Ik fiets, dus ik ben
Alle begin is weer moeilijk. Zeker bij de start van een nieuw jaar. De teller is teruggeschroefd naar het nulpunt, het lijf voelt wat stram en de motivatie moet even iets meer uit te tenen komen. Als je je al uit je bed hebt weten te slepen op deze donkere januaridagen. En dan moet wat men betitelt als de meest deprimerende dag, Blue Monday, nog gaan komen. En toch kan de fiets je wat verlichting en ontluchting geven.
Nu de sneeuw, de ijsplaten en de grijzige drab die achterbleef weer is weggetrokken en plaats heeft gemaakt voor regen ziet je favoriete buitenspeelplaats er onder een grijs wolkendek zelfs midden op dag uit als een in zwartwittinten geschilderd landschap. Of domineert het betongrijs nog wat meer dan je gewend bent je gemoed. Het is misschien niet meteen aanlokkelijk om nu naar buiten te gaan, maar toch hopen we je hier een duwtje in de rug te geven om het toch te doen. Want de dag meer kleur geven ligt binnen fietsbereik.
Natuurlijk is er koudwatervrees. Voor die bui, voor die kou, voor al die laagjes kleding. Hoeveel laagjes dan ook? Eigenlijk weet je het zelf ook wel: als je eenmaal onderweg bent dan gaat het prima. Misschien niet op recordbrekend tempo, niet in de blakende vorm die je graag zou willen zien, maar het belangrijkste: je fietst, je bent er weer. In balans, in kadans. De kop is er af. En als je straks bent geweest, de eerste (buiten)kilometers van het jaar weer hebt genoteerd, dan is dat toch een overwinning op jezelf. Het nagenieten van je licht brandende beenspieren kan weer lekker op de bank. Want binnen zitten kan daarna altijd nog, maar buiten spelen is toch het mooiste wat er is. Juist ook op dit soort dagen, waar je jezelf kan overwinnen.
De eerste omwentelingen, als opmaat naar de grotere fietsdoelen van 2026. Om even creatief de Franse filosoof René Descartes te interpreteren: ik fiets, dus ik ben. In elk geval weg van het nulpunt.