Er was de afgelopen dagen op Twitter weer enig gebakkelei over welke grote ronde het mooist is, de Giro of de Tour (zie hier). Wijzelf mengen ons liever niet in die discussie, want we zijn dol op beide wedstrijden (terwijl we voor de Vuelta moeilijker warmlopen – geen idee waarom). De Giro kent vaker knotsgekke etappes dan de Tour, en is daarom  wellicht spectaculairder. Voor de Tour is er dan weer die reusachtige media-aandacht, die ervoor zorgt dat elke beweging en uitspraak van elke renner, ploegleider en verzorger voor, tijdens en na elke rit uitvoerig bediscussieerd, geïnterpreteerd en geanalyseerd wordt op radio, tv en online. [Lees verder]

Het wegwielrennen, een bij wijlen heel tactische en mede daardoor ook wondermooie sport, kan soms toch voorspelbaar zijn. Zo weet iedereen dat Fabian Cancellara komende zondag Parijs-Roubaix wint: Boonen is geblesseerd, Sagan rijdt niet mee, de rest is een klasse minder sterk. Als hij gespaard blijft van al te veel of al te brute pech, dan wint Spartacus in Noord-Frankrijk honderd procent zeker zijn zesde Monument.

Ook in het huidige specialisatieklimaat blijven er nog realiseerbare ‘challenges’ over voor de renners. Zo behaalde Alberto Contador in 2008 nog de ‘Grand Tour Triple’ (winst in de drie grote ronden – soms ook wel Grand Slam genoemd), iets wat slechts vier renners hem voordeden. [Lees verder]

Sommigen beweren dat het wielerseizoen pas begint met de Omloop het Nieuwsblad – als er voor het eerst in Vlaanderen gekoerst wordt dus – of later nog, met de Koers naar de Zon. De meer progressieve wielerfans kijken veeleer uit naar de januariwedstrijden op exotische locaties: Down Under, Argentinië, Gabon. Maar eigenlijk begint een nieuw wielerjaar sinds jaar en dag (lees: sinds 1980) in Marseille.

De Grand Prix d’Ouverture La Marseillaise (tegenwoordig trouwens zonder de ‘Ouverture’) is de eerste koers op Europese bodem. De renners zijn nog niet thuis, maar ze komen stilaan in de buurt. [Lees verder]

De wielergeschiedenis is geen gewone geschiedenis. Als plots uit nieuw wetenschappelijk bewijs blijkt dat Antwerpen viel in 1586, dan zullen we dat geloven. We zullen onze geheugens resetten en de geschiedenisboeken herdrukken. Maar Lance hebben we de Tour zelf zien winnen. We hebben hem zeven jaar lang in het geel gezien.

Palmaressen zijn amalgamen van tekst en beeld die zich vastzetten in onze geheugens. Een beperkte tijd kan er nog aan die gegevens gesleuteld worden – als de straf kort genoeg na de overtreding volgt, dan laat ons onderbewuste de mogelijkheid nog open dat er een bedrieger betrapt wordt. [Lees verder]

Mark Cavendish zal nooit een wedstrijd winnen in de kleuren van Team Sky. Meer nog, hij heeft het hemelsblauw-zwarte tenue nauwelijks gedragen. Hij werkte er weliswaar enkele tijdritten in af, maar – eerlijk – wie heeft nu aandacht voor de Manx Missile in een chronorace?

2012 was sowieso een seizoen vol contrasten. Het voorjaar van Boonen versus het voorjaar van Cancellara. Het voorjaar van Gilbert versus het najaar van Gilbert. Een dodelijk saaie Giro versus een Vuelta vol spektakel. In Londen: de lepe, oude Vino versus de Merckxiaanse Vos. En tot slot: de felle kleuren van Cavs regenboogtrui versus zijn vrij fletse jaar. [Lees verder]