Vergeten wielrenner: Caritoux, Eric

By |donderdag 8 maart 2012|

Eric CaritouxEric Caritoux (16 augustus 1960)

Op de flanken van de Mont Ventoux staat een kleine, iele man. Het is bewolkt. De kleine, iele man kijkt een beetje schichtig in de camera, alsof hij niet gewend is te praten in een lens waarachter hij miljoenen onbekenden vermoedt.

Dan wordt er geknipt naar beelden uit een verleden dat bezaaid is met vale kleuren. De kleine, iele man zit nu op een fiets, op dezelfde berg. Hij trekt zichzelf omhoog tussen de sneeuwwanden die zijn achtergebleven na een strenge winter, de bijna-eeuwige sneeuw.

Als eerste bereikt hij Chalet Reynard. De jongen weet als geen ander: dan is het bijna binnen, op de Ventoux.

Eric Caritoux wordt geboren in Carpentras, aan de voet van de Mont Ventoux. De mensen in Carpentras leven in de schaduw van de berg en zijn historie. Het is hun baken.

Als Eric elf is, nemen zijn ouders hem voor het eerst mee de berg op. Per fiets dus. De kleine, magere jongen geniet van de pijn die het klimmen hem bezorgt, het is een soort lekkere pijn, een fijne pijn. Verslavend.

Boven bij het Chalet Reynard wacht hij zijn vader en moeder op. Ze picknicken er, en pas als de zon al achter de horizon is gezakt en de berg wegzakt in de nacht, dalen ze weer af.

Eric wordt lid van de plaatselijke wielerclub en de Mont Ventoux wordt zijn enige trainingsterrein. Ontelbare malen beklimt hij de col waarvan velen nooit de top zullen zien. Hij sluit een verbond met de berg.

Als hij in 1982 als amateur start in de Tour du Vaucluse, weet hij dat dit een kans is die hij niet mag missen. De vierde etappe eindigt op de berg die zijn vriend geworden is. Caritoux wint, zowel de etappe als het eindklassement. Hij verslaat er in een rechtstreeks duel het blonde supertalent dat luistert naar de naam Laurent Fignon.

De iele klimmer krijgt onmiddellijk meerdere contracten voorgeschoteld, hij kiest voor dat van de excentrieke graaf Jean de Gribaldy. In 1983 is hij officieel prof, bij SEM.

De jonge neoprof is dat eerste jaar de rechterhand van kopman Sean Kelly. De boodschap is duidelijk: rijd niet voor jezelf, rijd voor de ander. Dat kost de timide, altruïstische Caritoux weinig moeite.

Pas in 1984 treedt hij uit de schaduw van zijn kopman en grote voorbeeld. In dat jaar wint hij de etappe tussen de sneeuwwanden in Parijs-Nice.

In het najaar volgt het grootste succes. Een succes even onverwacht als last-minute.

SEM zou de Vuelta niet rijden, de ploeg is vermoeid door de Tour en een lang en zwaar seizoen. Totdat de organisatie van de Spaanse ronde manager De Gribaldy opbelt. De manager heeft aan het begin van het jaar een toezegging gedaan een team naar Spanje af te vaardigen. Die belofte is hij glad vergeten.

De boete van niet-deelname zal 50.000 Zwitserse frank bedragen. Te veel, voor het armlastige SEM.

In allerijl wordt er een zootje renners opgetrommeld. Eric Caritoux wordt van zijn strandvakantie teruggeroepen om de volgende ochtend te van start te kunnen gaan in Jerez de la Frontera.

De Gribaldy slaagt er niet in alle begeleiders te charteren, waardoor de SEM-renners tijdens de ronde zelf hun eigen shirtjes zullen moeten wassen. Ach, word je hard van.

De Gribaldy zelf verzorgt die Tour de bidons, niet alleen vanwege het tekort aan manschappen, maar ook omdat hij geen enkele verzorger of dokter vertrouwt. Er is die Vuelta overigens wel een verzorger mee. Zijn naam is Willy Voet…

Voetballers die van het strand geplukt worden, slagen er nog wel eens in een toernooi te winnen. Voor wielrenners die onvoorbereid naar een grote ronde gaan, rest slechts de bezemwagen. Zou je zeggen.

Caritoux wint die Vuelta van 1984.

De Provençaal neemt de leiderstrui over in de eerste bergetappe van de ronde en houdt die vast tot de laatste etappe. Die laatste rit is een tijdrit, de specialiteit van de nummer twee van het klassement, de Spaanse ster Alberto Fernández Blanco.

Het verschil tussen de twee bedraagt een luttele 37 seconden. Véél te weinig, analyseren de kranten op de ochtend van de slottijdrit.

Caritoux verliest er 31 op Blanco. Hij houdt zes tellen over.
Tik.
Tik.
Tik.
Tik.
Tik.
Tik.

Zoveel bedraagt het verschil. Daarbij vergeleken is het verschil tussen LeMond en Fignon in 1989 een eeuwigheid. Zes. Zes seconden. Sommige mensen doen er langer over om van hun stoel op te staan.

Het hoogtepunt van de loopbaan van Eric Caritoux is achter de rug, ondanks zijn tweevoudig Frans kampioenschap en wat verspreide etappezeges her en der.

Na het seizoen 1992 is het genoeg geweest. De ‘schone’ Caritoux wordt voorbijgestoken door een nieuwe, op kunstmatige basis doorgefokte generatie (voornamelijk Italiaanse) renners. Een dag na zijn pensionering als wielrenner begint hij zijn nieuwe leven.

Op de flanken van zijn geliefde Mont Ventoux koopt hij enkele hectares grond en start een wijngaard.

Nu beklimt hij iedere dag de berg die zijn vriend werd. De iele man kijkt in de camera en mompelt: ‘Een leven zonder de Ventoux kan ik me niet voorstellen. Iedere ochtend kijk ik er even naar.’

Frank Heinen

Frank Heinen (1985). Neerlandicus. Schrijft voor: HP/De Tijd, De Muur, Hard Gras, 8weekly, Spits, de Volkskrant, Hetiskoers, Nieuwe Revu, nrc.next en wie maar wil. Won: Hard Gras Prijs 2009. Auteur van 'Uit Koers'. Speelt: zaalvoetbal, squash. Supportert voor: renners die fijne verhalen opleveren en vervolgens vergeten worden.


Auteur van (of meegewerkt aan):

Related Post

9 Comments

  1. Gerdjan Kipping 08/03/2012 at 12:09 - Reply

    Nooit vergeten. ik volgde hem.destijds altijd in uitslagen. Had ik toen aan pooltjes gedaan, hij zou steeds in gezeten hebben.

  2. Bram 08/03/2012 at 13:19 - Reply

    Weer een prachtig stukje!

  3. Fabio Farelli 08/03/2012 at 13:23 - Reply

    Eric Caritoux is ook hier zéker niet vergeten. Wat wil je? iemand die elke dag de Mont Ventoux beklom …

  4. Bart 08/03/2012 at 14:12 - Reply

    “In het najaar volgt het grootste succes. Een succes even onverwacht als last-minute.

    SEM zou de Vuelta niet rijden, de ploeg is vermoeid door de Tour en een lang en zwaar seizoen. ”

    In deze tijd werd de Vuelta als eerste van de grote rondes verreden, eind april / begin mei.

    • Anton van Alphen 16/03/2012 at 13:55 - Reply

      Eind vorig jaar ben ik nog bij Eric Caritoux in Flassan langsgeweest. Het is nog steeds een erg magere man (51 jaar) en meet maar zo’n 163cm. Samen met zijn vrouw Nathalie, verhuurt hij achter zijn eigen woning een fraai vakantiehuis (gite) met zwembad. Die is voor iedereen te huren. Echte aanrader voor fietsenthousiasten. Het is een erg goede uitvalsbasis voor fietstochten richten de Kale Berg, maar tevens ideaal als start naar de Gorges de la Nesque.
      Eric verbouwt rondom zijn huis druiven voor de wijnproductie. Hij heeft zelf helaas geen eigen wijnlabel, maar levert zijn druiven aan de cooperatie in Villers sur Auzon. Heb bij terugreis natuurlijk de achterbak van de auto volgeladen met Ventoux wijntjes en de verkoopster in de cooperatiewinkel een briefje laten schrijven dat de betreffende wijn zeker geproduceerd was met de druiven van Eric Caritoux. Daar kon ik natuurlijk goed beslagen ten ijs thuis bij de fietsmaten mee aan komen.

  5. Pierre 19/04/2012 at 10:31 - Reply

    See this site (www.jeandegribaldy.com) about Jean de Gribaldy. Born in Besançon, former professional racing cyclist from 1945 to 1954, Jean de Gribaldy began a successful career as a directeur sportif in the mid-1960s .

    Called le Vicomte (“the Viscount”), he discovered in particular Seán Kelly, Joaquim Agostinho, Michel Laurent, Bernard Thévenet and Éric Caritoux. He gave a second chance to many riders dropped by other teams. Most saw their career take a new dimension under Jean de Gribaldy.

  6. M.Meeuwesen 03/09/2012 at 11:01 - Reply

    Mooi verzonnen, maar de 39e Vuelta a España werd inderdaad gehouden van 17 april tot en met 6 mei, 1984.
    Caritoux pakte zijn voorsprong in de etappe naar de Lagos de Covadonga (2e), waar de Vuelta van gisteren ook aankwam.

  7. Fabio Farelli 03/09/2012 at 12:32 - Reply

    Dit een half jaar later lezend … Contador kwam in 2008 natuurlijk ook bijna rechtstreeks en onvoorbereid van het strand om de Giro te winnen.

  8. Ary Braakman 11/08/2013 at 19:11 - Reply

    Mooi, dit stuk over één van all-time favorites. Gelukkig wordt hij hierdoor niet vergeten…

Geef een reactie