Matteo Trentin: wielrennen maakt fout met zoektocht naar nieuwe Pogačar

Matteo Trentin komt met een opvallende waarschuwing. De voormalig wegkapitein bij UAE Team Emirates en al meer dan een decennium actief in het profpeloton, wil de wielersport behoeden. De sport maakt volgens hem een grote fout door elke veelbelovende tiener in het sjabloon van Tadej Pogačar te persen.

“A big mistake has been made trying to find the next Pogačar at all costs,” zei Trentin. Het probleem zit volgens hem niet in het scouten zelf, maar in de (versnelde stappen) erna: junioren die op hun achttiende een contract tekenen en direct het leven van een dertigjarige professional moeten leiden, compleet met 24/7-datamonitoring, strikt voedingsbeleid en een trainingsbelasting die geen ruimte laat voor een normaal sociaal bestaan. Goh, waar hebben we dit eerder gehoord?

Pogačar een uitzondering

Pogačar won zijn eerste Tour de France op zijn 21ste. Waar eerdere generaties op die leeftijd nog als stagiaire leerden koersen, was er in één klap een nieuwe standaard. Ploegen begonnen piekleeftijden rond 21 tot 23 jaar als normaal te beschouwen en hun aanwervingsstrategie daarop af te stemmen. Maar wat bij generatietalenten organisch ontstaat (zie Evenepoel, Van Der Poel c.s.) laat zich niet afdwingen bij elk jong lichaam dat sterke wattages produceert.

Trentin benadrukt het verschil tussen fysieke capaciteit en mentale rijpheid. Een 19-jarige kan de VO2max van een veteraan hebben, maar niet de psychologische weerbaarheid om jarenlang in een ecosysteem van constante optimalisatie te functioneren. Het resultaat: motivatieverlies, uitputting, en uiteindelijk een vroegtijdig afscheid.

In 2024 stopten 78 renners op WorldTour- en procontinentaal niveau, gevolgd door 58 in 2025. Onder hen opvallend jonge namen: Louis Kitzki (21), Leo Hayter (23), terwijl Fem van Empel (23) een pauze inlaste vanwege de druk van het topsportbestaan. Hayter is nu wel weer terug, hij tekende voor 2026 bij Modern Adventure.

Ervaring is ondergeschikt

Naast de impact op menselijk vlak is er ook een tactisch gevolg. Ervaren wegkapiteins, het type renner dat orde houdt in het peloton en jongeren leert koersen, worden weggedrukt door de prioriteit voor jonge wattage-monsters. We spraken daar eens over met Ramon Sinkeldam, die de anekdote vertelde van een gelauwerde renner, met meerdere klassiekers op zijn naam, die naast een jonkie werd gezet. Op de vraag aan het jonkie of deze ervaren rot hem nog wat bij kon brengen (fijne kneepjes van het vak). Het antwoord? Nee. Niets.

Jonge honden hebben de ouderen niet nodig. Vertaalt zich dat ook naar een onrustiger koersverloop (en daardoor soms kamikaze acties en valpartijen)?

Zelfs Pogačar erkende na de Tour de France dat hij “op de velg” finishte en dat ook hij ruimte nodig had (omdat hij anders in een burn-out zou kunnen komen, red.)

Ook de inmiddels gestopte Tosh van der Sande gaf eind 2025 al aan, dat het huidige systeem niet voor iedereen is. Het ging best ver: ‘ik zei family diners af om dat ik mijn voedsel moest wegen’.

Geen losse flodder

Het is niet het enige geluid uit het peloton, waar het strakke keurslijf niet voor iedereen is. Dat strakke keurslijf is steeds meer van toepassing, zeker bij teams als Visma-Lease-a-Bike, maar ook bij Picnic-PostNL. Teams die de laatste tijd wat meer onder het vergrootglas liggen. De commentaren van TOsh van der Sande, niet toevallig fietste hij ook voor Visma, passen daar in. Ook Trentin heeft bij een topploeg als UAE aan de maximalisatiedrang kunnen ruiken.