Even nog terugkijken: WK veldrijden Hulst 2026

Die zaterdag besluit ik het toch maar te doen. En dus bevind ik me zondag op Antwerpen Centraal, de spoorkathedraal van België. Ik stap op de altijd fascinerende pre-metro. Dit zijn trammetjes die door tunneltjes rijden, waarvan er nog steeds één tunnel ongebruikt – behalve door champignonkwekerijen – onder het Stadt ligt.

De tram brengt me naar P+R Linkeroever. De jarenlange verbouwing van de Ring is eindelijk klaar en dus zijn er nu bij de meeste afslagen grote moderne P+R locaties. Daarnaast, in de modder, staat een groepje mede wielerfans op me te wachten. Een joviale Zeeuws-Vlaamse vrijwilliger zorgt voor orde en wat humor. De eerste bus is al vol, maar de tweede brengt me gezwind terug naar Nederland. In 30 minuten sta ik aan de rand van de citadel van Hulst.

Oude vestingstad

Hulst is een oude vestingstad. Het krijgt in 1180 stadsrechten van Filips van de Elzas. De vestingwerken stammen uit de tachtigjarige oorlog. Na de Belgische opstand van 1830 wordt het na veel gedoe Nederland. Maar het blijft wel op Vlaanderen gericht. Zo zie je her en der nog stukjes van de oude spoorweg. Deze gaat uiteraard naar Antwerpen.

Bij de bushalte van de ‘Crossbus’ staat meteen een kraam vol lekkernijen uit Geraardsbergen op ons te wachten. Een soort mega-gevulde koek later wandelen wij wielerliefhebbers naar het centrum. Her en der voegen fietsers en mensen die van de vele parkeerplaatsen afkomen zich bij ons. Daar kunnen we door een tent naar binnen en krijgen een armbandje om.

Cross is feest

Binnen is de eerste biertent meteen een happy-hardcore party. Een struise Friezin hakt zo rond 12u er al stevig op los. Bier heeft trouwens een slim statiegeld systeem. De bekers zelf hebben een code en worden steeds automatisch gescand. Dat we niet denken dat de Zeeuws-Vlamingen niet aan het milieu denken.

Hulst is wel de perfecte locatie voor een veldrit. Door het op en neergaan van de citadel heb je eigenlijk altijd zicht. En uiteraard loop je van de ene naar de andere plek onder en over bruggetjes, die zelf ook weer onderdeel van het parcours zijn. Het doet me denken aan de Piranha bij de Efteling. Een attractie in een attractie.

Juichmomentje

Snel is er het eerste juichmoment. In een spannende spannende sprint wint Leonie Bentveld de onder-23 koers van de vrouwen. Ik kan zelf tot vlak bij het podium komen. Alleen komen er bij de ceremonie toch een paar van die persmuskieten voor mijn neus staan. Volgend jaar misschien maar de officiële Het-is-koers-WK-correspondent worden.

Als je vervolgens je Frites-Andalouse haalt merk je dat zo’n WK toch groter is dan je denkt. Je staat tussen fans uit alle werelddelen. En iedereen heeft al een lekker vroeg biertje op en is dus in optimale stemming. Soms bij Vlaamse koersen zijn mensen echt al heel dronken en agressief, maar door het wat meer gesloten (en prijzige) karakter van het WK is hier de stemming opperbest.

Wachten op de groten der aarde

En dan moeten de grote Sinjoren nog komen. Ik heb inmiddels een plek gevonden waar ik ze per ronde 5 keer zie langskomen. De citadel op, de citadel af, de trap en een aantal bruggen. En zo zie je Matje elke keer dat ze langskomen langzaam verder uitlopen. Dat het niet spannend wordt, maakt op zo’n historische dag niet uit. Bovendien is er de heerlijke strijd tussen Del Grosso en Nys om het zilver. Het is inmiddels begonnen met regenen, maar dat maakt niemand wat uit.

Als de laatste ronde nadert zoek ik een plek bij de finish. En dus zie ik Mathieu met de handen omhoog aankomen rijden. Hij heeft het geflikt. De historie daalt neer over de historische binnenstad. Zelfs de koning komt nog.

Ik loop snel richting de bus na afloop, immers, Hulst heeft maar 1 N-weg. En dus ben ik al voor zessen op het Koningin Astridplein, waar ik een heerlijk pintje drink en een hapje neem, alvorens weer op de Eurocity naar huis te stappen. Wat een heerlijke dag, voor puur wielerplezier.