Daan Hoole is jarig! Gefeliciteerd!

Een goede twee uur eerder heeft Hoole de te rijden 28,6 kilometer afgeraffeld. Voor de toeristische bezienswaardigheden, die hij onderweg was gepasseerd, had hij geen oog gehad. De Cattedrale di Pisa, de Battistero di San Giovanni, zelfs de befaamde scheve toren; de Nederlander merkt ze niet op. Hij is maar op een ding gefocust. De verlossende witte aankomstlijn; die moet hij zo snel mogelijk bereiken. Precies 32 minuten en dertig seconden nadat hij in Lucca van het startpodium gleed, drukt Hoole met een laatste krachtsinspanning zijn voorwiel over de meet. Onmiddellijk toont de Italiaanse televisieregie het moyenne waarmee hij de chronorace heeft afgeraffeld. 52,8 kilometer per uur, staat er. Het maakt dat de eindtijd van de Nederlander ruim de snelste tot dan toe is. Met een tevreden gevoel zet Hoole koers richting de plaats waar de potentiële winnaar van een tijdrit vervolgens dient te gaan zitten. De hotseat. De stoel die aan zou moeten voelen als een keizerlijke troon, maar in werkelijkheid vaak nog het meeste wegheeft van een klapstoeltje, dat je bij een low-budget tuincentrum koopt. Hoole zal er de rest van de middag op doorbrengen. Stuk voor stuk bijten de specialisten zich stuk op zijn tijd. En dan gebeurt datgene dat de Italiaanse collega’s van Marjon de Hond en Marco Verhoef een dag eerder al hadden voorspeld. Het begint te regenen. Eerst heel voorzichtig, maar al gauw vallen er dikkere druppels, in een steeds hogere snelheid. Binnen de kortste keren zijn de straten in Pisa veranderd in een spiegelglad wegdek. Hoole kan gevoelens van vreugde maar met moeite onderdrukken als hij ziet hoe het asfalt steeds natter wordt. Hij staat nog altijd eerste en zit dus stevig op de hotseat. Een aantal renners dat hem zou kunnen aftroeven moet weliswaar nog finishen, maar nu de weergoden het op Pisa hebben voorzien, slinken hun kansen zienderogen. Die dosis geluk zou Hoole zomaar eens een ritzege in de Giro kunnen opleveren.

Ondanks dat de Nederlander vooraf niet heel hoog op het lijstje met favorieten voor de overwinning staat, is hij wel degelijk een outsider op het vlakke parcours tussen Lucca en Pisa. Waar de Giro-organisatie over het algemeen de gewoonte heeft nog wel eens een verraderlijk klimmetje in een tijdrit op te nemen, is dat ditmaal niet het geval. De wegen tussen de beide steden, dichtbij de Ligurische kust, zijn zo vlak als een biljartlaken. Een klusje voor krachtpatsers. Een half uur lang de grote molen ronddraaien en dan zien wiens turbodijen de meeste pk’s hebben geleverd. Het is een ideale opdracht voor Hoole. De Nederlander steekt bovendien al anderhalve week in grootse vorm. Zijn zesde plaats in de tweede etappe, een 13,7 kilometer lange tijdrit rond de Albanese hoofdstad Tirana, is er het sprekende bewijs van. Bovendien verkeert zijn Lidl-Trek-ploeg al dagen in de ‘winning mood’. De eerste helft van de ronde is de Giro de grote Mads Pedersen-show. De Deense oud-wereldkampioen is tegen zijn zin door de ploegleiding buiten de Tourselectie gelaten, ten faveure van collega-sprinter Jonathan Milan. Pedersen zal genoegen moeten nemen met de combinatie Giro-Vuelta. Het maakt de renner getergd. Hij heeft wat te bewijzen, als het peloton op vrijdag 9 mei in Durrës, een stad aan de westkust van Albanië, pal aan de Adriatische Zee, aan de 108ste editie van de Italiaanse ronde begint. Begeleid door een sprinttrein waarin Hoole een belangrijk wagonnetje is, snelt Pedersen onmiddellijk naar de eerste ritzege en de bijbehorende roze trui. Twee dagen later – beide vlakke etappes worden van elkaar gescheiden door de tijdrit in Tirana – slaat de Deen opnieuw toe. Als het peloton na een rustdag op Italiaanse bodem verder gaat, is Pedersen al gauw nogmaals succesvol. Ook aan het einde van de vijfde etappe is hij de snelste van allemaal en kan de ‘spumante’ van de kurk.

Het gevoel binnen Lidl-Trek is dus buitengewoon goed als daags na de tweede rustdag een volgende tijdrit op het menu staat. Net als andere erkende specialisten, onder wie Edoardo Affini en Ethan Hayter, gaat Hoole door zijn lagere positie in de algemene rangschikking vroeg in de middag van start. Ruim voor steeds grauwere wolken zich boven Pisa beginnen samen te pakken. De naderende weersomstandigheden doen echter niets af aan de prestatie van de Nederlander. Die klokt onderweg snellere tussentijden dan Affini en Hayter. Ook als topfavoriet Joshua Tarling, de winnaar van de Albanese tijdrit in het openingsweekeinde, op pad gaat blijft de Hoole fier overeind. Bij het eerste meetpunt, na 8,3 kilometer, is de Brit zeventien seconden sneller – ook vier anderen zullen Hoole’s openingsfase overtreffen – maar als twaalf kilometer verderop opnieuw geklokt wordt, blijkt dat Tarling te snel is gestart. Dat bekoopt hij met tijdverlies. Hij blijkt nu vier tellen trager dan zijn Nederlandse concurrent en aan de finish zullen dat er tien zijn. Ook Marco Frigo en Mattia Cattaneo bijten zich stuk en als de hoger geklasseerde tempobeulen als Mathias Vacek, Thymen Arensman, Primož Roglič en roze truidrager Isaac del Toro onderweg zijn, valt de regen al in een gestaag tempo uit de lucht. Het asfalt wordt nat. En glad. De wegen in Pisa beginnen te glinsteren en stralen een heldere gloed in de richting van de man die dan al enkele uren in de hotseat zit. Een grijns openbaart zich op het gezicht van de aanstaande winnaar. De combinatie van een op maat gesneden parcours, een grootse vorm en, vooruit, misschien ook wel een heel klein beetje hulp van de weergoden, bezorgt Daan Hoole de mooiste zege uit zijn loopbaan tot nu toe.