Kampioenskoorts

By |maandag 25 september 2017|

Grote wielrenners zijn nooit ziek tijdens grote koersen, zo luidt een oud wielergezegde. Dat is een waarheid als een koe, maar na het afgelopen wereldkampioenschap verdient het gezegde een aanvulling: grote wielrenners zijn nooit ziek tijdens grote koersen, maar wel de week ervoor.

Peter Sagan was bijna de hele week voor het wereldkampioenschap ziek geweest, zo meldde hij op de laatste persconferentie voor de koers. Hij zei het zacht genoeg om er niet de volle aandacht op te vestigen, maar net hard genoeg om er zeker van te zijn dat de media het op zouden pikken. Het nieuws verdween dan wel direct naar het achterhoofd van de kijker en van Sagans concurrenten voor de wereldtitel, maar het zaadje was geplant. Toen de kilometers richting de finish in Bergen langzaam wegtikten, hield Sagan zich ergens halverwege het peloton nagenoeg onzichtbaar schuil. Zo kroop het nieuwtje iets verder naar voren in ieders hoofd. Zou Sagan, die zich nooit in kan houden in een koers, niet helemaal fit zijn? Blijft hij dan toch een mens?

Na elke breuk in het peloton was het zoeken naar Peto, die telkens als een van de laatsten dan toch in de goede groep bleek te zitten. Op het moment dat in volle finale de camerabeelden wegvielen, leek Sagan in geslagen positie te zitten, maar toen de rookwolken waren opgetrokken en de renners in het zicht van de vaste camera kwamen, was het dan toch Peter Sagan die in de perfecte positie de laatste bocht aanving. Als eerste over de belangrijkste streep van het jaar, hernieuwde prolongatie van zijn wereldtitel, drie op een rij. Fenomeen, legende, superlatieven schieten tekort.

Nooit eerder werd een wielrenner drie jaar op rij wereldkampioen. Sagan is echter niet de eerste wielrenner die een grote overwinning boekt, nadat ziek te zijn geweest. Hier vallen verschillende oorzaken voor aan te wijzen. De paar dagen extra rust kunnen het lichaam tot topvorm stuwen. De ziekte kan veroorzaakt worden door een lagere weerstand die hoort bij topvorm, terwijl die topvorm misschien niet binnen enkele dagen verdwijnt. Stiekem weten we dat geen enkele medicus ter wereld een voldoening gevende verklaring voor dit verschijnsel zou kunnen geven. Het is namelijk onderdeel van het toneelstuk dat wielrennen het fantastische schouwspel maakt waar we allemaal zo graag naar kijken; het toneelstuk genaamd mentale oorlogsvoering.

De ongeëvenaarde Koning Kampioenskoorts is -pardon, was- Alberto Contador. In 2008 startte hij naar eigen zeggen ‘onvoorbereid, in belabberde vorm’ aan de Giro d’Italia. Het weerhield hem er niet van de concurrentie, bestaande uit onder andere gifslang Riccardo Ricco, vrij eenvoudig van zich af te houden. In 2014 sloot hij deelname aan de Ronde van Spanje weken van te voren uit na een beenbreuk. Op het allerlaatste moment besloot hij toch te starten, maar ‘wegens slechte vorm alleen voor ritzeges te gaan’. Drie weken later stond Contador met de rode trui te blinken op het eindpodium in Santiago de Compostela.

Bij Contador werkte het zand in de ogen strooien twee kanten op. De laatste jaren van zijn carrière boog zijn trouwe aanhang zelfs het hoofd, als Contador aangaf in topvorm te zijn. Een Contador in uitgesproken topvorm was namelijk een absolute garantie voor geen succes. De Ronde van Frankrijk 2013, de Ronde van Spanje 2016, de Ronde van Frankrijk 2017, de Ronde van Spanje 2017: ‘schrijf mijn naam maar op’, schreeuwde Contador vooraf van de daken. Het werden ereplekken, ver verwijderd van de glorie die de eindzege met zich meebrengt. In de laatste Ronde van Spanje, uiteraard aangevangen in topvorm, dreigde zijn carrière als een nachtkaars uit te gaan. En toen was daar ineens het bericht: Contador kampt met maagproblemen. Zijn fans veerden op en in de rit naar de Angliru wist Contador alsnog de kers op de taart te zetten. Zelfs de grootste wielrenners weten dat je winstkansen soms het grootst zijn als jezelf in de underdogrol weet te manoeuvreren.

Dus, de volgende keer dat je een wielrenner hoort zeggen dat ‘ie ziek is geweest voor een belangrijke koers en absoluut niet in vorm is, hou ‘m in de gaten.

Joris de Vogel

Joris de Vogel (1996) is fan van de koers sinds Vinokourov met een buitenaards staaltje hardrijden de sprinters in de luren wist te leggen op de Champs-Élysées. Kan geen genoeg krijgen van anekdotes die door de overlevering van José naar Michel naar José naar Michel allicht niet meer helemaal waarheidsgetrouw zijn, zoals het verhaal over de gestolen oerwoudfiets van Andrey Amador.Zelf mooiweerfietser, wieltjesplakker en student Journalistiek aan de VU Amsterdam.

Latest posts by Joris de Vogel (see all)

Related Post

Geef een reactie