Cadel Evans Ocean Race: even terug naar Mendrisio 2009

Cadel Evans werd wielerprof in 2001. In de jaren daarvoor was de Australiër al zeer succesvol in het mountainbiken. Hij won tweemaal de wereldbeker en behaalde een zevende plaats op de Olympische Spelen van 2000. Op de weg maakte hij vooral indruk in de Tour de France. In 2005 eindigde hij als zesde in het algemeen klassement en een jaar later greep hij met een vierde plaats net naast het podium. In 2007 en 2008 kwam Evans dicht bij de eindzege, maar beide jaren moest hij genoegen nemen met de tweede plaats. In eendagswedstrijden bleef groot succes tot 2009 uit; een tweede plaats in de Waalse Pijl was zijn beste resultaat.

Het seizoen 2009 verloopt tot aan het wereldkampioenschap moeizaam voor Evans. Waar hij in de voorgaande jaren telkens op het Tourpodium stond, eindigt hij ditmaal op een teleurstellende 28e plaats. In de Vuelta a España draagt hij één dag de leiderstrui, maar door een lekke band kan hij de eindzege al snel vergeten. Met een derde plaats weet hij nog wel een podiumplaats te bemachtigen. In de laatste weken van het seizoen toont Evans goede benen, wat hoopvol stemt richting het WK.

Het parcours van het wereldkampioenschap van 2009 is loodzwaar, met maar liefst 4.655 hoogtemeters. De koers wordt verreden in Zwitserland en door het zware karakter gelden de klimmers als de grootste kanshebbers op de regenboogtrui. Met renners als Damiano Cunego, Alejandro Valverde, Andy Schleck en Cadel Evans staan er grote namen aan de start.

De wedstrijd begint hectisch, met talloze aanvallen. Het duurt dan ook even voordat er een kopgroep kan wegrijden. Uiteindelijk vormt zich een groep met onder anderen André Greipel als bekendste naam. De koplopers krijgen nooit meer dan zeven minuten voorsprong, mede doordat de Italianen in het peloton het tempo hoog houden. De Italiaanse ploeg breekt later de koers echt open door op de klimmetjes te demarreren. Zo ontstaat een sterke achtervolgende groep met renners als Alessandro Ballan, Michele Scarponi en Joaquim Rodríguez.

Het peloton moet diep gaan om de groepen vooraan terug te halen. De Australische ploeg heeft met Michael Rogers slechts één renner mee voorin en verricht daardoor veel werk in het peloton. Na verloop van tijd smelten de twee groepen samen en slinkt de voorsprong tot ongeveer een minuut. Op dat moment ontbrandt de koers opnieuw. Vanuit het peloton volgt een spervuur aan aanvallen, onder meer van Nederlander Johnny Hoogerland. Uiteindelijk schuift een groep met Filippo Pozzato naar voren, terwijl Fabian Cancellara laat zien dat hij over uitzonderlijk sterke benen beschikt.

Na al het koersgeweld worden de eerdere koplopers ingerekend en rijdt een selecte groep favorieten voorop. Alexandre Vinokourov ziet zijn kans en plaatst een aanval, waarbij hij een kleine voorsprong opbouwt. Even later sluiten Hoogerland en Aleksandr Kolobnev aan. Kolobnev toont zich zelfverzekerd en rijdt alleen verder. Intussen trekt Cancellara in de achtervolgende groep hard door, waardoor die opnieuw uit elkaar valt. Niet veel later worden ook Kolobnev en de andere aanvallers gegrepen.

Er blijft uiteindelijk een elitegroep over met Cancellara, Kolobnev, Cunego, Sánchez, Breschel, Gilbert, Rodríguez, Valverde en Cadel Evans. Omdat Cancellara als de sterkste wordt beschouwd, kijken de andere renners vooral naar hem. Die aarzeling biedt kansen voor Rodríguez, Kolobnev en Evans, die weten weg te springen. In de achtervolgende groep ontstaat twijfel, waardoor de voorsprong langzaam maar zeker groeit.

Van het drietal voorop blijkt Evans uiteindelijk de sterkste. Nog voor de laatste klim plaatst hij een beslissende aanval en laat hij zijn medevluchters achter. Even later komt hij solo over de finish. De Australiër is wereldkampioen en behaalt op dat moment de grootste overwinning uit zijn carrière. Op het podium krijgt hij de regenboogtrui omgehangen, die hij een jaar lang mag dragen.

Na zijn wereldtitel blijft Evans nog jaren actief in het profpeloton. In 2011 boekt hij zijn absolute hoogtepunt met winst in de Tour de France. In 2015 besluit de Australiër een punt te zetten achter zijn carrière. Hij neemt afscheid in de naar hem vernoemde Cadel Evans Great Ocean Race. Evans zal vooral herinnerd worden om zijn Tour-successen, maar zelf zal hij met trots terugdenken aan die ene dag in Zwitserland: de dag waarop hij zich wereldkampioen mocht noemen.