Data en Karakter: Hoe George Hincapie en Bobby Julich de Toekomst van Amerikaans Wielrennen Vormen

Laptops klappen open in Girona, de ventilatoren zoemen zacht. Buiten drogen de banden van een groep jonge Amerikanen die net terugkeert van een trainingsblok over de wegen van de Empordà. Binnen scrolt een coach door vermogenscurves, lapvergelijkingen, herstelsignalen. Het is het soort stilte waarin datastromen het overnemen van het gevoel van renners.

Welkom bij Modern Adventure Cycling, het nieuwe Amerikaanse wielerproject van George Hincapie en Bobby Julich, twee voormalige profs die samen decennia aan Tourervaringen meebrengen. Hun missie: Amerikaans talent terug op het Europese toneel brengen. Hun methode: automatisering als onzichtbare mecanicien.

De wegkapitein met een spreadsheet

Wie George Hincapie kent, kent de wegkapitein. De man die in zeventien edities van de Tour de France naast zijn kopman reed, posities las op gevoel, en beslissingen nam op basis van een schreeuw door de radio en een blik op de weg. Twee decennia later draait hij aan heel andere knoppen.

Met Modern Adventure Cycling zet Hincapie bewust in op wat hij omschrijft als new devices, metrics en automation. Vermogensanalyse, geautomatiseerde datastromen, opkomende prestatiemarkers voorbij standaard wattage: het arsenaal is technisch en de ambitie is om de tijd tussen datacollectie en coaching-interventie zo kort mogelijk te maken. Girona fungeert daarbij als strategische thuisbasis, een plek waar gecontroleerd getraind én gemeten wordt.

Maar het interessantste aan Hincapies aanpak is niet wát er gemeten wordt. Het is waarvóór.

Automatisering als bevrijding

De spanning in moderne wielerprestatie zit in de balans tussen data en connectie. Hincapie en Julich stellen dat automatisering het zware analytische werk moet overnemen, zodat coaches zich kunnen richten op wat geen dashboard vangt: de psychologische ontwikkeling van jonge renners, tactisch inzicht onder druk, het moment waarop een neoprof dreigt te breken.

Het is een paradox die precies past bij de koers. Je optimaliseert het meetbare om ruimte te scheppen voor het onmeetbare. Vermogensdata vertelt je wanneer een renner fysiek klaar is. Ze vertelt je niet of hij het aandurft om op de scherprechter van een Italiaanse eendagskoers zijn eigen plan te trekken.

Die menselijke component bewaakt Hincapie met een opvallend analoog instrument: selectiebeleid op karakter. “We wilden gewoon goede mensen aannemen. een ‘Geen klootzakkenbeleid’,” bekent Hincapie tegen Velora Cycling zonder omhaal. Het is een cultuurkeuze die geen metric kent op welk platform dan ook, maar die volgens de ploegleiding alles beslist.

Geen algoritme voor ploegmoraal

Julich verwoordt de filosofie achter het project met een zin die weinig ruimte laat voor interpretatie: “We willen een team creëren waar we zelf graag deel van zouden willen uitmaken, waar we trots op zouden zijn om te kunnen zeggen dat we er deel van uitmaken.” Het is een opmerking die terugverwijst naar hun eigen carrière, naar ploegen waar ze wel en niet floreerden, en naar het besef dat prestatie begint bij omgeving.

De praktische gevolgen zijn tastbaar. Toen Modern Adventure Cycling onverwacht uitnodigingen kreeg voor internationale wedstrijden, moest het team snel schakelen. Automatisering maakte het mogelijk om trainingsplannen bij te stellen zonder weken vertraging. Maar de beslissing wie er zou starten, bleef mensenwerk. Wie kan met druk om? Wie past bij de groepsdynamiek? Wie groeit van zo’n kans?

Het zijn vragen waar geen algoritme een sluitend antwoord op geeft.

Wat je niet kunt downloaden

Hincapies project raakt aan een breder spanningsveld in de professionele wielersport. Teams investeren zwaarder dan ooit in technologie, maar de koers zelf blijft een oefening in chaos: wind, regen, nervositeit, een valpartij op het verkeerde moment. Data kan patronen blootleggen en blinde vlekken verkleinen. Ze kan niet rijden.

Op de flanken waar het ertoe doet, beslist uiteindelijk niet de feedbackloop maar de ploeg die elkaar blijft opvangen wanneer het plan breekt. Hincapie, die vroeger op instinct handelde, gebruikt automatisering niet om het menselijke element te vervangen, maar om het centraal te houden in het project.

Lees het complete interview hier