!). De artiest werd een kermiscoureur. Een schim van een schim van zichzelf. Hij probeerde nog een laatste keer bij Tulip – maar toen was hij al lang uitgebloeid.

Jaren later kijkt De Wolf met een goed gevoel terug op zijn carrière. Geen greintje spijt om gemiste kansen. Plus, de glamourboy van toen ziet er nog altijd patent uit. De vloek lijkt gebroken.