Een man is wat hij draagt: wat zegt je fietskleding over jou?

By |dinsdag 13 maart 2018|

Het is weer voorjaar en dan komen ze weer in groten getale uit hun holen gekropen: mannen op racefietsen. Je kunt ze aanschouwen op zondagochtend, of in de komende wielertoertochten, zoals de Amstel Gold Race. Ze hebben buikjes, ze hebben mooie fietsen en ze dragen wielerkleding.

Mannen blijven pubers. Fietsende mannen zeker. De onzekerheid over hun uiterlijk, de zoektocht naar hun identiteit, de drang ergens bij te horen en zich toch te onderscheiden. Dat alles komt tot uitdrukking in de kleding die ze op de fiets dragen.

Deze mannen (vrouwen zijn heel anders) heb je in verschillende soorten. De scheidslijnen tussen de soorten zijn soms poreus, soms hard. En sommige mannen meten zich verschillende identiteiten aan, al naar gelang hun petje staat.

De clubman
De clubman draagt clubkleding, zo simpel is het. Zijn wielerclub is zijn tweede thuis. Het shirt is soms zo lelijk, dat het weer mooi is. Een lokale ondernemer sponsort de boel. Clubmannen fietsen in groepen. Op zondagochtend zwermen ze als monsters Trotteldrom over ’s lands wegen. Wie aanpikt wordt genegeerd. Luidruchtige types.

De community-man
De community-man heeft een missie: hij draagt zijn liefde voor het fietsen en voor de koers uit met zijn shirt. Het is koers staat er op zijn shirt, of Soigneur, of Gaul! De community-man behoort tot de incrowd. Bovengemiddeld hoog opgeleid ook, deze community-man. De community-man rijdt (o, paradox) vaak alleen.

De kijk-eens-waar-ik-ben-geweest-fietser
De kijk-eens-waar-ik-ben-geweest-fietser laat zien wat hij heeft gedaan en waar hij ooit is geweest. Zijn shirt is zijn trofee. Zijn prestatie zijn identiteit. Alpe d’Huez, staat op zijn shirt, of Alpe d’Huzes. Man van de wereld, althans dat denkt hij zelf.

De wannabe-pro
De wannabe wil natuurlijk helemaal geen pro zijn. Zijn gebrek aan talent verhindert dat nu eenmaal en dat weet hij donders goed. Nee, hij is fan en draagt daarom de kleding van zijn favoriete wielerploeg. Als een klein jongetje met een Feyenoord-shirt. Deze fietser heeft lak aan regel 6.5 en 6.6 de wielercode. De meest treurige gevallen dragen een bolletjestrui. Hevig hijgend op de Van Brienenoordbrug.

De obscurist
De obscurist is een bijzondere ondersoort van één van de twee bovenstaande categorieën. Zijn shirt is overduidelijk ergens in een ver buitenland gekocht. Het is van een obscuur Spaans of Frans wielerploegje of van een fietsenwinkel in Californië. Zie hem eens.

De nostalgist
De nostalgist leeft in het verleden. Zijn wielerhelden vierden triomfen in de jaren vijftig, zestig of, vooruit, zeventig. Hij draagt koerstruien uit die tijd, vintage of retro. Bianchi, Molteni, Raleigh, of liever iets obscuurder. De nostalgist is, gek genoeg, niet per se 50+. Want nostalgie is hip. Vroeger was alles beter. Sommige nostalgisten, de echte puristen, trekken de consequenties van hun nostalgie tot in het uiterste door en rijden ook op fietsen uit die tijd. Ze doen maar.

De ironische nostalgist draagt een shirt van Gewiss-Ballan. Lachen!

De Italofiel
Rijdt bij voorkeur op een volledig Italiaanse fiets, al kan hij zich dat niet altijd veroorloven. Draagt daarbij het liefst Castelli-kleding. De minder draagkrachtigen onder hen doen het met Santini of Nalini. Draagt ook Italiaanse schoenen en een Italiaanse helm. Levensgenieter. Kent Toscane op zijn duimpje en ook de Dolomieten kennen voor hem geen geheimen. De hardcore Toscanofiel rijdt in een shirt van Biciclette Poli (Lucca) of Cicli Rossi (Siena). De ultieme Italofiel rijdt in het Azuurblauw. De Italofiel is wel zo verstandig om niet in een Italiaanse auto te rijden.

De hipster
Draagt niet noodzakelijk een baard. Wel Rapha-kleding. Om de zelfbewustheid van deze goedgeklede, welgestelde, enigszins arrogante man mag hard gelachen worden.

De postmodernist
Kakelbonte fietser. Zijn shirt past bij zijn broek noch bij zijn fiets. Treurig geval. Deze fietser is sterk verwant aan:

De onverschillige
Dit is de ergste van allemaal. Trekt een volledig verwassen koerstruitje uit de bontgekleurde jaren ’80 uit zijn kast, stapt op zijn vuile stalen racefiets en rijdt met zijn ongeschoren benen iedereen het snot voor de ogen.

Frank van Dam

Frank van Dam

Frank van Dam (1960) fietst af en toe, en blogt daar dan weer over. Leidt dus een zinloos bestaan. Kan niet klimmen, kan niet dalen. Hopeloos geval. Is liever lui dan moe. Wetenschapper. Publiceert dus veel, maar wordt nauwelijks gelezen. Heeft daar vrede mee. Heeft een voorliefde voor Italiaanse renners die koersen in België winnen. Verslaafd aan Luik-Bastenaken-Luik.


Favoriete boeken:


Frank van Dam

Latest posts by Frank van Dam (see all)

Related Post

10 Comments

  1. Leon van Laarhoven 13/03/2018 at 09:25 - Reply

    Haha, rake typeringen. Jammer genoeg geen “plaatjes” erbij……
    Interessant welke soorten ik allemaal kan spotten tijdens mijn komende fietsrondjes.

    Een Nostalgist

  2. AnneMarie 13/03/2018 at 09:55 - Reply

    Haha…en welke mooie typeringen kun je hierin voor vrouwen onderscheiden?

  3. Casper 13/03/2018 at 10:29 - Reply

    Wordt de wedstrijdrenners bewust niet besproken aangezien deze renners niet vallen onder de categorie mannen/vrouwen op racefiets die in het voorjaar uit hun holen kruipen?

  4. Robert 13/03/2018 at 11:15 - Reply

    Leuke typeringen, maar wel jammer dat die verdomde wielercode en dan met name artikelen over wat je wel of niet zou mogen dragen er weer bij gehaald wordt. Die code (The Rules door de Velominati) is een soort van leidraad geworden voor amateur fietsers in met name Engelstalige landen zonder echte fietscultuur, om ze een beetje elitair houvast te geven. In Nederland kan en mag veel gelukkig, en dat geldt ook voor het fietsen! Lekker rijden en dragen wat je wil dus!

  5. Kees 13/03/2018 at 14:11 - Reply

    Helemaal eens Robert. Wat vooral heel triest is, is dat HIK deze code schaamteloos heeft gekopieerd. Nog triester is dat veel amateur-wielrenners niet inzien dat het satire is. Maar goed. Ik mis in het rijtje absoluut de pannenkoek. Herkenbaar aan de veel te ruim zittende AGU kleding. Fietst wijdbeens, met SPD-pedalen en een oude helm die scheef op het knar staat.

  6. Eddy 13/03/2018 at 15:23 - Reply

    Echte pannenkoeken rijden zonder helm Kees…

  7. Rolf 13/03/2018 at 22:38 - Reply

    O jee Frank…volgens mij hebben we in ons Alpenweekje alle types wel bij elkaar. Misschien de groepsfoto van Barcelonette uploaden . Mijn crash test dummy en cookiemonstershirts zijn wel lastig te plaatsen. Misschien kan je voor mij nog een aparte categorie maken…..

  8. Dennis 13/03/2018 at 22:56 - Reply

    On welke groep pas ik met (oa) mn Popeye shirt?

  9. Theo Buiting 14/03/2018 at 17:22 - Reply

    De vergeten categorie: DE NEOFIETEN. Rijden nu al met een bleek waterig zonnetje in korte broek én met korte mouwtjes.
    Een beetje met zonder jas dus.
    Pannenkoek is toch wel een erg nieuwerwetse uitdrukking; het moet zijn KOEKENBAKKER. Waarvan akte.

  10. Casper 17/03/2018 at 17:52 - Reply

    Nog een categorie die er bij kan: De Beginner.
    Komt dicht in de buurt van De Onverschillige. Over gaat, naar verloop van tijd, over in De Onverschillige.

    – heeft nog geen koerstrui maar rijdt in een wapperend T-shirt of een (oud) sportshirt geleend uit de roeierij, hardloopwereld, ….
    – heeft van een vriend een koersbroek, met doorschijnplekken / (bijna) gaten, te leen. Zonder bretels. Of één uit het af en toe aanwezige Aldi-assortiment.
    – All-stars in toeclips.
    – uitgelubberde, afgezakte sportsokken van HEMA, Zeeman of aanverwante keten.
    – nog geen helm, of geen geld voor. Net als handschoenen.

Geef een reactie