Foto AdobeStock

Koersverhalen

Los Angeles 2028: gelekt parcours onthult mogelijk zwaarste olympische wegrit ooit

Een voorlopig routedocument voor de Olympische Spelen van 2028 lekt cijfers die doen duizelen: 5.010 hoogtemeters voor de mannen, 2.950 voor de vrouwen. De Santa Monica Mountains als olympisch slagveld.

Het is zaterdag 21 februari 2026 als een gelekt routedocument de contouren schetst van wat de zwaarste olympische wegrit in de geschiedenis kan worden. De cijfers, gepubliceerd door wielermedium Escape Collective, spreken de taal van de Monumenten: 251 km en 5.010 hoogtemeters voor de mannen, 163 km en 2.950 hoogtemeters voor de vrouwen. Het decor: de Santa Monica Mountains boven Los Angeles, met de Rock Store-klim als centraal scharnierpunt.

Het document is voorlopig en nog niet bevestigd door de UCI of het organisatiecomité van LA28. Maar de intentie staat in het document.

Van Tokio naar Lombardije: de schaal van 5.010

Vergeleken met recente Olympische edities is het parcours ambitieus. In Tokio 2020, toen beschouwd als een uitgesproken klimmerskoers rond de flanken van de Fuji, bedroeg de totale stijging voor de mannen 4.865 meter over 234 km. Rio 2016 kwam uit op circa 3.450 meter over 237,5 km. Los Angeles zou beide ruimschoots overtreffen.

Sterker: 5.010 hoogtemeters op 251 km plaatst de olympische wegrit op het niveau van Il Lombardia, de zwaarste eendagskoers in het profpeloton, waar jaarlijks tussen de 4.400 en 4.800 hoogtemeters worden afgelegd. Ook Luik-Bastenaken-Luik, dat in 2025 zo’n 4.400 meter klimwerk bevatte over 252 km, wordt geëvenaard.

De olympische wegrit als Monument met landenvlaggen, dat is wat dit document suggereert.

Rock Store: kort, steil en vaak

Het hart van het parcours ligt in de heuvels boven Malibu en de Agoura Hills-regio. De Rock Store-klim, een stijging van circa 4 km die begint op 6% en oploopt tot 9% richting de top, fungeerde eerder als scherprechter in de Amgen Tour of California. Het parcours lijkt opgebouwd als een circuit door de bergen, waarbij de herhaling van die punchy inspanningen cumulatieve schade aanricht.

Phil Gaimon, ex-prof en Californische kenner van het lokale klimrepertoire, merkte op dat het parcours “het zwaarst is in het middendeel” voordat het richting de finale mogelijk wat afvlakt. Dat profiel beloont de renner die vroeg durft te investeren, niet de sprinter die hoopt te overleven.

Chaos gegarandeerd

Wat het olympische wegracen fundamenteel anders maakt dan een WK of een Monument, is de teamgrootte. Met maximaal vier of vijf renners per land is er geen sprake van de achtmansblokken die in de Tour de France het tempo dicteren. Op een parcours met 5.010 hoogtemeters betekent dat: geen controle, vroege schiftingen, geïmproviseerde allianties en koers op instinct.

Veelzijdige klimmers als Tadej Pogačar en Remco Evenepoel, renners die in hun eentje een Monument kunnen beslissen, passen als archetype bij dit soort belasting. Maar twee jaar is lang in het wielrennen, en namen noemen is voorspellen, niet analyseren.

Vrouwen: 2.950 meter is geen kattenpis

De vrouwenkoers verdient eigen aandacht. Met 163 km en 2.950 hoogtemeters overstijgt het parcours de Tokio-editie (137 km, 2.692 m) op beide parameters. De kortere afstand drijft het intensiteitsplafond omhoog: circuitklimmen op dit niveau selecteert genadeloos, maar laat tegelijk ruimte voor een late hergroepering als de koplopers elkaar neutraliseren.

We gaan het zien!

Aanpassingen zijn gebruikelijk. Vergunningen, tv-logistiek en veiligheidseisen kunnen het parcours nog afvlakken. Maar wat dit laat zien, is een organisatie die een epische olympische wegrit wil neerleggen. In de lijn van het WK Kigali 2025. Alles voor een duel Pogi, Evenepoel, Vingegaard?

Als die 5.010 meter overeind blijft, wint de olympisch kampioen van 2028 geen koers. Dan wint hij een Monument.

 

Koersverhalen