Is het al juli? José De Cauwer twijfelt openlijk aan Tourdroom Evenepoel: “Bijzonder moeilijk”

José De Cauwer, misschien wel dé stem van de Vlaamse wielerjournalistiek, is bij velen van ons geliefd. Wat heet: vele Nederlandse wielerfans schakelen naar ‘de Belg’ om José te horen. Of om actief het NOS/Eurosport alternatief te vermijden. José is in wielerland (bijna) onaantastbaar. Als José spreekt, luistert men. Als het over de Belgische hoop op een Tourzege, Remco Evenepoel gaat, dan heeft José een uitgesproken mening. “Bijzonder moeilijk,” oordeelt De Cauwer. De kloof met Tadej Pogačar en Jonas Vingegaard in het hooggebergte is volgens hem te groot geworden om nog te dichten.

In juli 2024 stond Evenepoel nog als derde op het Tourpodium in Nice, winnaar van het witte tricot als beste jongere, op 9 minuten en 18 seconden van winnaar Pogačar. Het was de opmaat voor een gouden zomer, met de dubbele Olympische titel in Parijs. Daarna was het mineur voor ‘de aerokogel’.

2025 was geen graadmeter

Dat 2025 een lastige graadmeter was, moge duidelijk zijn. De belofte van 2024 overleefde de Pyreneeën en de Alpen niet. In de Tour van 2025 finishte Evenepoel uiteindelijk niet. Een DNF in etappe 14, naar Luchon-Superbagnères deed de tourboeken toe voor de jonge Belg. Hij stond toen al ver achter Pogačar, die in Parijs zijn vierde gele trui veroverde. De Sloveen versloeg Vingegaard met 4 minuten en 13 seconden, een marge die de hiërarchie in het peloton opnieuw bevestigde. Het was een voortvloeisel uit een verpestte winter door een zwaar trainingsongeval.

Naderhand was er nog herstel op de weg, met een tweede plek in de Tour of Britain en een zilveren plak in de wegwedstrijd in Kigali, waar materiaalpech de hoop op een gouden plak deed verstommen.

Toch was er weer hoop. want in 2025 was Evenepoel onaantastbaar tegen de klok. In Kigali pakte hij zijn derde opeenvolgende wereldtitel in het tijdrijden, bleef hij als enige onder de 50 minuten op het parcours van 40,6 kilometer. Hij reed Pogačar op de weg voorbij ondanks een achterstand van tweeënhalve minuut aan de start. Daarvoor won hij al de Europese titel, de Belgische titel en de tijdritten van de Ronde van Romandië en het Critérium du Dauphiné (nu Tour Auvergne-Rhône-Alpes).

Het is die tegenstelling in De Cauwers analyse. De beste tijdrijder ter wereld, een renner die Pogačar individueel kan vernederen op een vlak parcours, verliest diezelfde oorlog zodra de weg lang genoeg omhoog gaat. Als je het zo bekijkt is het te hopen voor Remco Evenepoel dat er binnenkort weer eens twee lange tijdritten in een Tour de France worden gedaan. Wellicht is een goede lunch met Prudhomme een optie? De Tourorganisatie heeft wel vaker een parcours aangepast aan een renner. Maar misschien moet Evenepoel voor zo’n behandeling onder Franse licentie gaan rijden.

Tot die tijd zal Evenepoel afhankelijk zijn van de vorm van Pogačar. In het tijdperk van de Sloveense veelvraat lijkt zelfs een renner van Evenepoels kaliber veroordeeld tot het oprapen van de kruimels die de veelwinnaar laat vallen. Het is te hopen dat Evenepoel in zijn team RedBull-Bora-hansgrohe de juiste setup weet te vinden om dat tij te keren.

De eerste signalen waren hoopvol, met een sterke start in de voorbereidingsritten in Spanje. De vreemde ineenzinking tijdens de UAE Tour zorgde dat de tongen weer los kwamen.

Parijs is nog ver.