Foto Sirotti
Contractdispuut over wereldtitel: het bijzondere verhaal van de jarige Linda Villumsen
Een schokje schiet door het lijf van Linda Villumsen. Alsof ze een hoog voltage bevatten landen de woorden die haar coach uitspreekt, in de hersenpan van de Nieuw-Zeelandse. Enkele uren eerder is ze wereldkampioene tijdrijden geworden, maar waar nu eigenlijk een vreugdegevoel door haar nog altijd vermoeide lijf zou moeten vloeien, zijn het emoties als paniek en angst die de boventoon voeren. Villumsen kan de woorden van haar coach nauwelijks geloven. Was het omgehangen krijgen van de regenboogtrui tijdens de podiumceremonie een droom op zich, nu lijkt de dag te veranderen in een nachtmerrie. Eerder koesterde Villumsen nog de vurige wens dat de roes, waarin ze door haar overwinning verkeert, voor eeuwig zou blijven duren. Nu zou ze echter het liefste zo snel mogelijk wakker willen schrikken. Diezelfde middag had zich een waar kat-en-muisspel voltrokken gedurende de dertig kilometer lange chronorace om de wereldtitel in het Amerikaanse Richmond. Villumsen was, mede doordat ze al vijfmaal eerder op het WK-podium had gestaan, als een van de grote favorieten van het startpodium gegleden. Bij het eerste meetpunt had ze echter wat tijd moeten prijsgeven op Anna van der Breggen, een van de andere kanshebsters. Daarna was Villumsen aan een stevige opmars begonnen. Bij de beide volgende tussenpunten liet ze een betere tijd noteren dan de Nederlandse en half koers ligt ze precies acht tellen voor op Van der Breggen. In de slotkilometers was een bloedstollend spannend secondenspel ontstaan.
De veertien tellen, die de Nederlandse moet goedmaken op Villumsen, worden er dertien. Twaalf. Elf. Om uiteindelijk bij het overschrijden van de finishlijn op niet meer dan twee en een half te blijven steken. De tot Nieuw-Zeelandse genaturaliseerde renster, geboren in het Deense Herning – ook de geboorteplaats van Bjarne Riis – kan opgelucht ademhalen. Van der Breggen schiet te kort. Nipt, weliswaar, maar daar kraait geen haan naar. Sneller is sneller. Punt. De buit is dan echter nog niet binnen. Titelverdedigster Lisa Brennauer is als laatste onderweg en, na een wat langzamere openingsfase, bezig aan een inhaalrace. De Duitse strandt echter op drie tellen van Van der Breggen en geeft er dus vijf prijs op Villumsen. Die heeft na haar handvol podiumplaatsen de door haar zo felbegeerde tijdrittitel binnen. Voor even waant ze zich de gelukkigste vrouw op Aarde. Totdat haar coach met zijn opmerking een flink bommetje dropt. De fiets, die de kersverse wereldkampioene naar de titel heeft geloodst, zou er zomaar voor kunnen zorgen dat haar ploeg het contract met Villumsen verbreekt en de renster zonder pardon op straat zet. Niet dat het rijwiel in strijd was met de door de UCI opgestelde regels, of niet had voldaan aan de strenge eisen die doorgaans aan een tijdritfiets worden gesteld, zeker als het een mondiale titelstrijd betreft. Nee, over een mogelijke diskwalificatie hoeft de renster zich geen zorgen te maken. Het is puur een sponsorkwestie. Villumsen heeft de chronorace namelijk niet gereden op de fiets van haar merkenploeg UnitedHealthcare, maar op een inktzwart exemplaar van de Nieuw-Zeelandse wielerbond.
‘Verkeerde’ fiets
Die beslissing is tegen het zere been van haar werkgever, helemaal omdat die voor de start niet is gekend in de fietskeuze van Villumsen. Mike Tamayo, de teammanager van de UnitedHealthcare-ploeg, is des duivels en dreigt zijn pupil onmiddellijk met ontslag. De renster zelf is zich van geen kwaad bewust. Zij had puur uit praktische overwegingen gekozen voor een fiets van haar nationale bond. Iets dat enkelen van haar landgenoten eerder op de Olympische Spelen of de Commonwealth Games ook wel eens hadden gedaan. De gitzwarte Trek paste Villumsen simpelweg beter. Het stuur kan net iets lager worden afgesteld dan dat van de Wilier van haar ploeg, waardoor de zithouding van de renster vanzelfsprekend aerodynamischer wordt.
Boete
Achteraf bezien een slimme keuze. Minder luchtweerstand kan op een afstand van dertig kilometer precies die twee tellen schelen, die de Nieuw-Zeelandse nodig blijkt te hebben om naaste belager Van der Breggen achter zich te houden. Het is dan ook niet eens zozeer de keuze op zich die Tamayo tegen de borst stuit, maar vooral het feit dat hij geen kans heeft gekregen de beslissing van zijn renster vooraf met de directie van Wilier te bespreken. Of hen in elk geval tijdig in te lichten dat Villumsen niet op haar gebruikelijke fiets zou starten. Tamayo gaat in overleg. Met de renster. Met de fietssponsor. En uiteindelijk wordt er een compromis gesloten, waar de uitvinder van het oer-Hollandse poldermodel trots op zou zijn geweest. De Nieuw-Zeelandse heeft weliswaar in strijd met haar contract met UnitedHealthcare gehandeld door op een andere fiets dan die van teamsponsor Wilier te stappen, een kersverse wereldkampioene subiet op straat zetten durft niemand. Ook Tamayo niet. Villumsen komt eraf met een geldboete. De hoogte van de som blijft een goed bewaard geheim, dat alleen de renster zelf en de teammanager kennen. Het volgende seizoen valt gewoon weer de naam UnitedHealthcare te lezen op de koersbroek, die Linda Villumsen in tijdritten draagt onder haar regenboogtrui. Op haar fiets staat overduidelijk zichtbaar Wilier.
