Groenewegen over valpartijen in het Vlaamse voorjaar: ‘Het was net alsof je in een rollercoaster zat’
De sprinter van Unibet-Rose Rockets wijst niet alleen naar organisatoren of de UCI, maar naar het peloton zelf: 180 renners die dankzij dezelfde data naar dezelfde bocht sprinten.
Schouder aan schouder, de blik gericht op het achterwiel voor je, geen idee waar het lint naartoe buigt. Zo beschrijft Dylan Groenewegen Kuurne-Brussel-Kuurne van afgelopen zondag. “Het ging van links naar rechts. Je ziet soms niet eens waar je heen gaat,” schetst de 32-jarige sprinter van Unibet-Rose Rockets in de NOS Wielerpodcast. “Het was soms net alsof je in een rollercoaster zat.”
45 km/u en nul marge
Het openingsweekend van het Vlaamse voorjaar ging gepaard met een opvallende reeks zware crashes. Stefan Küng brak zijn heup, Tim Wellens (UAE Team Emirates – XRG) zijn sleutelbeen, Rick Pluimers (Tudor) verloor twee voortanden. Küng en Wellens zijn er daardoor uit voor het hele voorjaar.
Groenewegen, bezig aan zijn twaalfde seizoen als prof en winnaar van zes Touretappes, zoekt de oorzaak in een samenspel van factoren. “Het materiaal wordt steeds beter en sneller. In elke koers gaat het gemiddeld wel 45, 46 kilometer per uur. Het niveau groeit steeds meer naar elkaar toe. Het komt op details aan en het is vechten voor elke plek.”
Tom Dumoulin, die als toekomstig koersdirecteur van de Amstel Gold Race in de volgwagen van Omloop Het Nieuwsblad meekeek, bevestigt die analyse. “Ze rijden gemiddeld 3, 4 kilometer per uur harder. Dat maakt wel het verschil in reactietijd. Die is minder. Dat zorgt voor valpartijen die je tien jaar geleden iets minder vaak zag.”
Iedereen kent dezelfde bocht
Groenewegen is scherp in zijn verklaring over technologie. Elke ploeg gebruikt tegenwoordig VeloViewer, een app die iedere bocht, versmalling en windrichting in kaart brengt. Elke renner krijgt via zijn oortje te horen waar hij moet zitten. “Dat geldt voor 180 renners en dan is het sprinten naar elke bocht. Het komt er eigenlijk op neer dat je elkaar geen ruimte geeft.”
Het is een ongemakkelijke conclusie uit de mond van een renner die in 2020 zelf toen zijn manoeuvre in de Ronde van Polen Fabio Jakobsen ten val bracht en hem een schorsing van negen maanden opleverde. Sindsdien kijkt Groenewegen preciezer naar de mechanismen achter de chaos.
De UCI onderzoekt intussen of airbags in de toekomst toegestaan kunnen worden om de impact van valpartijen te verzachten. Maar de kern van Groenewegens betoog raakt iets wat geen technische regel vangt: een peloton dat zo goed geïnformeerd is dat het zichzelf in de verdrukking rijdt.
