In het geheugen gegrift: Lance Armstrong wereldkampioen 1993

By |donderdag 3 maart 2011|

Vijf jaar voordat hij zaadbalkanker overwon en zich daarna ontpopte als de beste ronderenner aller tijden, reed hij door een nat Oslo, alleen. In zijn eerste volledige profjaar werd hij wereldkampioen. Tweede werd Miguel Indurain, de man die in begin jaren ’90 de Tour de France domineerde. Bij de junioren won een heel jonge Jan Ullrich. Wat ik me vooral nog herinner: de regen en de volgwagen met de ontstoken koplampen.

Armstrong was toen nog een brede kerel, zwaar voor een coureur, een man voor de vlakke klassiekers. Een rauwdouwer met een oorring die het koersen nog moest leren, maar die wel lef had en inhoud. Als de achtervolgende groep binnenkomt is goed te zien hoe zwaar ruim zes uur wedstrijd in deze omstandigheden zijn geweest. Zoals Mart Smeets zegt: ‘Met de bekken open.’

Wat ik me ook nog herinner: de verzorger van Armstrong had een cowboyhoed op en na de finish een schitterende felicitatie aan Armstrong door een Nederlander in een regenjas. Te zien in dit filmpje: 

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen publiceerde vijf romans, waaronder Morgen zijn we in Pamplona (2007), die vertaald is in het Duits, Frans en Engels. Zo begint het, zijn vijfde roman, verscheen in 2009. Zijn korte verhalen zijn gepubliceerd in Vrij Nederland, in literaire tijdschriften of voorgelezen bij VPRO-radio. Hij schrijft artikelen over literatuur, sport en muziek. Zijn nieuwe roman - Naar de overkant van de nacht - speelt tijdens de Vastelaovend en verschijnt op 11 november 2011. Hij is redacteur van De Revisor.

Latest posts by Jan van Mersbergen (see all)

Related Post

3 Comments

  1. Bas van Eijk 03/03/2011 at 10:24 - Reply

    Dus Mart zegt al ruim 14 jaar “Zenk Jou”. Keurig.

  2. Ronald K 03/03/2011 at 12:30 - Reply

    Bol koppie had Armstrong toen nog.

    Terzijde: Maarten van der Weijden zou protesteren tegen de woorden “zaadbalkanker overwon”, en terecht. Lance had geluk en werd genezen.

  3. Marten 03/03/2011 at 17:01 - Reply

    Wat ik ook geweldig vind is dat hij die dag ervoor 300 kilometer trainde om een beetje in vorm te zijn voor de grote dag erna. Hij stopte elk uur voor een cola en een Snickers.
    Hij vond op dat moment zelf dat hij zich op een ‘professionele’ manier had voorbereid.

Geef een reactie