Foto @tbcyclingphotos
Kou in Huijbergen levert een NK Cross met vele verhalen
Huijbergen wilde graag weer een kampioenschap organiseren. Met het NK Cyclocross (of NK Veldrijden, zo u wilt) kreeg de Brabantse plaats een heus kampioensweekend. Dat ze daar door koning winter nog een prachtig decor bij kregen (en loodzware omstandigheden), daar hadden ze alleen maar van kunnen dromen. De mensen langs de kant hadden gehoopt op een water januari zonnetje en een paar graden boven nul. Ze kregen ijskou, maar wel een prachtige strijd voorgeschoteld. Niet alleen op de zondag, waar de dames en de heren elite/belofte elkaar bestreden. In die kou kregen we twee kampioenen die op papier logisch zijn: Ceylin del Carmen Alvarado bij de vrouwen, Tibor del Grosso bij de mannen, maar ook op de zaterdag, bij de andere categorieën. Wij pikten er een paar verhaallijnen uit!
Het verhaal van de vrouwen: ploeggenoten, pech en perfect timing
De uitslag zegt: Alvarado voor Pieterse, Brand derde. Dat an sich is al bijzonder. Want Brand domineerde dit seizoen. Zoveel podiumplekken, zoveel overwinningen. Maar ja de wedstrijd zei iets anders: want Pieterse vloog uit de startblokken, Brand reed al na een paar meters achter de feiten aan (o.a. door niet de goede sloffen onder de fiets te hebben) en Alvarado leek het echt met Pieterse te moeten uitvechten. Een val van Pieterse, die niet goed te zien was, maar er wel stevig uitzag, zorgde voor de definitieve sortering van plekken 1, 2 en 3. Zo werd Alvarado na een hiaat van 5 jaar weer kampioene.
De val van Pieterse brak de koers open precies op het moment dat het duel tussen de twee Fenix-rensters vorm kreeg. Alvarado profiteerde, maar “profiteren” is in dit soort omstandigheden ook gewoon: wél overeind blijven, blijven trappen en dan je momenten kiezen. Want het was stiekem nog spekglad en ook op de klauterhelling was het soms lastig de boel goed te houden. Pieterse maakte een harde smakker, maar lijkt verder ok te zijn richting het WK.
View this post on Instagram
Achter de elite-uitslag viel óók een nationale titel. Leonie Bentveld pakte het kampioenschap bij de beloften vrouwen. In hetzelfde decor, in dezelfde kou, maar eigenlijk was hier geen sprake van strijd. Bentveld domineert al enkele jaren het beloftenveld en rijdt dit jaar ook bij de elite vrouwen steevast mee in de top 10. De nummer twee in het kampioenschap, Lauren Molengraaf, klokte 1:45 later in dan Bentveld. Het belooft wat voor de strijd bij het WK in Hulst. Kan Bentveld dan de titel grijpen?
Het verhaal van de mannen: Del Grosso wint… en Van der Haar verliest niet
Bij de mannen werd het Del Grosso voor Van der Haar, Ronhaar derde. Drie seconden tussen goud en zilver. Wie de cross niet gezien heeft, zal denken dat het een spannende tweestrijd was, maar dat Del Grosso de nestor van het Nederlandse veldrijden erop legde in een sprintje. Of als je de tijdsverschillen niet zou zien, dan zou je denken: appeltje eitje, Tibor wint zoals verwacht.
Niets is minder waar. Want Del Grosso had een hele goede start, legde iedereen in de eerste paar rondes het vuur aan de schenen, met name op het stukje zandklim, maar kreeg al rap vanuit de achtergrond bezoek van een ontketende Pim Ronhaar. Del Grosso gleed even weg, Ronhaar leek zijn kans te pakken en er ontspon zich een gevecht tussen twee kemphanen. Totdat…Ja totdat wat eigenlijk? Ronhaar zakte weg, na meerdere goede aanvallen van Del Grosso op ‘zijn strook’, de zandklim. Ineens was daar die dekselse Van Der Haar. De pitbull, die al menig titelstrijd heeft uitgevochten. Zou hij dan op zijn laatste NK alsnog voor een (daverende) verrassing zorgen?
De fanclub van Lars zal vast en zeker naar de TV hebben staan schreeuwen. Evenals de speaker. Maar dat mocht uiteindelijk niet baten. Want Del Grosso hield tamelijk gemakkelijk stand, al zal hij wel gedacht hebben: ‘wat komt die nog doen?’
Voor Van Der Haar was het vooral een laatste rondje om zich nog een keer te laten zien, maar in dat laatste rondje werd hij zelf ook een beetje gek (zoals hij tegen Wielerflits verklaarde). Want hij rook de overwinning, maar de cross was een rondje te kort.
View this post on Instagram
En dan die vierde plek. David Haverdings werd gewoon vierde in de elite koers — en pakte daarmee de beloften-titel. Een prestatie van formaat en dat is het ook: hij won zijn categorie door zich tussen de grote namen te parkeren en de nummer twee mijlenver achter zich te laten. Guus van den Eijnden moest lijdzaam toekijken. Het gat met de winnaar was ruim een minuut. In dit veld reden ook Michiel Mouris, de kersverse junioren WK kampioen tijdrijden en Senna Remijn (talent van het jaar) mee. Zij hadden echter nog geen grip op de rappe Haverdings.
Andere categorieën
Tussen alle camera’s en podiumfoto’s gebeurde het meest menselijke moment op de zaterdag: Leon Brouwer werd kampioen bij de Masters 50+. Nu zou dat niet per se een nieuwswaardigheidje zijn voor Het is Koers. Maar toch: we zagen zijn eigen Insta voorbij komen en daarop stond het heel mooi beschreven. Want Leon is iemand die al 35 (!) jaar zijn koersen rijdt. In het nationale cross circuit, op het WK gravel, meedoet aan granfondo’s en andere uitdagingen, maar een nationale titel? Die ontbrak nog. En kijk nu zelf: d it is toch wat fietsen mooi maakt?
View this post on Instagram
En als het dan gaat over altijd blijven doorgaan, dan zegt dat wel iets: na 35 jaar eindelijk een droom laten uitkomen. Proficiat Leon!
Op diezelfde zaterdag werden ook andere kampioenen gekroond: Erik Bikker (nieuwelingen 1e jaars), Xavier van Geldorp (nieuwelingen 2e jaars), Julia Herman (nieuwelingen-vrouwen), Erwin Bakker (Masters 40+) en Ron Veeke (Masters 60+).
Op zondag werden bij de junioren Isis Versluis en Noel Goijert gekroond tot kampioenen.
