Foto Volta a Catalunya
Volta Catalunya 2026, rit 7: ‘Happy’ Gilmore verrast op Montjuïc, Vingegaard rondt eindzege af
Na zeven beklimmingen van Montjuïc en herhaalde aanvallen van Evenepoel, Onley en co. sprint Brady Gilmore verrassend naar de dagzege in Barcelona voor de sterke Godon. Jonas Vingegaard brengt zijn leiderstrui veilig thuis.
Brady Gilmore wint de slotetappe in Barcelona. De Australiër van NSN Cycling Team klopt Dorian Godon (INEOS Grenadiers) en Remco Evenepoel (Red Bull – BORA – hansgrohe) in een sprint van overlevers, na 95 kilometer waarin de klassementsmannen oorlog voerden maar geen van hen de beslissende klap kon uitdelen. Achter dat gevecht rijdt Jonas Vingegaard gecontroleerd naar de finish en pakt de eindoverwinning in de Volta a Catalunya 2026.
De slotrit veranderde niets aan het algemeen klassement, maar bevestigde wel de hiërarchie van de hele week. Vingegaard had met een voorsprong van 1.22 op Lenny Martinez (Bahrain – Victorious) en 1.30 op Florian Lipowitz (Red Bull – BORA – hansgrohe) al stevig huis. Toch leverde het parcours, met zeven beklimmingen van Montjuïc in de laatste vijftig kilometer, nog één keer het decor voor alles wat deze ronde had gekenmerkt: nervositeit, herhaalde versnellingen en uiteindelijk de beste punch na slijtage.
De koers ontploft op Montjuïc
De eerste veertig kilometer verliepen kalm. Een kopgroep van vijf, met Brandon McNulty, Darren Rafferty, Liam Slock, Einer Rubio en Magnus Cort, reed weg maar kreeg nooit meer dan zo’n twee minuten. Het peloton liet begaan tot Montjuïc naderde.
Zodra de helling voor de eerste keer werd aangevat, verschenen Visma | Lease a Bike en Red Bull – BORA – hansgrohe aan kop. De koplopers werden opgeslokt en bij de derde passage plaatste Evenepoel de eerste echte demarrage. Een groep van een tiental renners schoof mee: Vingegaard, Oscar Onley, Martinez, en opvallend genoeg ook Senna Remijn, de jonge Nederlander van Alpecin-Premier Tech, die de rest van de dag bij de besten zou blijven.
De versnelling brak het peloton, maar niet definitief. Met dertig kilometer te gaan kwam alles weer samen, zij het in een flink uitgedund lint. Op de vierde beklimming probeerde Onley het opnieuw. Evenepoel zat verkeerd gepositioneerd, de Brit kon het verschil niet forceren. Daarna volgden pogingen van Ben O’Connor, Marc Soler en Giulio Ciccone, elke keer geneutraliseerd, elke keer een paar renners minder in de groep.
Gilmore wint, Vingegaard incasseert
Met één ronde te gaan leek de finale zich in het voordeel van Godon te plooien. De Fransman had al twee ritten op zijn naam staan in deze Volta en had een ploeg die hem naar voren loodste. Maar de koers bleef onrustig. Luca Vergallito versnelde op de laatste passage over Montjuïc zonder resultaat. Enric Mas volgde, werd direct gecounterd door Onley.
Zo kwam het neer op een sprint van de tien, vijftien renners die zeven keer klimmen en evenveel tempowisselingen hadden doorstaan. De herhaalde aanvallen hadden de groep klein genoeg geschuurd om pure sprinters te lozen, maar niet klein genoeg om een solo mogelijk te maken. In die groep bleek Gilmore de snelste. Hij overklaste Godon op het rechte eind, met Evenepoel vlak daarachter als derde. Alle drie kregen dezelfde tijd: 2:06:44.
Remijn werd knap zesde, Martinez negende. Vingegaard finishte anoniem in dezelfde groep en hoefde op geen enkel moment te forceren.
Het eindklassement beloonde de Deen met ruime marge. Martinez bleef tweede op 1.22, Lipowitz derde op 1.30, Valentin Paret-Peintre (Soudal Quick-Step) vierde op 1.43. Evenepoel eindigde als vijfde op 2.13, na een week waarin crashes en wind zijn klassement hadden bemoeilijkt.
De Volta zelf was al dagen van Vingegaard.
