Strade Bianche 2018: Dé doorbraak van Wout van Aert

België smacht al jaren naar een nieuwe veelwinnaar op de kasseien. Sinds de tijd van Tom Boonen blijven Belgische overwinningen in de grootste voorjaarsklassiekers grotendeels uit. Vanuit het veldrijden lijkt er zich in 2018 een nieuw talent aan te dienen: Wout van Aert. De Belg is op dat moment drievoudig wereldkampioen veldrijden, waar hij schitterende duels uitvecht met de Nederlandse troef Mathieu van der Poel.

Naast het veldrijden heeft Van Aert ook ambities op de weg. Hij rijdt voor de Belgische ploeg Willems-Veranda en heeft voorafgaand aan 2018 al de nodige successen geboekt. Zo wint hij etappes in de Ronde van België en pakt hij de eindzege in meerdere 1.1 koersen. De Belg beschikt over een goede sprint en kan daarnaast meedoen in ritten voor de puncheurs, wat hem gevaarlijk maakt in een gevarieerd palet aan wedstrijden.

Na zijn derde wereldtitel in het veld gaat Van Aert voor het eerst de voorjaarsklassiekers rijden. Zijn ploeg mag starten in de Omloop, maar door een lekke band mondt die koers uit in een teleurstelling. Wel laat de Belgische renner zien over goede benen te beschikken, wat veel belooft voor Strade Bianche.

De Italiaanse wedstrijd wordt in 2018 voor de twaalfde keer verreden en kent een prachtig deelnemersveld. Met klassiekerrenners als Peter Sagan en Greg Van Avermaet en klimmers als Alejandro Valverde en Tom Dumoulin zijn er veel kanshebbers, wat een spannende strijd belooft.

De koers barst los

De Toscaanse koers begint onder erbarmelijke weersomstandigheden, met veel modder op de wegen. Dat weerhoudt een groep van zeventig renners er echter niet van om meteen koers te maken. De groep wordt snel teruggepakt, maar de wedstrijd is los. Niet lang daarna ontstaat er een nieuwe kopgroep, met onder anderen Sepp Kuss. Deze groep krijgt een voorsprong van zo’n vier minuten, maar al snel loopt die weer terug. De favorieten kruipen langzaam uit hun hok en lijken zich klaar te maken om de koers hard te maken.

Met nog zestig kilometer te gaan besluiten de favorieten koers te maken. Een groep met onder anderen Valverde, Van Aert en Kwiatkowski springt naar de drie overgebleven koplopers. Daar achter gaat een groep van twintig man in de achtervolging. Ondertussen blijkt Van Aert over uitstekende benen te beschikken en verricht hij veel werk op kop.

Wanneer de kopgroep en de achtervolgers samensmelten, besluit Van Aert het heft in eigen handen te nemen. De Belg valt aan en krijgt gezelschap van Romain Bardet. Op dat moment is er nog zo’n dertig kilometer te rijden en de twee koplopers werken goed samen om hun voorsprong uit te bouwen.

Achter Van Aert en Bardet kijken de favorieten naar elkaar, waardoor het de Belgen Pieter Serry en Tiesj Benoot lukt om weg te springen. De twee achtervolgers komen steeds dichter bij de koplopers en met nog vijftien kilometer te gaan laat Benoot zijn medevluchter achter. Niet veel later weet hij al aan te sluiten bij het leidende duo.

Even lijkt het erop dat de drie gezamenlijk naar de finish zullen rijden, maar Benoot neemt daar geen genoegen mee. De jonge Belg komt even op adem, valt aan en laat Bardet en Van Aert achter zich. De twee achtervolgers rijden voor wat ze waard zijn, maar met nog tien kilometer te gaan is duidelijk dat Benoot de zege zal pakken.

Met een door modder besmeurd gezicht rijdt Benoot zijn laatste kilometers en bereikt hij als eerste het Piazza del Campo in Siena. De jonge Belg boekt zijn eerste profzege en het ongeloof is van zijn gezicht af te lezen. Achter hem is Bardet inmiddels weggereden bij Van Aert, waardoor de Fransman beslag legt op de tweede plaats.

Van Aert weet de derde plaats vast te houden, wat hem zijn eerste podiumplek in een klassieker oplevert. Hoewel hij de koers niet wint, laat hij zien met de beste renners om de zege te kunnen strijden en geeft hij zijn visitekaartje af aan de wielerfans. Hij zal bij velen vooral herinnerd worden aan die laatste meters naar het Piazza del Campo

Met zijn optredens in de Strade en de Omloop verovert hij de harten van de Belgische wielerfans, wat hem al vroeg in zijn profcarrière een favorietenstatus oplevert.

Dromen van de Ronde en Parijs-Roubaix

Inmiddels, acht jaar later, heeft Van Aert een palmares opgebouwd waar menig renner alleen maar van kan dromen. Met overwinningen in onder andere Gent-Wevelgem, Milaan-San Remo en de E3 Prijs heeft hij bijna alle belangrijke klassiekers op zijn erelijst staan, maar toch lijkt er voor de Belg nog iets belangrijks te ontbreken in zijn carrière.

Door pech, blessures en concurrentie van grote kampioenen als Tadej Pogačar en Mathieu van der Poel is het Van Aert nog niet gelukt om de twee monumenten van het Vlaamse voorjaar op zijn naam te schrijven. De Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix zijn voor de Belgische wielerfans de belangrijkste koersen van het jaar en de Belgen smachten naar winst van hun publieksfavoriet.

Van Aert begint zijn wegseizoen in 2026 opnieuw met deze twee wedstrijden als grootste doel. Hoewel hij nog niet kon starten in de Omloop, heeft de Belg alle vertrouwen in een goede vorm richting de monumenten. En mocht Van Aert een van deze koersen winnen, dan zullen zijn gedachten misschien wel teruggaan naar zaterdag 3 maart 2018: de dag waarop hij zijn doorbraak op de weg beleefde.