Wegwijzer

By |donderdag 8 juli 2010|

Toen de rust neerdwarrelde in de straten van een klein Belgisch dorpje in juli 2001, liep ik naar het verkeersbord op de vluchtheuvel. Er zat een gele wegwijzer op, van kunststof en vastgemaakt met tie-rips. ‘Le Tour de France’, stond erop, binnen een cirkel van streepjes, en een grote zwarte pijl. Die pijl had zojuist namen als Lance Armstrong, Francesco Casagrande en Jaan Kirsipuu verteld dat ze hier naar rechts moesten.

Ik mocht die zomer met de buurjongen en zijn vader mee naar de Tour de France. De tweede en derde etappe reed het peloton door België, dus dat bespaarde ons reistijd en taalbarrières. Op de camping volgde de buurman de eerste etappe, van St. Omer naar Boulonge sur Mer, op een minuscuul teeveetje. Op zijn krakende campingstoeltje, wachtend op een massasprint. Erik Zabel was de snelste. De buurjongen en ik gooiden een frisbee naar elkaar.

Voor de tweede etappe gingen we naar de finish in Antwerpen. Het was heet die dag. Als ik op mijn tenen ging staan en mijn hoofd ver achterover boog, kon ik over de hoofden van de mensen zien van waar de renners ons tegemoet zouden komen. Daar, in de verte, op smeulend asfalt, begon het geluid van zoemende wielen. Ze bliezen en bromden door de straten en kwamen steeds dichterbij, tot ze ons alweer voorbij waren. De haren van toeschouwers waaiden mee richting de finish. De felle tricots van honderdtachtig renners vormden een uitgeveegde mozaïek van kleuren, als een flinke lik van een softijsje met spikkeltjes.

Marc Wauters won, riep de speaker.

In de berm van een dorpje in België stonden we de volgende dag langs het parcours van de derde etappe, 198,5 kilometer van Antwerpen naar Seraing. In de open auto’s van de reclamekaravaan zaten blonde meisjes. Ze zwaaiden en toeterden en gooiden merchandise aan onze voeten. Een zakje snoep van Haribo. Een sleutelhanger van Festina.

Een groepje van drie renners was een paar minuten vooruit. Ik dacht te zien dat Erik Dekker erbij zat. Daarna het jagende peloton, suizend door de bocht. Zoef-zoef-zzzoef.

‘Kom op!’, riepen de buurjongen en de buurman vanuit de auto. Ik trok aan het tie-rip en probeerde de wegwijzer van de paal te trekken. Het lukte. Ik ging op de achterbank van de auto zitten, het gele bord op schoot.

De Tour de France was van mij.

Auteur: Peter Zantingh

Leon Geuyen

Leon Geuyen

Léon Geuyen doet iets met internet bij een uitgever. Verzint ideeën. Voert ze nog uit ook. Ook bekend als drummer van The Gasoline Brothers, de band die in 2009 dankzij überfan Koos Moerenhout een hype werd in het wielerpeloton. Sinds 2010 heeft hij weer een racefiets.
Leon Geuyen

7 Comments

  1. Tourkoorts 08/07/2010 at 08:18 - Reply

    blog: Wegwijzer http://tourkoorts.nl/?p=289

  2. Peter Zantingh 08/07/2010 at 18:11 - Reply

    RT @Tourkoorts: blog: Wegwijzer http://tourkoorts.nl/?p=289

  3. Gasoline Brothers 08/07/2010 at 18:17 - Reply

    RT @Tourkoorts: blog: Wegwijzer http://tourkoorts.nl/?p=289

  4. Peter Zantingh 09/07/2010 at 08:47 - Reply

    Nog eens, voor de wielerfans: mijn bijdrage aan dat prachtige Tour de France-blog van @tourkoorts: http://tourkoorts.nl/?p=289

  5. Peter Zantingh 09/07/2010 at 08:48 - Reply

    Nog eens, voor de wielerfans: mijn bijdrage aan dat prachtige Tour de France-blog van @tourkoorts: http://tourkoorts.nl/?p=289 #tdf

  6. TOURNEWS 2010 09/07/2010 at 08:50 - Reply

    RT @pzantingh: Nog eens, wielerfans: mijn bijdrage aan dat prachtige Tour de France-blog van @tourkoorts: http://tourkoorts.nl/?p=289 #tdf

  7. Gonny van der Zwaag 09/07/2010 at 08:53 - Reply

    Mooi verhaal, @pzantingh! Peter's verhaal op de Tour de France-blog van @tourkoorts: http://tourkoorts.nl/?p=289 #tdf

Geef een reactie