Foto Sirotti
Julian Alaphilippe blijft dicht bij zichzelf: ‘Wat ik moet doen staat niet op een datasheet’
Wij willen weer de oude Alaphilippe! De man die ons verraste met aanvallen en met een stijl van koersen die ons deed herinneren aan vroeger tijden. De tweevoudig wereldkampioen verklaart in een interview met Neue Zürcher Zeitung dat zijn aanvallende instinct niet in cijfers te vangen is. Bij Tudor Pro Cycling hervindt de 33-jarige Fransman zijn vuur en wil hij meer als mentor en aanstoker van andermans vuur dienen. Serieus? Come on JuJu!
De wegen van Tirreno-Adriatico vormen in maart het decor voor een van de eerste grote afspraken van het Italiaanse voorjaar. Julian Alaphilippe, 33-jarige Fransman en tweevoudig wereldkampioen, rijdt er rond in het tenue van Tudor Pro Cycling, de Zwitserse procontinentale ploeg die sinds dit seizoen zijn thuis is. En hij heeft een boodschap voor wie denkt dat zijn koersstijl achterhaald is.
In een interview met Neue Zürcher Zeitung, gepubliceerd op 10 maart, verwoordt Alaphilippe een filosofie die haaks staat op de analytische evolutie van het peloton. “Wat ik moet doen, wanneer, waar en hoe, staat niet op een datasheet”, zegt hij. Terwijl ploegen steeds meer steunen op live wattages, scenario-analyses en datagestuurde tactiek, weigert de Fransman zijn aanvallende reflex in te ruilen voor een protocol.
Het extra houtblok
Tien jaar lang was Soudal Quick-Step het decor van zijn grootste successen: twee wereldtitels, zes Touretappes, de zege in Milaan-Sanremo. Maar de laatste seizoenen bij de Belgische formatie leverden minder op, en de bevrediging nam af. Alaphilippe beschrijft de overstap naar Tudor als een bewuste reset.
“Ik vergelijk het altijd met vuur. Het wisselen van team was voor mij het extra houtblok dat op het vuur gegooid moest worden”, zegt hij. En dat vuur heeft een voorwaarde: vrijheid. “Om van het fietsen te genieten, moet ik met mijn hart rijden.”
Het is geen nostalgie. Alaphilippe erkent dat data een fundament van de moderne koers vormen. Alleen herkent hij zichzelf niet in een model waarin elke beslissing vooraf wordt bepaald door een scherm. Zijn stijl, meer op intuïtie een aanval lanceren en zo zoeken naar het juiste moment, leunt op iets wat zich lastig laat kwantificeren: het ruiken van je kans.
Wegkapitein en mentor
Bij Tudor is zijn rol anders dan bij Quick-Step. Niet langer de absolute kopman die elke finale naar zijn hand moet zetten, maar een wegkapitein die jongere renners leert hoe ze een koers moeten lezen. Alaphilippe omschrijft zichzelf als motivator op de fiets en als iemand die ernaast de verbinding zoekt, via humor en open gesprekken.
“In sommige opzichten voel ik me belangrijker, nuttiger en daardoor gelukkiger bij Tudor dan bij Quick-Step”, zegt hij. Hij weigerde te stoppen na een moeilijke periode. “Ik wilde die strijd tegen mezelf winnen. Dus nam ik de tijd, deed ik er alles aan om beter te worden. Ik ben tenslotte een vechter.”
Zijn contract bij Tudor loopt tot 2028. Over pensioen wil hij het niet hebben. Hij bekijkt het seizoen per seizoen, zegt hij, te betrokken bij de koers om nu al een einddatum te prikken.
Aanvallen in Tirreno
In de openingstijdrit van Tirreno-Adriatico finishte Alaphilippe als 30e, achter ritwinnaar Filippo Ganna. Geen verrassing voor een renner wiens kwaliteiten altijd elders lagen. In de wegetappes is zijn aanvallende stijl onverminderd zichtbaar, ondanks de overstap naar een kleiner team en een nieuwe rol.
Sommige renners gaan in hun nadagen voorzichtiger koersen. Alaphilippe kiest ervoor om precies de renner te blijven die hij altijd was, met als enige verschil dat hij nu ook uitlegt waarom.