Foto Sander Kolsloot
Over Velofollies & gekke + klassieke ritjes: De wielercorde is weer live
“We moeten excuses aanbieden.” Dat is ongeveer de eerste zin die je hoort in de nieuwste aflevering van de Wielercode Podcast. Want ja: in januari zouden er géén avonturen zijn. En toen ging het alsnog volledig los.
Thomas dook met Sander (Het is Koers) Velofollies op, kwam thuis met een lijst aan materiaalporno waar je Strava-hart sneller van gaat kloppen én reed tussendoor doodleuk de Futurum Four Seasons Toughest Ride: 230 kilometer, 2 graden, dichte mist en navigeren alsof je terug bent in het tijdperk vóór GPS. En Mike? Die testte z’n single speed met tijdritstuur voor Race Around The Netherlands en twijfelt hardop: ga ik voor snel, comfort, of pure zelfkastijding? En precies dát maakt deze aflevering leuk: het is niet “kijk ons eens pro zijn”, maar “dit zijn de keuzes, twijfels, blunders en obsessies van amateurs met net iets te veel ambitie”.
Hier zijn een paar teasers die je gegarandeerd even laten glimlachen en waardoor je de aflevering aanzet.
32 inch wielen: monstertruck of toekomst?
Op Velofollies komt het gesprek al snel bij een sighting die je óf geniaal vindt óf compleet absurd: 32 inch gravelwielen met 50mm banden. Mike beschrijft het alsof je een mini-frame onder “trekkerbanden” zet. Thomas? Die is juist verkocht en wil het vooral in de praktijk zien. En het blijft niet bij kijken: er komt een plan om die set ook echt te testen.
Raamwerk’s pastel paintjob met… glitter
Thomas fietst al vóór de beurs langs Raamwerk en raakt verliefd op een limited edition lak: pastelroze, blauwe verfstrepen en een subtiele glitter. Maar het blijft niet bij “mooi”: ze hebben het ook over waarom Raamwerk zo logisch is voor sleutelaars (T47, standaard assen, kabelrouting naar keuze) én waarom “save the rimbrake” stiekem nog altijd een statement is.
Rackjes, tassen en de “Eurovision-matrix”
Een onverwacht sterk stukje in de aflevering: het moment dat ze het hebben over bagage-rekjes en hoe dat langzaam het “nieuwe bottom bracket” dreigt te worden. Mike vat het samen als: zoveel standaarden dat je bijna een matrix nodig hebt om te snappen welke tas waar op past — en dat de puntentelling van het Songfestival nog overzichtelijker is. En dan komt Thomas er meteen overheen met de primeur: The Pack komt met een eigen rack + bijpassende tassen.
Berd Spokes: spaken als veters (en Hope doet mee)
Innovatie-momentje: Thomas spot een samenwerking van Hope Technologh met Berd Spokes — spaken die eruit zien als veters. Klinkt gek? Dat is precies waarom je wil luisteren: het gaat meteen over de nieuwe naaf / flange die daarvoor nodig is en waarom dit zo’n “dit wil ik ooit geprobeerd hebben”-ding is.
Race Around The Netherlands: aero vs comfort vs avontuur (met een wild idee)
Mike wil voortaan per aflevering één onderwerp uitpakken rond Race Around The Netherlands explaining-by-options:
- Aero/snel: Giant TCR
- Comfort: titanium gravelbike met 40mm wegbanden
- Avontuur: Omnium cargo óf… singlespeed
En dat singlespeed-plan is echt zo’n heerlijk dom-goed idee. Want: Nederland is vlak. Behalve Limburg. En dan gaat het dus over verzet (42-16), wind tegen, kadans, vermogenspedalen en vooral: “ik ben vrij goed in mezelf onnodig moeilijk maken.”
Futurum Toughest Ride: 230 km, mist, kaarten sparen en… diskwalificatie-trauma
Dit is het hart van de aflevering.
De Toughest Ride is geen “gewoon een lange rit”. Het is een spel:
- je krijgt kaartjes met punten
- je moet zelf routes plannen
- je moet meerdere keren terug naar de start om opnieuw een opdracht te krijgen
- kaart kwijt? DQ
Thomas deed al eerder mee en raakte ooit z’n opdrachtkaart kwijt. Dit jaar: alles goed, maar alsnog pittig. Hij start 07:15 in dichte mist en eindigt met 227 km (oké: 230, want afronden mag).
Het meest absurde detail: die bonusprijs van €1500 is praktisch onhaalbaar. Ze rekenen het na: inclusief plassen, bidons vullen en navigeren moet je iets van 33 gemiddeld over 300 km. In de winter. Als amateur. Succes. En dan het mooiste menselijke moment: Thomas wordt in de kantine herkend aan z’n stem, zegt alleen “ja dat ben ik”, en denkt later: sorry meneer.
Achter de schermen als pers op Velofollies
Tot slot nog even een reality check: pers zijn op zo’n beurs is vooral: veel praten, veel kaartjes aannemen, heel vaak “ja ja ja” zeggen – maar hopelijk levert het wél vette tests en samenwerkingen op voor de podcast en Het is Koers.