Na Stolz wil nóg een olympiër de WorldTour in: Johannes Høsflot Klæbo op de radar bij Uno-X Mobility

Een Uno-X Mobility-bidon in de houder, een fietscomputer op het stuur, en de breedste schouders die ooit in een wielertricot werden geperst. Johannes Høsflot Klæbo, 29 jaar, elfvoudig olympisch kampioen en sinds drie dagen de meest gedecoreerde winteratleet aller tijden, reed afgelopen zomer al verkenningsrondes over de Vlaamse kasseien. Ook in 2023 was hij erbij toen Uno-X de verkenning deed voor de Vlaamse klassiekers. Nu Milano-Cortina achter hem ligt, met zes gouden medailles in de koffer, lijkt de vraag niet langer óf de Noor aan wielrennen denkt, maar wanneer hij de stap zet.

Hij is niet de enige. De Amerikaan Jordan Stolz, 21, olympisch kampioen op de 500 en 1000 meter langebaanschaatsen, noemt zichzelf een “bike fanatic” en droomt openlijk van een profcontract. Twee winterkampioenen, allebei met profambities Het patroon kunnen we een naam geven: Olympic-to-WorldTour pipeline.

De connectie met Uno-X

Klæbo’s band met het Noorse Uno-X Mobility is geen nieuw verhaal. Sinds 2020 fungeert de ploeg, eigendom van Reitan Retail, als privésponsor. Hij heeft toegang tot de voedingsdeskundigen en prestatiespecialisten van het team, reed mee in de ploegleiderswagen tijdens de Tour de France en verkende het parcours van de Ronde van Vlaanderen. Begin dit jaar verlengde hij zijn deal met Reitan Retail.

Ploegbaas Thor Hushovd, zelf ex-wereldkampioen op de weg, schat de kans op een overstap op “50/50”. “Ik heb met hem gereden en het is duidelijk dat hij een natuurlijk wielertalent is,” zei Hushovd. “Hij zit mooi op de fiets en heeft een buitengewone fysieke capaciteit.”

De cijfers voeden die overtuiging. Experts schatten Klæbo’s VO2max op ergens in de negentig milliliter per kilogram per minuut, een waarde die de absolute top van het profpeloton evenaart of overtreft. Tijdens de olympische sprintfinale in Milano-Cortina ging een fragment viraal waarin hij bergop, op ski’s, een gemiddelde snelheid van 17,3 km/u haalde op een helling van 7%. Zijn bereik is wat hem uniek maakt: van een sprint van drie minuten tot een marathon van 50 kilometer, hij kan alles.

Stolz en de droom van het asfalt

Waar Klæbo nog afwacht, is Jordan Stolz explicieter. De schaatser uit Wisconsin begon op zijn veertiende met fietsen en traint in de zomer met ritten tot zesenhalf uur en 4.000 hoogtemeters. Hij reed de Stelvio, trainde op Tenerife, beklom de Teide. “Ik wil ooit de overstap naar wielrennen maken,” zei hij. Al eerder schreven we daarover

Stolz is eerlijk over zijn grenzen. “Ik zit lang niet aan Pogačars wattage in zone 2,” gaf hij toe, “maar als we tegen elkaar zouden sprinten, zou dat een heel ander verhaal zijn.” Zijn explosieve kracht uit het schaatsen, gebouwd op quadriceps waar menig sprinter jaloers op zou zijn, maakt hem op papier geschikt voor tijdritten en massasprints. De bergen zijn een ander hoofdstuk.

Ondanks zijn olympische status had Stolz begin 2025 geen enkele grote Amerikaanse sponsor. De WorldTour, met zijn gevestigde commerciële structuur, biedt financieel meer zekerheid dan de nichemarkt van het langebaanschaatsen.

De blauwdruk van Palzer

De moderne blauwdruk voor deze overstap draagt de naam Anton Palzer. De Duitser, elite ski-alpinist, stapte in 2021 op zijn 28ste over naar BORA-hansgrohe. Zijn motor was bovenmenselijk, zijn koersintelligentie nul. “Les één: geef nooit op,” vatte Palzer zijn leercurve samen. Rijden in het peloton, positioneren in een nerveus pak van 150 man op 60 km/u, de tactische chaos van een massasprint – dat leer je niet op een berghelling in Tirol. Er is een leuke video over gemaakt, die vind je op de site van RedBull

Toch reed Palzer in zijn eerste seizoen de Vuelta a España uit en haalde hij top-10-uitslagen in etappekoersen. En dan is er natuurlijk Primož Roglič, de voormalige schansspringer wiens palmares inmiddels drie eindzegen in de Vuelta en olympisch goud op de tijdrit bevat. Het Roglič-effect heeft de deur opengezet: WorldTour-teams scouten steeds vaker op ruwe motordata in plaats van uitsluitend op juniorenuitslagen.

Kan hij ook koersen?

Wat Klæbo meebrengt is helder: een aerobe capaciteit die wedijvert met de allerbesten, winterhardheid, discipline en een vermogen om te lijden dat in twaalf seizoenen op het hoogste niveau is gesmeed. Wat hij mist, is even helder: het instinct om op hoge snelheid het juiste wiel te kiezen, het lezen van een koers die niet over een vooraf gemarkeerde loipe gaat, het afdalen van een col met haarsplelbochten terwijl twintig concurrenten dezelfde lijn zoeken.

Voor Stolz geldt een vergelijkbaar spanningsveld, zij het omgekeerd gewogen. Zijn explosiviteit is zijn troef, zijn uithoudingsvermogen in de bergen het vraagteken. Kan de quadricepskracht van een schaatser “verdunnen” tot bergbenen? Niemand weet het.

Wat zeldzamer is – een VO2max in de negentig of het vermogen om in een afdaling op instinct te overleven – bepaalt uiteindelijk of deze winterkampioenen neoprofs worden of curiositeiten blijven. De weg maakt iedereen gelijk. Maar niet iedereen wordt dezelfde renner.