Gedachten over voetbal nu dat een populair gespreksthema schijnt

By |woensdag 11 juli 2018|

Gregor wordt almaar vaker herkend in het peloton vanwege zijn hoofdrol in De Tour van Gregor, het vermaarde wielerfeuilleton waarin hij de hoofdrol speelt. Dat liet hij me hoogstpersoonlijk weten via zijn manager die me appte. Ook wenste hij me te feliciteren.

Complimenten van Gregor, Gregor De Grote, de ster in De Tour van Gregor. Ik dreigde me geflatteerd te voelen ware het niet dat zijn manager eraan toevoegde: voor het goede toernooi dat de Belgen hebben gespeeld.

Omdat ik voor aanvang van de Tour en uitsluitend voor aanvang van de Tour weleens wat opving over het WK voetbal, wist ik dat hij met dat goede toernooi op het WK doelt. En mijn interpretatie van zijn woorden (ik kan fout zijn) is dat de Rode Duivels, het zogeheten Belgische voetbalteam, tot voor kort druk doende waren de wereldtitel te veroveren, maar alsnog die groepsactiviteit besloten te staken.

Niet dat ik mijn verdiensten in het succes van de Rode Duivels zomaar wil minimaliseren, maar goed, het was natuurlijk een collectieve prestatie om Witsel, Meunier en anderen af te zeiken tot die dat zo beu waren dat ze besloten de groepsfase te overleven en vooruit dan maar Japan, nummer 61 op de FIFA-ranking, net na grootheden als Bolivia en Albanië, te verslaan en daarna begon de Tour, dus geen idee wat ze vervolgens deden.

Het moet gezegd, in alle bescheidenheid weliswaar, mijn aandeel is desondanks niet gering. Ik deed me voor aanvang van de Tour en uitsluitend voor aanvang van de Tour bij gelegenheid voor als ware connaisseur inzake voetbal, zoals de liefdesbaby van Peter R. De Vries en Angela de Jong (voor de Nederlandse lezer) of de liefdesbaby van Mia Doornaert en Rik Torfs (voor de Belgische lezer) zich voordoen als ware connaisseur inzake alles, en dan zei ik dingen als: Dembélé moet erin, die gast laat Dembélé op de bank zitten Wilmots kom terug en Dembélé moet altijd spelen.

Niet dat het compliment van Gregor op persoonlijke titel dat me bereikte via zijn manager me niets deed, maar wat kent een Oostenrijker nu van voetbal? Ze waren er niet voor niets niet bij op het WK, hoewel hetzelfde kan gezegd van Italië, Turkije, de Verenigde Staten, Paraguay, Griekenland, Tsjechië en Gibraltar.

Voor de rest laat voetbal me koud, uitgezonderd wanneer onverlaten schreeuwen dat wielrennen saai is en nog heel wat kan leren van voetbal waarvan het succesrecept bestaat uit spanning, emotie en voetbalanalisten die naar eigen zeggen benieuwd zijn wat de match zal geven. Dan bied ik verzet zoals een Vlaams-nationalist tegen zijn opwellende krokodillentranen wanneer Nacer Chadli een bal tegen de netten zou rammen, zij ik dit wel succesvol doe.

Wat ik maar wil zeggen: wielrennen is het laatste bastion vooralsnog niet opgeblazen in naam van de heilige spankracht. Zo gebeurde er gisteren tussen La Baule en Sarzeau urenlang niets. Het zal u niet verwonderen dat Michel en José in grootse doen waren, in de wetenschap dat de beste wielercommentatoren juist dan zich laten gelden. Ze associeerden, filosofeerden en disputeerden zonder remmingen zodat het me grondig speet dat deze etappe ooit een einde kende, eerlijk is eerlijk, door mij lange tijd voor onmogelijk gehouden.

(Groot was het verschil met Frankrijk-Denemarken, de ene WK-match die ik heb uitgekeken, omdat ik na vijf minuten reeds behoorlijk verrukt vaststelde dat dit een dode 0-0 zou worden. Helaas beperkte de verslaggeving zich zelfs dan tot wat voetbalcommentatoren gewend zijn te doen: letterlijk zeggen wat ze zien, in de regel voetballers die tegen een bal trappen of tegen elkaar.)

Omdat dit geen einde is van een column raad ik u het volgende aan: schakel straks in om 14u10 als u dat al niet doet en blijf ditmaal ondanks de voorspelbare vlucht van twee Fransen en een Wantybelg zitten. Denk niet: er gebeurt niets, dom wielrennen, ik word gek, mijn tijd, mijn kostbare tijd. Neem er vrede mee, laat u leiden door José en Michel, uw persoonlijke begeleiders in deze verkwikkende opwindingloosheid, er gebeurt niets en als alles goed gaat zal er ook niets gebeuren en dat is prima zo. Echt.

In De Tour van Gregor wordt de Tour van Gregor Mühlberger gevolgd, hoofdrolspeler in De Tour van Gregor.

Matthias Vangenechten

Matthias Vangenechten (geboren in het jaar dat Rebellin zijn eerste profwedstrijd reed en ook op de dag dat Eddy Merckx het levenslicht zag) gelooft dat ironie en twijfel het bestaansrecht van wielrennen zijn, al is hij daar niet zeker van. Er lag een grootse carrière voor hem in het verschiet als sportjournalist, maar gelukkig herwon hij tijdig zijn zelfrespect en gaat hij nu door het leven als zelfverklaarde manager van Gianni Wespelaer.

Related Post

Geef een reactie