In het geheugen gegrift: Op een damesfiets door de Hel

By |maandag 7 november 2011|

Wat bezielde de ontwerpers bij Bianchi? De legendarische Italiaanse fietsenfabrikant gooit haar stijlvolle Celeste in het voorjaar van 1994 te grabbel. Slijk besmeurt plots haar smetteloze reputatie. En heel de wielerwereld kijkt mee en gniffelt om het mislukte experiment met ‘de damesfiets van Museeuw’.

Het is het vroege voorjaar van 1994. De Canadese divisie van Bianchi benut de van het Italiaanse hoofdkantoor verkregen ontwerpvrijheid om een zeegroen monster te scheppen. Het monster krijgt tijdens een testrit gapende gaten en hoekige kasseien te vreten en dat smaakt goed. Asfalt wordt niet getest. Een inschattingsfout, zo zal later blijken.

De damesfiets van MuseeuwOp 10 april 1994, de dag van Parijs-Roubaix, treedt Bianchi er mee naar buiten. Het publiek ziet een fiets met een zeer aparte geometrie en volledige vering. Een soort dames-ATB, gemaakt voor de zware stroken van de Hel. Bianchi levert dat jaar fietsen aan GB – MG Maglificio, het team van kasseienspecialist Johan Museeuw.

Er is twijfel. Twijfel over het materiaal is er altijd en bij iedereen voorafgaand aan Parijs-Roubaix. Maar Museeuw start op zijn damesfiets. Voor 200 kilometer asfalt en 50 kilometer pavé.

Het zijn tijdens deze editie echt helse omstandigheden. Tegenwind en natte sneeuw teisteren de renners. Op tv is het verschil tussen de kasseistroken en naastgelegen modderakkers niet te zien. Overal liggen plassen van de regen. Commentatoren kraaien van plezier om zoveel heroïek. ‘Och och wat een koers jongens, wat een modder. Je moet nog kunnen zwemmen ook! Ongelofelijk wat hier allemaal gebeurt!’

Andrei Tchmil plaatst in de loodzware finale een beslissende demarrage en slaat een groot gat. Museeuw besluit pas laat de achtervolging in te zetten en kan naderen tot een handvol seconden. Maar hij krijgt het net niet dicht. De damesfiets doet ’t aardig op de zware secteurs, maar de vering is nu niet bepaald een voordeel op de lange stukken asfalt.

Nog 23 kilometer tot het vélodrome, het gat groeit weer.

En dan slaat het noodlot toe. Jean Nelissen ziet het geploeter. ‘z’n ketting ligt er af. En hij heeft een lekke band, en hij komt niet uit z’n toeclips!’.

Met een welgemeende ‘Hodverdoeme!’ Gooit Johan zijn beslijkte damesfiets de berm in. Smeets roept: ‘weg met dat ding, en nu op een echte fiets!’. Maar het is al te laat. De veer is gebroken. Museeuw wordt, op een normale koersfiets, bijgehaald door achtervolgende groepjes. De damesfiets heeft tegenspoed en hoon geleverd en komt nog slechter uit de Hel als haar berijder.

Johan Museeuw eindigt deze editie, geheel in stijl, als dertiende.

Martijn Sargentini

Martijn Sargentini

Martijn Sargentini (Amsterdam, 1976) is auteur van 'Koersen over kasseien en kiezelstenen in Nederland' (uitgeverij Spectrum, 2018) en schrijft artikelen voor o.a. De Muur, Fiets magazine, Soigneur en Bicycling. Neemt zo nu en dan het wielernieuws door op Radio1.

Martijn Sargentini

Related Post

10 Comments

  1. Sander 07/11/2011 at 20:53 - Reply

    Sjezis, met vering? Dat kost alleen maar kracht… Wisten ‘ze’ dat nog niet in 1994? Nog een wonder dat hij 13e is geworden… Maar goed, hij reed naast op een geveerde achtervelg, ook op ampullen geloof ik…

    • Marnix 05/04/2012 at 16:00 - Reply

      Pfffff wat een zinloos commentaar….de rest was 100% clean zeker?!

  2. Arjan 08/11/2011 at 01:04 - Reply

    Reed Rob Harmeling in deze strontkoers niet ijzersterk ook dat jaar?

    • Martijn Sargentini 08/11/2011 at 08:55 - Reply

      Zeker! En als je de video afspeelt zie je Harmeling ook met de eerste groep het Bos van Wallers uitkomen.

  3. Martijn Sargentini 08/11/2011 at 09:03 - Reply

    …en Harmeling wordt uiteindelijk 21e. In het shirt van TVM-Bison Kit.

  4. Harry 11/11/2011 at 11:10 - Reply

    Toch vind ik het kenmerkend voor het conservatieve wielerwerldje. In 1994(!) is een mislukt experiment geweest met vering en nu roept iedereen al 17 jaar dat vering niet werkt.. Met de technische kennis en de veel betere materialen van nu gewoon mogelijk zijn een fiets te construeren waarmee je harder over de kasseien gaat en niet langzamer over asfalt.

  5. Arjan Hulsebos 05/04/2012 at 17:03 - Reply

    @Harry: Op zich is dat niet zo moeilijk. Zorg ervoor dat je de vering kunt locken tijdens het rijden. Maar men zal met de huidige lichtgewichtsmanie in het achterhoofd wel te bang zijn om met het extra gewicht van de vering te willen gaan fietsen….

  6. Gerdjan 05/04/2012 at 17:13 - Reply

    Die heb ik destijds niet gezien. Toen woonde ik in Baskenland.
    Toch niks mis mee om te proberen naar technische aanpassingen voor de kasseistroken te zoeken. Dat zijn ze daarna blijven doen. Geen topper rijdt Roubaix op dezelfde fiets als San Remo.En zoals het Bos er toen bij lag. Trouwens ook nog zonder hekken. Inderdaad gekkenwerk.
    Maar mooi geschreven stuk overigens.

    • herman 03/04/2013 at 21:59 - Reply

      God ja, hoe die mensen daar arrogant midden op de weg blijven staan … Dat herinnerde ik me helemaal niet!

  7. eric Buddelmeijer 11/04/2015 at 07:33 - Reply

    Ik lees net op FB dat het frame helemaal niet gebroken is en dat later nogmaals met vering is gereden. Zie de reacties bij https://www.facebook.com/bahamontesmagazine/posts/803329493054680

Geef een reactie