‘Op dit kampioenschap komen de klassiekermannen naar voren.’ ‘Een parkoers voor de pure klimmers.’
‘Hier gaan ze de sprinters niet losrijden.’

Nooit spreken de kenners elkaar méér tegen dan voorafgaand aan een kampioenschap. Zelfs nadat coureurs de omloop zijn wezen verkennen, kramen ze tegenstrijdige taal uit. Schitterend, natuurlijk. Ik kan me erg op het onbekende verheugen.

Anderen gruwen ervan. Redoute, Muur, Galibier, Peyresourde of Carrefour. Deze liefhebbers willen graag weten waar het gaat gebeuren. Conventies, weet u. Maar is het juist niet die onbekendheid, die onwetendheid, die kampioenschappen tot een schitterend schouwspel maakt? [Lees verder]

Vergeet Tom Boonen, GreenEdge of Astana. De onbetwiste winnaar van de voorjaarsklassiekers is Specialized. Op de Amerikaanse fietsen werd Dwars door Vlaanderen, de E3 Prijs, Gent – Wevelgem, de Ronde van Vlaanderen, de Amstel Gold Race en Luik – Bastenaken – Luik gewonnen.

Als leverancier voor maar liefst drie profploegen (Astana, Quickstep en Saxo) is Specialized ruim vertegenwoordigd in het peloton. En blijkbaar zijn de fietsen betrouwbaar genoeg om er ook zware koersen als Parijs – Roubaix mee te winnen. Samuel Sanchez zal er jaloers op zijn, die stond zowel in AGR als in LBL met zijn patserige – en behoorlijk krakkemikkige – Orbea langs de kant van de weg. [Lees verder]

speciaal geval

gij zijt een speciaal geval
zou mijn opa zeggen
de brave filosoof
die de boeken nooit haalde
parijs haalde hij wel
in 1934
en ‘s morgens heb ik wel 6 keer ontbeten
nee, dat kunnen ze niet
die fransen
ontbijten
de engelsen wel
worst, bonen en toast
dat is waar de cav op floreert
gewoon z’n goesting doen
parijs haalt ie ook wel
maar groen
dat is de kleur van het gras
ja, dat zei die brave filosoof
ach, digitale tv zou ie ook nooit begrepen hebben [Lees verder]

‘Wielrenners lezen niet, die kijken plaatjes.’
Deze zin schreef ik elf maanden geleden in een verhaal dat me later nog onbetamelijk veel lof en eer zou opleveren. Overigens vermoed ik dat dat laatste eerder ondanks dan dankzij die zin was. Het is geen bijzondere zin, en nog onwaar ook.
Ik wist trouwens wel dat-ie nergens op sloeg toen ik hem schreef, die zin, maar in het kader van de stijlvorm van de overdrijving kon ik ‘m prima kwijt.
Vandaag schrijf ik: wielrenners lezen dat de stukken eraf vliegen.
In een lollig item in het Tourjournaal, een paar jaar geleden, ondervroeg journalist Edwin Winkels (lezer) de Spaanse klimmer Roberto Heras (verondersteld niet-lezer) naar zijn literaire voorkeuren. [Lees verder]