De jarige Davide Cassani en zijn levenslange liefde voor de Giro d’Italia

Cassani is nog een broekie van negen als hij voor het eerst in het echt kennismaakt met de Giro d’italia. Het is 31 mei 1970 en de koers finisht in Faenza. Hij is een jongen uit Faenza, zelf nog geen renner, maar wel al een fan. “De etappe finishte praktisch bij ons om de hoek,” geeft hij aan. Zijn vader bracht hem tot op twee kilometer van de aankomst. In het stadion won Michele Dancelli, Eddy Merckx bleef leider. Cassani was er vooral voor Felice Gimondi. Een prachtige anekdote “Ik vroeg mijn vader of we naar het hotel van Salvarani in Imola konden gaan.” Ze wachtten twee uur. Gimondi kwam niet en de kleine Davide ging enigszins verdrietig huiswaarts.

De droom krijgt vorm

Acht jaar later is hij zeventien. Geen toeschouwer meer, maar renner. Hij hoeft niet meer onder de vleugels van zijn vader mee naar een hotel. Nee, hij pakt zelf de fiets om r de Monte Trebbio te fietsen, waar de Giro finisht op 19 mei 1978.  Gimondi is geen kopman meer, maar zit die dag in de vlucht. Cassani herinnert zich hoe hij naar elke auto met Giro-kenteken keek. We quoten hem: “Iedereen die de Giro volgt, is beroemd, dacht ik toen.” Daar, langs die weg, wordt het een obsessie. De Giro wordt een doel.

Vier jaar later lijkt de cirkel rond. Want in 1982 staat hij zelf aan de start. Hij is dan neo-prof bij het team van Termolan Galli.  Hij was 21, werd derde in Camigliatello Silano, reed de tijdslimiet binnen op de Sestrière. Uitgeput, maar zielsgelukkig.

Winnen, maar niet altijd voor jezelf

De Giro van 1986 brengt een andere rol. Hij rijdt dan voor het topteam Carrera en hij kan de eindzege van Roberto Visentini vieren. Hij zei daar al eens over: “Dat was pure vreugde.” Een jaar later wint de ploeg de ploegentijdrit in Lido di Camaiore met bijna 55 km/u gemiddeld. Maar voor Cassani is dat ‘geen echte’ overwinning, want hij had ‘maar vier keer op kop gereden’.

Het jaar erop is er eentje voor de geschiedenisboeken. Ook dan rijdt Cassani voor Carrera en hebben ze de Giro winst voor het grijpen. Kopman Visentini rijdt in het roze en lijkt op weg naar de overwinning. Maar op de flanken van de klim naar Sappada, in etappe 15 draait alles om . Cassani noemt het zelf eufemistisch ‘de beruchte gebeurtenissen van Sappada’. Het is de plek waar Stephen Roche de grote Visentini flikte. Een doodzonde in Italië. Het is een schaduw over een Giro winst.

3 juni 1991: zijn eigen moment van glorie

Toch is er die ene dag waarop alles samenkomt. 3 juni 1991, etappe naar Prato. Sportdirecteur Ferretti maakt ’s ochtends korte metten met twijfel. Vandaag geen discussie. We laten de vlucht gaan. Cassani zit erin. Eerst met Furlan en Lietti, later met twaalf anderen. Op het lokale circuit valt Mantovan aan. “Ik was snel. Ik pakte zijn wiel.” Even later rijdt Cassani naar zijn grootste moment: etappewinst in de Giro d’Italia. Grappig genoeg herinnert hij zich bovenal ook van wie hij de bloemen kreeg: Rita Levi Montalcini. Nobelprijswinnares. “Ik had geen betere Miss kunnen wensen.”

Alleen aankomen

Twee jaar later, 7 juni 1993, herhaalt het scenario zich. De langste etappe van de Giro, 263 kilometer. Passo Gardena, Fai della Paganella. Het peloton rijdt traag. Cassani zegt tegen zijn ploegmaat Saligari: ‘Gaan we?’ Hij zei: ‘Ze worden boos als we aanvallen.’” Het kon Cassani weinig schelen Hij voelde zich goed en dus vertrokken ze.

Zeven man vooruit. De laatste kilometers rijdt hij alleen. Naar Lumezzane. ‘Ik was gelukkiger dan moe.” Hij zegt het rustig, maar met overtuiging. “Als je alleen aankomt, proef je de overwinning. Dat moment, terwijl je het afmaakt  dat is het mooiste.”

Het is zijn laatste Giro als renner. Daarna volgen er zestien als commentator. En zes als bondscoach.

Geluid, geur en een gezicht

Als hij de Giro moet samenvatten, doet hij dat niet met cijfers. Maar met zintuigen. Het geluid van compressoren om zeven uur ’s ochtends. De geur van kamferolie op vermoeide benen. En één beeld: het lijdende gezicht van Gimondi op Monte Trebbio in 1978. Gebogen, verslagen. Maar het bleef zijn kampioen.

Het tekent Cassani, die op zijn eigen sociale kanalen vooral de liefde voor de sport tentoonspreidt. Veel mooie herinneringen, aan Italiaanse grootheden, maar ook bewondering voor de renners van nu. We zien ‘m met Pogacar, met Roglic maar hij toont ook zijn respect voor Evenepoel en andere grootheden. Ook voor een David Cimolai, die altijd op de achtergrond het werk deed.

Toen we in 2023 met Cassani in Emilia Romagna reden, was het ook exact dat: de liefde voor de koers en het fietsen, maar ook de regio die hij zo graag vertegenwoordigd. Maar ook daar deed hij vooral veel werk in de relatieve schaduw. Ondanks dat ze hem altijd wilden interviewen voor een volgende quote van de renner uit Romagna.

Het zijn dus ook die herinneringen, die wij weer meenemen. Een aantal mooie dagen in de zon aan de kust van Emilia-Romagna, met de Tour van 2024 in het vooruitzicht en de kleine, vriendelijke Italiaan die zijn liefde voor de koers met ons deelt. Auguri Davide, Tanti Auguri.