Mathieu van der Poel: de mountainbiketrui blijft de ultieme droom

Vanuit zijn trainingsomgeving in Antwerpen en het warme Moraira aan de Spaanse kust kijkt Mathieu van der Poel in de camera en spreekt hij de woorden uit die zijn carrière al jaren definiëren. “De wereldtitel in mountainbike blijft mijn droom, en ik heb nog een paar jaar te gaan. We blijven het proberen.”

De 31-jarige Nederlander van Alpecin-Premier Tech zegt het in This is Home, de documentaire die Shimano op 9 april 2026 uitbrengt. De film toont niet het geweld van de koers, maar de stilte eromheen: de thuissituatie, gesprekken met vader Adrie van der Poel en vriendin Roxanne, de eindeloze herhaling van trainingsuren die aan elk resultaat voorafgaat. Toch is het de mountainbike die als rode draad door het verhaal loopt.

De ontbrekende regenboogtrui

Van der Poel verzamelde wereldtitels op de weg, in het veld en op gravel. In de cross alleen al pakte hij de regenboogtrui acht maal, op de weg kroonde hij zich in 2023 in Glasgow. Zijn palmares omvat vrijwel elke grote overwinning die de wielersport te bieden heeft. Vrijwel.

De XCO-wereldtitel, het enige dat nog ontbreekt in zijn set van regenboogtruien, is volgens de documentaire geen bijproject. Het is het doel dat nog altijd bovenaan staat. Shimano positioneert de film als een portret van “de achtergrond en nalatenschap achter de opkomst van Mathieu van der Poel naar de top van het wereldwielrennen,” maar de mountainbike staat centraal.

Crans-Montana als graadmeter

In september 2025 reed Van der Poel het WK mountainbike in Crans-Montana. Van der Poel startte diep in het veld vanwege zijn positie in het UCI World Cup-klassement. In de openingsrondes stormde hij van de 33ste naar de tweede positie, een opmars van de 33ste naar de tweede positie in de openingsrondes.

Daarna kwam de rekening. Vanaf de derde ronde zakte hij weg door het veld. Waar Alan Hatherly uit Zuid-Afrika naar de wereldtitel reed, met de Italiaan Simone Avondetto op zilver en de Fransman Victor Koretzky op brons, finishte Van der Poel als 29ste, op 5 minuten en 35 seconden van de winnaar.

Zijn reactie na afloop paste bij de toon van de documentaire. “De start was een droomscenario, maar daarna was het mentaal een lange wedstrijd,” zei hij. “Maar mountainbike is de enige discipline waarin het nog leuk is om gewoon rond te rijden. Mijn benen waren echt slecht, maar ik probeerde ervan te genieten. Ik heb nooit aan opgeven gedacht. Ik was er toch. Opgeven verandert niets.”

Tussen weg en mountainbike

Dat Crans-Montana ook zijn laatste wedstrijd van 2025 was, illustreert het dilemma. “Ik moet rusten. De fiets gaat even aan de kant,” zei Van der Poel na het WK. Hij had al tijdens de Renewi Tour besloten dat het WK mountainbike zijn seizoensafsluiter zou worden.

Hatherly, die zijn titel als topprioriteit had bestempeld, bereidde zich de laatste maand volledig voor op de XCO. Van der Poel probeerde meerdere disciplines naast elkaar te laten bestaan. De uitslag sprak voor zich, maar hij herhaalde zijn ambitie voor de discipline.

This is Home benadrukt herhaling en consistentie als de fundamenten onder Van der Poels prestaties. Prestatie ontstaat niet in de koers, maar in de dagelijkse accumulatie van uren op de fiets, is de boodschap. Die gedachte geldt net zo goed voor zijn mountainbikedoel: elk seizoen opnieuw proberen, ook als het resultaat tegenvalt.

Nog een overwinning die hij wat graag wil hebben. Één trui die hij nog niet heeft gedragen. Van der Poel heeft nog een paar jaar te gaan.