Foto A.S.O./Billy Ceusters
Daan Hoole heeft de absolute BEAST MODE gevonden
Twee dagen achter elkaar, twee keer een solo van Hoole. Wat heeft de Zuidlander gegeten deze winter? In het openingsweekend, in Kuurne-Brussel-Kuurne was hij al nadrukkelijk aanwezig tijdens het controleren van de koers. Fast forward naar Parijs-Nice en hij lijkt wel te vliegen. Gisteren reed hij een bijna geslaagde solo in rit 2. Hij kreeg daarvoor de prijs voor de strijdlustigste renner. Vandaag viel onze mond nog verder open van verbazing.
Op de rechte lijn naar Pouilly-sur-Loire trekt Daan Hoole een furieuze eindsprint. In de ploegentijdrit van Parijs-Nice – een kort maar intensief parcours van 23,5 kilometer – sleurt hij Decathlon CMA CGM Team naar de voorlopig snelste tijd: negen seconden sneller dan de richttijd van UAE Team Emirates XRG.
Op zich niets bijzonders, ware het niet dat Hoole de laatste kilometers solo aflegt. In Parijs-Nice geldt: de tijd van de eerste renner telt voor de ploeg. En dus kiest Hoole ervoor om in de slotfase zijn laatste ploeggenoten te laten vallen – alles voor die cruciale seconden. Deze “Dashing Daan” is een geüpgradede versie van de knecht die bij Lidl-Trek al menig renner aan het janken bracht.
Nog een solo
Wie denkt dat deze actie uit de lucht komt greep, miste etappe 2. Op 9 maart, tijdens de 195 kilometer van Épône naar Montargis, lanceert Hoole een solopoging op vijftien kilometer van de meet. Terwijl het peloton zich voorbereidt op een massasprint, groeit zijn voorsprong naar dertig seconden. Op tien kilometer lijkt het onmogelijke binnen handbereik – tot het peloton hem alsnog grijpt. Max Kanter (XDS Astana Team) sprint naar de zege, maar Hoole’s krachttoer blijft indrukwekkend: dertig seconden op een goed samenwerkend peloton is geen sinecure.
Kuurne als voorbode
De signalen waren er al op 28 februari, tijdens Kuurne-Brussel-Kuurne. Hoole finishte als 57e, ruim een minuut achter de winnaar. Op de Mont Saint-Laurent zat hij mee in de selectie die meerdere sprinters uit het wiel reed. Zijn aanwezigheid in het uitgedunde peloton legde de basis voor het werk van ploegmaats Tobias Lund Andresen en Cees Bol, die beiden de top tien haalden. Hij was dominant in beeld, net als zijn ploeggenoten. Maar op dat terrijn was het al opvallend. Voor een renner van 1,98 meter en 84 kilo is overleven op Vlaamse hellingen geen vanzelfsprekendheid. Dat Hoole er niet alleen overleefde maar functioneerde als tactisch blok voor zijn sprinters, gaf al een visitekaartje af. Hoole had de wintertrainingen meer dan goed verteerd.
Nieuwe ploeg, duidelijke rol
Hoole rijdt dit seizoen zijn eerste jaar bij Decathlon CMA CGM Team na een overstap van Lidl-Trek. Bij zijn vorige werkgever groeide hij gestaag als tijdritspecialist. “Ik vond het leuk om sommige van onze jongens te helpen races te winnen, maar ik wil ook degene zijn die met mijn handen in de lucht staat,” zei hij eerder over zijn ambities. Het gevoel van winnen dat hij kende uit de Giro van 2025, dat wilde hij vaker.
Bij Decathlon krijgt hij die kans. Hij zal allereerst ook kopwerk leveren voor topsprinter Olav Kooij, voor wie hij samen met Cees Bol de Nederlandse sprinttrein vormt. Hij kan individuele kansen grijpen in tijdritten en in de verrassingsaanvalen. De eerste tien dagen van zijn seizoen laten zien dat beide rollen hem passen. In Kuurne beschermde hij de sprinters, in Montargis ging hij zelf op avontuur, in Pouilly-sur-Loire was hij het laatste wapen van zijn ploeg tegen de klok.
Uiteindelijk staat Hoole nog wel met lege handen. In Kuurne ging de winst naar Brennan, gisteren was Kanter de baas in de sprint en vandaag waren Lidl-Trek en ritwinnaar INEOS Grenadiers, aangevoerd door Joshua Tarling, nog sneller.
Maar de solo van Hoole, dat belooft veel goeds. Let’s go, Daan. 🚀