De onverwachte winst van Gerald Ciolek in Milaan-San Remo 2013

Voor het tijdperk-Pogačar-Van der Poel was het ieder jaar weer de vraag hoe de koers zou verlopen. Het grillige karakter van de wedstrijd maakte dat deze door meerdere typen renners gewonnen kon worden. Iedere editie was het weer een verrassing: een renner uit de kopgroep of toch een sprinter die een heuvel kon verteren?

In 2013 stonden er meerdere favorieten aan de start. Peter Sagan leek de te kloppen man, waarbij hij concurrentie kreeg van onder anderen Fabian Cancellara, Philippe Gilbert en Vincenzo Nibali. Dat Gerald Ciolek uiteindelijk zou winnen, hield vooraf bijna niemand voor mogelijk.

De Duitser ging in 2013 zijn achtste profjaar in en was tot dan toe nog niet erg succesvol geweest in de voorjaarsklassiekers. Op zijn erelijst prijkte onder andere een nationale titel op de weg, maar in de klassiekers was een 27e plek in Milaan-San Remo zijn beste resultaat. Hij reed dat jaar voor het Zuid-Afrikaanse team MTN-Qhubeka, een nog jonge ploeg die nog niet veel gewonnen had.

Sneeuw bepaalt de koers

Op de dag van de wedstrijd zijn de omstandigheden slechter dan vooraf gedacht. Er valt veel regen en doordat de Passo del Turchino niet begaanbaar was door sneeuwval, kon een deel van de koers niet verreden worden. Op dat moment was er een kopgroep van zeven man vooruit, waardoor de organisatie voor een lastige keuze werd gezet. Besloten werd om de renners in bussen te laden en de wedstrijd verderop te hervatten. De kopgroep kreeg hierbij de voorsprong die zij hadden opgebouwd, waarna het (verkleinde) peloton de achtervolging weer kon inzetten.

Eenmaal bij de Cipressa aangekomen waren de koplopers inmiddels weer ingehaald. De meeste renners moesten het peloton laten gaan en niet veel later ontstond er vooraan een groep van tien. Een aantal favorieten, zoals Sagan, Cancellara en Gilbert, maakten deel uit van deze groep en het leek erop dat deze renners zouden gaan uitmaken wie de koers zou winnen.

Maar de overige renners leken zich hier niet zomaar bij neer te leggen. Een drietal bestaande uit Sylvain Chavanel, Eduard Vorganov en Ian Stannard besloot aan te vallen en wist een gat te slaan met de rest van de groep. Vorganov moest snel afhaken, maar de andere twee wisten gezamenlijk boven te komen op de Poggio.

Even later kwam er beweging uit de achtervolgende groep. Luca Paolini trok door richting de koplopers, waarbij hij gezelschap kreeg van Sagan, Cancellara, Filippo Pozzato en Gerald Ciolek. In de afdaling van de Poggio verrichtte Sagan veel werk, waardoor ze de twee koplopers wisten te bereiken. Pozzato was inmiddels afgehaakt, waardoor er een groep van zes renners kon gaan strijden om de winst. Een sprint leek de uitkomst te gaan bepalen en met deze groep beloofde het een spannende finale te worden.

Ciolek verrast in de sprint

Sagan leek op papier de sterkste man in de sprint, maar toch besloot de Slowaak het hier niet op te gokken. De renner van Cannondale viel aan op twee kilometer van de streep, maar werd teruggepakt door Cancellara. Stannard wilde daarvan profiteren en even leek hij een gat te kunnen slaan. Sagan en Cancellara keken naar elkaar voor de achtervolging, waarna Sagan besloot Stannard terug te halen.

Uiteindelijk was het Chavanel die als eerste de sprint inzette. De Fransman zette aan, wat voor Sagan het startsein was om ook te gaan sprinten. De Slowaak was vooraf de gedoodverfde favoriet en leek de koers op zijn naam te gaan schrijven. Maar toen kwam er links van hem een verrassing aanzetten. Ciolek reed zich naast Sagan en zij aan zij spurtten de twee richting de meet. Lange tijd lijkt het alsnog Sagan te worden, maar wonder boven wonder wist Ciolek aan het langste eind te trekken. De Duitser gaat als eerste over de finish en is de winnaar van Milaan-San Remo 2013.

De winst van Ciolek is een grote verrassing en zal achteraf het hoogtepunt van zijn carrière blijken. Hij weet in 2013 nog enkele etappes in kleinere koersen te winnen, maar besluit eind 2014 zijn fiets aan de wilgen te hangen.

Aankomende zaterdag belooft Milaan-San Remo opnieuw een mooie wedstrijd te worden. Met Tadej Pogačar, Mathieu van der Poel en Jasper Philipsen aan de start lijkt de koers opnieuw uitgevochten te worden tussen de grote namen. Toch is er altijd hoop op het onverwachte. Hoop op die ene overwinning die niemand verwacht. Hoop op een winnaar, zoals Gerald Ciolek in 2013.