Lorena Wiebes’ Verjaardag en haar overwinning in Milaan-Sanremo Donne 2025

Eigen schuld

Het was haar eigen schuld geweest. Net zo zeker van haar zaak als van het feit dat twee plus twee samen vier is, had de renster van Team SD Worx een tiental meter voor de finish al gedacht dat de buit binnen was. Niets mooier dan rechtop zittend, breed lachend en vooral uitbundig juichend op een finishfoto staan, maar dan moet dat wel terecht zijn natuurlijk. Tussen een grote overwinning en een pijnlijke nederlaag blijken slechts een paar tellen en even zo veel centimeters te zitten. In het korte tijdsbestek dat Wiebes haar vermeende zege alvast viert, steekt Vos haar nog net voorbij. De finishfoto is onverbiddelijk. In plaats van tot ongekende hoogten te stijgen, kan Wiebes wel door de grond zakken, zodra ze beseft wat voor blunder ze begaan heeft en welke prijs haar dat kost. Het is een wijze les. Eenzelfde fout zal ze nooit meer maken. Zeker niet in een koers die ze met dikke letters op haar verlanglijst heeft geschreven. Milaan-Sanremo. Een klassieker met een rijke geschiedenis en een monumentale status. Tenminste, als het op de mannenwedstrijd aankomt. De vrouwen rijden Milaan-Sanremo Donne in 2025 voor het eerst.

Primeur of toch niet

Helemaal een primeur is de koers echter niet. Van 1999 tot en met 2005 fietst er namelijk al een damespeloton door Noord-Italië. Onder de noemer Primavera Rosa – de bijnaam van Milaan-Sanremo luidt immers ‘la primavera’, het Italiaanse woord voor lente – rijden de vrouwen vanuit startplaats Varezze naar Sanremo. De eerste winnares van de 118 kilometer lange koers, die op dezelfde dag als de mannenwedstrijd wordt verreden, is Sara Felloni. Drie jaar na die primeur boekt Mirjam Melchers de enige Nederlandse overwinning en nog eens eenzelfde periode verder sluit de Duitse Trixi Worrack de rij en mag zich twee decennia lang de laatste winnares van de klassieker noemen. Een gebrek aan financiële middelen doet de Primavera Rosa de das om. Dat de koers deel uitmaakt van de UCI Women’s Road World Cup, de voorloper van de hedendaagse Women’s World Tour, kan niet voorkomen dat er een groot gebrek is aan zowel toeschouwers langs de weg als sponsoren als media-aandacht. Pas twintig jaar later maakt de wedstrijd eindelijk een comeback. RCS, niet alleen de organisator van de manneneditie, maar ook van de Giro en eigenlijk van haast alle grote Italiaanse koersen, kondigt in 2022 aan het vrouwenpeloton weer te willen verwelkomen in het voorjaar. Vervolgens duurt het echter nog enige tijd voordat er daadwerkelijk iets concreets kan worden gecommuniceerd. Even lijkt het of van uitstel afstel komt, maar in de herfst van 2024 komt RCS met heuglijk nieuws. ‘Continua!’, zoals volgens Google Translate de vertaling luidt van wat in het Fries ‘it giet oan!’ is. Er wordt een plaats op de mondiale kalender gevonden – nog niet zo makkelijk, want de vrouwen rijden sinds jaar en dag in het weekend dat de mannen naar Sanremo koersen de Trofeo Alfredo Binda-Comune di Cittiglio – en een startlocatie. Een vrouwenkoers mag immers maximaal maar 170 kilometer lang zijn. Starten in Milaan kan dus niet. In de vorm van Genua wordt een geschikt alternatief gevonden. Bovendien valt de Ronde van Drenthe van de kalender, waardoor Milaan-Sanremo Donne die plek kan innemen.

Reincarnatie Sanremo Donne

Zodra RCS de plannen van de reïncarnatie van La Primavera wereldkundig maakt, zet Wiebes het winnen van de koers niet alleen op haar verlanglijstje. Ze boekt direct een tripje naar Noord-Italië voor een uitgebreide verkenning van onder meer de Cipressa en de Poggio. De beklimmingen zijn, net als bij de mannen, ook in de vrouwenkoers de voornaamste scherprechters. Wiebes weet dat als ze die overleeft en met de voorsten de Via Roma bereikt, ze een goede kans maakt als eerste over de finish te komen. Mits ze niet te vroeg juicht, maar dat heeft ze uiteraard in eigen hand. De eerste Milano-Sanremo Donne, want ondanks dat die naam niet strookt met de daadwerkelijke startplaats wordt die wel degelijk gehanteerd, verloopt voor de renster en haar Team SD Worx-ploeg volgens een droomscenario. Op de Cipressa en de Poggio houden de klimsters en punchers hun kruit lang droog. Te lang. Pas in de slotkilometer van die laatste heuvel doen Juliette Labous en Kasia Niewiadoma nog verwoede pogingen een sprint te ontlopen, maar ondanks dat ze stevig aan de boom schudden, houden dertien rensters krampachtig vast aan het tweetal. Wiebes, die gemakkelijk omhoog lijkt te rijden, is een van hen. Net als Vos. In tegenstelling tot haar landgenote kan de Mijdrechtse beschikken over een meer dan luxe ‘knecht’. Zoals Jasper Philipsen een jaar eerder bij de mannen Mathieu van der Poel tot zijn beschikking had, zo heeft Wiebes Lotte Kopecky. De regerend wereldkampioene zet zich meteen na de afzink van de Poggio op kop, maakt een uitval van Elisa Longo Borghini onschadelijk en schroeft het tempo dusdanig op dat niemand kan ontsnappen. Even dreigt Vos roet in het eten te gooien door al vroeg aan te gaan en haar opponente middels een lange sprint te verrassen. Wiebes voelt zich echter dusdanig sterk dat ze met enkele pedaalomwentelingen al naast haar landgenote zit. ‘Doorsprinten tot op de finish’, hoort ze een stemmetje in haar hoofd zeggen. Onmiddellijk na het overschrijden van de witte lijn balt de winnares haar vuisten en schreeuwt het uit van geluk. Er mag gejuicht worden en dat moment laat Lorena Wiebes zich niet afnemen.