Vier uur rijden voor 60 kilometer: het Rockets-effect in Oudenaarde

Terwijl in het Centrum Ronde van Vlaanderen in Oudenaarde de eerste deelnemers binnenrollen voor de Omloop Social Ride, knalt er Nederlandstalige meezinger uit de speakers. Marco Schuitmaker leidt de dans, letterlijk. Het contrast kan bijna niet groter: buiten hangt een dreigende Vlaamse lucht, binnen staat een groep twintigers te lachen alsof het al april is. De Engelbewaarder waar Schuitmaker over zingt, die gaan we nog nodig hebben.

Wat opvalt; dit is geen doorsnee wielerpubliek. Geen oude, grijze ‘mannetjes’ met een bierbuik, geen oude koerspetten. Hier zie je Tietema-fantenues, frisse clubkits en een echte mengelmoes van talen. Nederlands, Frans, Duits, Engels. Het laat precies zien wat de Rockets in gang hebben gezet: jonge gasten uit allerlei windstreken samenbrengen rond één ding. Fietsen.

Februari. Regen. Geen excuses.

Een kleine veertig man heeft zich gemeld voor de allereerste social ride van de Rockets. Linksom of rechtsom is dat geen slecht aantal voor een vrijdagmiddagrit van 60 kilometer, eind februari, met regen in de voorspelling. In de mail vooraf stond het al helder: dit is geen mooiweeruitje. Dit is het Vlaamse voorjaar. Inclusief natte kasseien. Hier worden ‘Flandriens’ gemaakt.

De groep wordt gesplitst in een snelle en een minder snelle variant. Voor elke groep meerdere ride leaders, een volgauto en een prominent. In de snelle groep rijdt ‘Rocket Rob’ Harmeling mee. Bas Tietema – die vooraf nog bescheiden aankondigt “niet echt in vorm” te zijn – sluit aan bij de langzamere groep.

Bij vertrek is het nog droog. Goed voor de plaatjes. Op het programma: Molenberg, Eikenberg, Berendries, Vlakenberg en natuurlijk de Haaghoek. Klassiek werk, not for the faint harted.

Vier uur in de auto voor één rit

Wat me onderweg vooral bijblijft, is niet het parcours. Het zijn de mensen die ik spreek en de verhalen die zij vertellen.

Björn uit Münster bijvoorbeeld. Hij staat naast me op de top van de Molenberg. Munster is vier uur rijden vanaf Oudenaarde. “We gaan straks weer terug,” zegt hij. “Blijven voor de koers werd te ingewikkeld met afspraken thuis.” Hij en drie vrienden besloten tóch te gaan. Voor één social ride.

Even later spreek ik een Nederlander uit Woerden. Tweeënhalf uur in de auto. “Morgen weer trainingskoersje op de Nedereindse Berg,” zegt hij nuchter. Ook hij rijdt na afloop direct terug.

Nog geen vijf minuten later fiets ik naast Loïc, uit Wallonië, ergens bij Luik vandaan. Ook hij is hier alleen voor deze rit. Geen hotel, geen weekendje Vlaanderen. Gewoon rijden en weer naar huis.

Is dit dan het Rockets-effect? Dat jonge gasten bereid zijn om een halve werkdag en acht uur snelweg te investeren in zestig kilometer Vlaamse kasseien en een vleugje koers?

Ik kom duidelijk uit een ander tijdperk.

Koffie, Haribo en kasseien

Vooraf is alles strak geregeld. Koffie in het CRVV, fietschecks door Cyclon, sportvoeding van MNSTRY. Het enige wat ontbreekt is een testvloot van Rose, maar misschien is dat voor de volgende keer.

Op 45km, halverwege de Haaghoek kasseienstrook, wacht de officiële koffiestop bij de Rose-bus. Tegen de tijd dat we daar aankomen, begint het te druppelen. Eerst miezer. Dan serieuzer werk. Uiteindelijk gewoon Vlaamse regen.

Rob Harmeling showt nog wat dansmoves. Zegt dat hij “alleen maar volgt” en dat de fiets het werk doet. De jongens van Rose lachen. Er wordt gesproken over fietsen, over groundhoppen in obscure Duitse stadions en over wie straks als eerste de Haaghoek opdraait. De koffie en de Haribo smaken beter dan ze zouden moeten. De mattentaart houd ik vast nog tegoed.

De laatste 15 kilometer: Flandrienmodus

Na de stop verandert de sfeer toch een beetje. We hebben 15 minuten stilgestaan en die nattigheid doet nu z’n werk. De regen komt nu echt binnen. De wind trekt aan. De kasseien worden glad. De Haaghoek verandert van een toffe strook om te rijden in een serieuze hindernis. De jonge gasten voorin ruiken de stal. Er wordt nog één keer doorgetrokken richting Oudenaarde, aan de achterkant staat de deur wagenwijd open. Het sociale van de social ride gaat even uit het raam.

Bij aankomst wacht de warmte van het Centrum Ronde van Vlaanderen. Goodiebag. Koffie. Chocomelk. Cola. Een groepsfoto. Daarna verspreidt de groep zich snel. Natte jassen, koude handen, iedereen wil naar de douche. Ondertussen wil een jochie van pakweg 7 jaar dolgraag op de foto met Rocket Rob. Inmiddels omgekleed neemt hij daar de tijd voor. Een grappig tafereel. In Nederland zou men Harmeling bij wijze van voorbij lopen. Hier heeft hij zelfs fans bij jeugdige koersfans.

Ik pak m’n spullen en ga ook snel richting auto. Als ik richting het Flandrien Hotel in Parike rijdt, mijn home away from home, probeer ik de social ride even te verwerken. Wat blijft nu hangen?

Het is het idee dat een social ride in februari veertig jonge gasten uit Duitsland, Nederland en Wallonië naar Oudenaarde trekt.

Zestig kilometer in de regen, over Molenberg, Berendries en Haaghoek. En toch stonden ze er. Misschien is dat alles wat je hoeft te weten.

En die engelbewaarder waar Marco Schuitmaker het over had? Die deed zijn werk. We kwamen zonder kleerscheuren thuis.